ในขณะนั้นเอง
โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมากะทันหันในกระเป๋ากางเกง
หลินจั้นหยิบออกมาดู ก็เห็นว่าเป็นสายจากท่านแม่ใหญ่
เขาถูกแม่ทั้งสามคนเลี้ยงดูมาแต่กำเนิด เรียนรู้วิชาความสามารถทุกอย่าง พออายุสิบแปดก็ถูกส่งเข้ากองทัพ เรียกว่าเป็นการฝึกจิตใจให้เข้มแข็ง
ไม่คิดว่าเพิ่งจะเกษียณ แม่บุญธรรมก็โทรมาหาแล้ว
เขารับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงผู้หญิงที่คลุมเครือแฝงความเย้ายวนก็ดังมาจากปลายสาย:
"เมื่อคืนโทรไปทำไมไม่รับ?"
หลินจั้นกลืนน้ำลาย มองดูที่นอนที่ยุ่งเหยิงบนเตียงอย่างไม่รู้ตัว ไอเบา ๆ: "...ดื่มไปหน่อย เลยหลับไป"
"อ้อ"
ท่านแม่ใหญ่ลากเสียงยาว น้ำเสียงท้ายประโยคยกสูงขึ้น ความขบขันในเสียงเหมือนมีอะไรมาสะกิดใจ
"ไม่ได้ไปทำร้ายสาวน้อยใครเข้าจริง ๆ ใช่ไหม?"
หลินจั้นแทบสำลักน้ำลายตัวเอง โทรศัพท์แทบหลุดมือ
เขาทำเสียงให้มั่นคง หัวเราะแห้ง ๆ: "ท่านแม่ พูดแบบนี้ได้ไง... ผมจะไปทำร้ายใครได้"
"หึ! สมัยเด็ก ๆ แอบดูสาวบ้านข้าง ๆ อาบน้ำ คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ?"
"...ตอนนั้นผมอายุสิบสอง! ท่านพ่อสองสั่งให้ผมเรียนจุดฝังเข็ม!"
"เอาล่ะ ๆ"
ท่านแม่ใหญ่ขัดขึ้น ทำนองเปลี่ยนเป็นขี้เกียจ
"เรื่องเกษียณเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"
"เรียบร้อยแล้ว"
"ก็กลับมาเถอะ อย่าเที่ยวเตร่อยู่ข้างนอกเลย"
หลินจั้นถือโทรศัพท์ นิ้วลูบขอบหนังสือหมั้นโดยไม่รู้ตัว: "...กลับไปทำอะไร?"
"ทำอะไรน่ะเหรอ?"
เสียงท่านแม่ใหญ่แฝงรอยยิ้มเอาใจ
"หนังสือหมั้นเจ็ดฉบับวางไว้สี่ปีแล้ว ถึงเวลาไปใช้สิทธิ์ได้แล้วล่ะ"
หลินจั้นกำโทรศัพท์ไว้ นิ่งเงียบ
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ท่านแม่ใหญ่เหมือนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง พลิกบทสนทนากะทันหัน:
"อ้อ ใช่แล้ว"
"อะไรเหรอ?"
"ฉันปลดพลังปราณให้เธอครึ่งหนึ่งแล้ว"
หลินจั้นตะลึง
จากนั้น กระแสลมอุ่น ๆ ก็ไหลขึ้นมาจากส่วนลึกของตันเถียน เหมือนก้อนหินที่จมอยู่ใต้น้ำถูกยกขึ้นมาอย่างแรง ค่อย ๆ เลื่อนไปตามเส้นลมปราณทีละนิ้ว ไหลไปทั่วร่าง
ความรู้สึกแบบนี้เขาสี่ปีไม่ได้สัมผัสมาแล้ว
พลังกลับคืนสู่ร่างกาย ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วแม้แต่ซอกกระดูก นิ้วมือสัมผัสได้ไวขึ้นเล็กน้อย
เขาก้มมองมือตัวเอง ค่อย ๆ กำหมัด ข้อกระดูกดังกร็อบแกร็บ
"ตอนนั้นบอกแล้วไงว่าให้เธอไปอยู่ในกองทัพสี่ปีเพื่อฝึกจิตใจ ถ้าทำได้ก็คืนให้ ตอนนี้เธอเกษียณแล้ว ตามกฎ ปลดให้ครึ่งหนึ่งก่อน"
"แล้วอีกครึ่งหนึ่งล่ะ?"
เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย แฝงความเข้าใจว่าต้องถูกถามแบบนี้แน่นอน
"อีกครึ่งหนึ่งน่ะเหรอ! รอเธอจัดการเรื่องหมั้นให้เสร็จก่อน เดี๋ยวก็ได้คืนเอง ถ้าทำได้เรียบร้อย พลังอีกครึ่งหนึ่งก็เป็นของเธอ ถ้าทำไม่สำเร็จ..."
เธอพูดไม่จบ แต่รอยยิ้มในน้ำเสียงตอนท้ายก็เพียงพอแล้ว
หลินจั้นหลับตาลง สัมผัสพลังที่หายไปนานไหลเวียนอย่างช้า ๆ ในร่างกาย
"ท่านแม่" เขาเอ่ย น้ำเสียงมั่นคงกว่าเดิม "ท่านจัดแบบนี้ กลัวผมทำเรื่องหมั้นไม่สำเร็จ เลยเอากำลังบังคับผมงั้นเหรอ?"
ท่านแม่ใหญ่หัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นแม้隔着โทรศัพท์ก็ยังเย้ายวน
"กลัวเธอคิดแผนสกปรกต่างหาก ตอนนี้พลังเธอถูกกดไว้ครึ่งหนึ่ง เรื่องนี้เธอเองก็ต้องคิดดูให้ดี"
หลินจั้นเงียบไปสองวินาที จู่ ๆ ก็ก้มหัวยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แฝงความยอมจำนน
"ได้"
"ได้ก็รีบไปทำซะ อย่าชักช้า"
"ฉันซื้อบ้านที่อ่าวมังกรทะเลสาบให้พวกเธอเป็นห้องหอ ยังจัดสาวใช้สองคนไว้ดูแลเธอด้วย รีบทำหลานชายอ้วน ๆ ให้ฉันหน่อยละ"
ท่านแม่ใหญ่กลับมาใช้น้ำเสียงขี้เกียจเหมือนเดิม
"อ้อ ท่านแม่สองบอกว่าเธอร้อนใน แก้ดื่มเหล้าให้ลดลงหน่อย"
หลินจั้นวางสาย ก้มมองบุหรี่ที่ไหม้เกือบสุดปลายนิ้ว ค่อย ๆ ดับมันอย่างเงียบ ๆ
"...ไม่รู้ว่าคู่หมั้นหน้าตาเป็นยังไง ถ้าสวยได้ครึ่งหนึ่งของแม่ทั้งสามคน ก็พอใจแล้ว"
ไม่สนใจเรื่องวุ่นวายเมื่อคืนกับเพื่อนร่วมกอง
ทำใจให้สงบ
เขายังมีเรื่องอื่นต้องทำ
หลินจั้นขมวดคิ้ว คาบบุหรี่กลับมา พลิกตัวไปเปิดกล่องเหล็กข้างหัวเตียง
เปิดกล่องออก หนังสือหมั้นเจ็ดฉบับวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ กระดาษแดงตัวหนังสือทอง สี่ปีแล้วสีก็ไม่ได้ซีดจางลงมากนัก
เขาพลิกดูทีละฉบับ ตอนแรกแค่คิดว่า "อย่างน้อยก็ดูไว้ว่าคู่หมั้นของตัวเองหน้าตาเป็นยังไง" พอพลิกมาถึงฉบับที่ห้า นิ้วก็หยุดกึก
ช่องฝ่ายหญิงเขียนไว้สามตัว
โจวเหย่???
บ้าเอ๊ย!!!
คงไม่บังเอิญขนาดนั้นใช่ไหม?
บุหรี่หลุดจากปาก ตกลงบนขอบกล่องเหล็ก กลิ้งไปหน่อย แล้วก็ดับ
เขาจ้องสามตัวนั้น สมองดังวิ้ง เหมือนมีคนเอาค้อนทุบที่ท้ายทอย
โจวเหย่
คู่หมั้นของเขา
เพื่อนร่วมกองที่อยู่ด้วยกันสามปี
หนังสือหมั้นในกล่องเหล็ก
คนที่เช้านี้ตาแดง ๆ บอกว่า "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันเอง"
ที่แท้ก็เป็นคน ๆ เดียวกัน
สุดยอด อะไรจะบังเอิญขนาดนี้!!!
………
ไม่อยากเชื่อเลย
ที่แท้เพื่อนสนิทของตัวเองก็คือคู่หมั้นของตัวเองนี่เอง?
ไกลจนมองไม่เห็น แต่อยู่ตรงหน้าเรานี่เอง
น่าขำที่ตัวเองเพิ่งรู้ตอนนี้
หลินจั้นค่อย ๆ ยอมรับความจริง
ก้มมองชื่อบนหนังสือหมั้น
โจวเหย่
เพื่อนร่วมกองที่อยู่ด้วยกันกินด้วยกันนอนด้วยกันสี่ปี สาวที่เช้านี้ตาแดง ๆ บอกว่า "นี่เป็นเรื่องของฉันเอง" คู่หมั้นที่ท่านอาจารย์ทั้งสามเลือกให้เขา
พลังปราณในร่างกายยังคงไหลเวียน เตือนเขาอยู่ตลอด
ดูท่าหมั้นนี้ไม่ทำไม่ได้แล้ว
หลินจั้นพับหนังสือหมั้นเก็บเข้าที่ วางกลับในกล่องเหล็ก ปิดฝาลง เสียงไม่ดังแต่ชัดเจน
เขาสวมเสื้อคลุม ก้าวเดินไปที่ประตู
ไม่ว่าจะเพื่ออะไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพของเพื่อนร่วมกองที่อยู่ด้วยกันกินด้วยกันสามปี
หรือค่ำคืนที่วุ่นวายเมื่อคืนนี้บนเตียง那张
หรือเพื่อให้หมั้นสำเร็จ
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน เขาต้องรีบพาเธอกลับมาให้ได้
พอเกษียณแล้ว 失去身份ทหาร ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินคาด
เมื่อไม่มีแฟ้มทหารคุ้มครอง เธอก็เป็นแค่ทหารหญิงที่ปลดประจำการธรรมดา ๆ ตระกูลจะไม่มีอะไรต้องกังวล ตระกูลหวังก็ไม่ต้องระแวงอีกต่อไป
วิธีที่ในกองทัพทำอะไรเธอไม่ได้ พอปลดประจำการแล้วก็สามารถใช้ได้อย่างเปิดเผย
เธอคิดว่า脱下ชุดทหารแล้วจะได้อิสระ แต่ไม่รู้ว่าชุดทหารนั่นคือเครื่องรางเดียวของเธอตลอดมา
แค่หวังว่าที่ตัวเองกังวลจะเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย..
เขากำลูกบิดประตูแน่น นิ่งเงียบชั่วครู่ แล้วก็เปิดประตูออกไป