พระชายาอันก้าวเท้าเตรียมจากไป ทว่าจู่ ๆ ก็นึกถึงหมอหลี่ที่คอยขัดขวาง จึงชะงักฝีเท้าแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า
“หมอหลี่ ข้าอยากทำอาหารบำรุงให้เฉิงเอ๋อร์สักหน่อย หากท่านไม่ติดธุระ ก็ไปห้องครัวกับข้า ช่วยสอนข้าหน่อยว่าอาหารบำรุงควรทำอย่างไร”
คำว่า ‘ติดธุระ’ ของหมอหลี่เพิ่งมาถึงริมฝีปาก ก็ถูกบ่าวรับใช้แสนรู้สองคนที่อยู่ข้างกายพระชายาอันหิ้วออกจากห้องไปคนละข้าง
“ท่านอ๋องน้อย อย่าลืมคำที่ข้าบอกเมื่อครู่”
หมอหลี่ดิ้นไม่หลุด จึงทำได้เพียงหันกลับมาเตือนโจวอวี้เฉิง
โจวอวี้เฉิงไม่เอ่ยวาจา จนเมื่อภายในห้องเหลือเพียงเขากับเย่สี่สี่ เขาจึงเอ่ยเสียงเย็นชา
“เจ้าไปเถิด ต่อไปไม่ต้องมาจวนอ๋องอันอีก เรื่องเสด็จแม่ ข้าจะหาทางเกลี้ยกล่อมเอง”
ไปหรือ?
เป้าหมายยังไม่สำเร็จ เย่สี่สี่จะไปได้อย่างไร
“ท่านอ๋องน้อย เรื่องเมื่อวานเป็นเพียงความเข้าใจผิด บังเอิญยามนี้ข้าว่างพอดี ให้ข้าช่วยนวดขาท่านเถิด”
“ไม่ต้อง”
“ต้องสิ เหตุใดจะไม่ต้อง? ท่านดูขาของท่านเถิด กล้ามเนื้อลีบลงถึงเพียงนี้แล้ว”
เย่สี่สี่ไม่สนใจคำพูดของโจวอวี้เฉิง นางนั่งลงข้างเตียงเขา เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วถกขากางเกงของเขา
เพื่อให้โจวอวี้เฉิงเชื่อใจ นางจึงลดเสียงลงและกล่าวเสริมว่า
“หากยังปล่อยไว้เช่นนี้ ต่อให้วันหน้าท่านถอนพิษในกายได้ ก็อาจพลิกตัวหรือลุกนั่งไม่ได้อีก”
“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร?”
โจวอวี้เฉิงยื่นมือข้างหนึ่งลงไปใต้หมอน ลอบกำกริชไว้โดยไม่แสดงสีหน้า แววตาปรากฏความระแวดระวังขึ้นหลายส่วน
เมื่อวานเขาเสียท่าให้เย่สี่สี่ จึงตั้งใจให้เยว่อิ่งเตรียมกริชเล่มหนึ่งไว้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด