เฉินหนานเดินเข้าไปในห้องทำงานของฝ่ายจัดการ วางกระดาษเงินเดือนลงบนโต๊ะ
“ผู้จัดการหลิว เงินค่าคอมมิชชันของเดือนที่แล้วผมได้แปดร้อยได้อย่างไร?”
“แล้วอยากได้เท่าไหร่ล่ะ?” หลิวจื้อกาง เจ้านายรูปร่างอ้วนท้วนหัวโต เงยหน้าขึ้นถาม
“เดือนที่แล้วผมทำยอดขายได้สองล้าน ตามสัดส่วนหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ผมควรได้ค่าคอมมิชชันสองหมื่น”
หลิวจื้อกางหัวเราะเย็น:“ดีลนี้ฉันเป็นคนคุยเอง ลายเซ็นในสัญญาก็เป็นของฉันทั้งหมด ไหนเลยค่าคอมมิชชันจะต้องยกให้แก?”
“ลูกค้าคนนี้ผมตามอยู่ครึ่งปีกว่าวันเซ็นสัญญาแกจงใจสั่งให้ผมไปธุระต่างจังหวัด แล้วก็มาเซ็นสัญญาแทนฉัน ไหนเลยดีลนี้จะตกเป็นของแกได้?”
“ทำไม่ได้ กฎของบริษัทคือสัญญาเซ็นชื่อใครก็เป็นดีลของคนนั้น มีปัญหาอะไรก็ไปถามฝ่ายการเงิน พูดกับฉันไม่มีประโยชน์หรอก”
“หน้าด้านไร้ยางอาย!แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
หลิวจื้อกางตบโต๊ะดังปัง:“ปากแกฉันขอให้สะอาดหน่อย ถ้าอยากทำก็ทำไปไม่อยากทำก็ไสหัวไป”
“ไอ้หงอนแก รอฉันได้เลย!”
มองดูเงาเฉินหนานเดินจากไป หลิวจื้อกางมั่นหน้าว่า:“รอได้ก็รอ แกกล้าฆ่าฉันไหมล่ะ?ก็ได้แต่ปากเก่งอยู่ดี ไอ้ขี้แพ้ยังไงก็ต้องให้ฉันบีบ!”
เฉินหนานกลับไปที่โต๊ะทำงาน ยิ่งคิดยิ่งโมโห
น่าเสียดายที่นี่เป็นสังคมที่มีกฎหมาย ถ้าเป็นยุคโบราณ เขาคงแทงเจ้าไอ้หมูหลิวจื้อกางนั่นสักดาบไปนานแล้ว
คืนวันนั้น เฉินหนานฝัน แต่ไม่ใช่ฝันดี
เพราะในฝันไม่ได้มีสาวสวย หากแต่เป็นตาแก่ชุดโบราณผมขาวยาวคนหนึ่ง
“แกเป็นใคร?” เฉินหนานสงสัย
“ข้าคือบรรพบุรุษของเจ้า!” ตาแก่ผมขาวเอ่ย
เฉินหนานโกรธ! ในฝันของฉันแล้วแกยังคิดจะมาหลอกเป็นพ่อฉันอีกเรอะ?
“ฉันสิเป็นบรรพบุรุษแก!”
“อย่าคิดว่าแกเป็นตาแก่แล้วฉันจะไม่กล้าตี พูดจาลามปากฉันอีกลองดู!”
ตาแก่ผมขาวทำสีหน้าเอาจริง:“เฉินหนาน ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าเป็นบรรพบุรุษของเจ้าจริง ๆ ครั้งนี้ที่มาเข้าฝันก็เพื่อจะมอบโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้เจ้า!”
“จริง...จริงเรอะ?”
“ถ้าข้าโกหกเจ้า เจ้าก็เป็นบรรพบุรุษของข้า”
“เฮ้ย——”
ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเรื่องจริง ไม่มีใครเล่นตลกกับเรื่องแบบนี้
“ท่านบรรพบุรุษ โอกาสอันยิ่งใหญ่อะไรหรือ?”
ตาแก่ผมขาวถอนหายใจยาว:“หกร้อยปีก่อน ข้าไปสถาปนาราชวงศ์ต้าเฉียนในอีกโลกหนึ่ง น่าเสียดายที่สืบทอดได้เพียงสามร้อยปีก็ถูกขุนนางทรยศช่วงชิงบัลลังก์ สามร้อยปีต่อจากนั้นข้ารอคอยลูกหลานที่เก่งกาจสักคนเพื่อฟื้นฟูราชวงศ์ต้าเฉียน บัดนี้ข้ารอจนเจ้าแล้ว คนคนนั้นก็คือเจ้า”
เฉินหนานฟังจนตะลึงพรึงเพริด
อีกโลกหนึ่งเรอะ? โลกคู่ขนาน?
“โลกใบนั้นเทียบได้กับยุคถังหรือซ่งของโลกพวกเจ้า ข้าให้เวลาเจ้าสิบวัน พร้อมกับมอบพื้นที่เก็บของวิเศษขนาดมหึมาให้เจ้าอีกชิ้นหนึ่ง เจ้าต้องรวบรวมเสบียงสิ่งของให้มากที่สุดภายในสิบวันนี้ พอถึงยามเหมาของวันที่สิบเอ็ด ข้าจะส่งเจ้าไปยังโลกใบนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ได้ไปเป็นฮ่องเต้ที่นั่นน่ะสิ?”
“ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ เจ้าต้องฟื้นฟูราชวงศ์ต้าเฉียนให้จงได้ ข้าจะได้หลับตาลงอย่างสบายใจใต้หล้า”
เฉินหนานตื่นเต้นมาก
ได้เป็นฮ่องเต้นะ!นั่นคือความฝันของผู้ชายทุกคน!
อำนาจเด็ดขาดเหนือชีวิตคน วังสามวังหก...
แค่คิดก็ทำให้เลือดสูบฉีดไปทั้งตัวแล้ว
แล้วเฉินหนานก็ตื่น
มองเพดาน เฉินหนานรู้สึกผิดหวัง
“นี่มันแค่ฝันเองนี่นา อย่างน้อยก็ให้ฉันฝันต่อไปสิเนอะ ตอนที่ฉันจะได้เป็นฮ่องเต้ยังไม่ทันเริ่มเลย อำนาจเด็ดขาดน่ะฉันไม่เอาก็ได้ แต่สามวังหกนี่ช่วยจัดให้ฉันก่อนได้ไหม?”
ดูเวลา ก็เจ็ดโมงแล้ว ต้องลุกไปล้างหน้าแปรงฟันแล้ว
เดินเข้าห้องน้ำ ถือแปรงสีฟันและยาสีฟันอยู่ จู่ ๆ เฉินหนานก็นึกถึงพื้นที่เก็บของวิเศษขนาดมหึมาในฝัน
เขาคิดในใจ แปรงสีฟันกับยาสีฟันในมือก็หายไปทันที
เฉินหนานสัมผัสได้ชัดเจนว่าแปรงสีฟันกับยาสีฟันถูกโยนเข้าไปในพื้นที่เสมือนแห่งหนึ่งในสมองของเขา
พื้นที่นั้นใหญ่โตมโหฬาร เกรงว่าจะใหญ่พอจะบรรจุทั้งเมืองได้เลยทีเดียว!
ที่แท้ก็มีพื้นที่เก็บของวิเศษขนาดมหึมาจริง ๆ ด้วย!
เฉินหนานลองของอย่างอื่นอีก เช่น ที่โกนหนวด เจลอาบน้ำ
ปรากฏว่าเฉินหนานแค่คิดก็เอาของพวกนี้โยนเข้าไปได้หมด แล้วคิดอีกครั้งก็เอาออกมาได้
แม้แต่ของชิ้นใหญ่อย่างเตียงนอนกับโต๊ะก็ยังใส่เข้าไปได้!
พื้นที่เก็บของนี้เป็นของจริง หมายความว่าความฝันนั้นก็เป็นเรื่องจริง!
ฮ่า ๆ ๆ โอกาสพลิกชีวิตมาถึงแล้ว!
ฉันจะไปเป็นฮ่องเต้ที่ยุคโบราณ!
มีเวลาสิบวันเตรียมตัว ต้องซื้อเสบียงที่จะใช้ก่อการกบฏให้ครบก่อน พอไปถึงยุคโบราณค่อยหาคนหาม้า รบไปจนถึงเมืองหลวงขึ้นครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้ สร้างยุคทองอันรุ่งเรือง!
คิดแล้วก็โคตรมันส์
แต่เหมือนจะขาดอะไรไปอย่างนึงนะ?
อ้อ ใช่เงินไง!
ท่านบรรพบุรุษ ท่านไม่ได้ให้เงินฉันมานี่นา?
ไม่มีเงินจะไปซื้อเสบียงอะไรได้?ไม่มีเงินจะไปซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ได้ยังไง?
ระบบของคนอื่นเขายังให้เงินตั้งแปดสิบเก้าสิบล้านเพื่อซื้อเสบียงให้ครบก่อนจะข้ามเวลาเลย เจ้าไม่ให้ฉันสักบาท ตั้งใจจะให้ฉันไปขโมยมาหรือไง?
เฉินหนานมีไอเดียปัง ๆ ผุดขึ้นมา!
เออสิ ขโมยได้นี่หว่า!
ฉันมีพื้นที่เก็บของวิเศษแล้ว จะไปซื่อ ๆ เสียเงินซื้อทำไม?
ย้ายของเข้าวงเก็บแบบไม่ให้ใครรู้ ไม่เห็นมีใครเห็น ถูกร้านกล้องวงจรปิดถ่ายไว้ก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าฉันเป็นคนทำ!
พื้นที่เก็บของวิเศษแบบนี้มันคือเครื่องมือโกงสำหรับขโมยของชัด ๆ!
ว่าแล้วก็ต้องทำให้มันได้ มีเวลาสิบวันยังไงก็ต้องรวบรวมเสบียงที่ต้องการให้ได้แน่นอน
แต่ขโมยในประเทศไม่ได้
เฉินหนานเป็นคนรักชาติ จะไปขโมยของเพื่อนร่วมชาติได้ยังไง?
แน่นอน ยังมีเหตุผลสำคัญอีกข้อหนึ่ง ระบบกล้องวงจรปิดในประเทศแน่นหนาเกินไป ยากจะลงมือได้
ต่อให้พิสูจน์ไม่ได้ว่าเฉินหนานเป็นคนทำ แต่เขาปรากฏตัวในกล้องแล้วของหายไปอย่างประหลาด ตำรวจต้องพาตัวเขาไปสอบสวนแน่นอน
ถึงสุดท้ายจะสอบสวนอะไรไม่ได้ก็เสียเวลามาก เฉินหนานไม่มีเวลาไปเสียกับตำรวจ
ดังนั้นเฉินหนานจึงตัดสินใจ ไปขโมยต่างประเทศ!
อีกอย่างต่างประเทศมีข้อดีกว่าประเทศเราตรงที่ซื้อ...เอ๊ย ขโมยปืนและกระสุนได้
เช่นประเทศอเมริกา ตามถนนก็มีร้านขายปืน
ในประเทศเรา ของแบบนี้ต่อให้มีเงินก็ไม่มีที่ซื้อ
เมื่อต้องย้อนกลับไปยุคโบราณก่อการกบฏ อาวุธปืนต้องเตรียมไว้แน่นอน
อยากได้อาวุธหนักอย่างรถถังปืนใหญ่น่ะคงไม่ไหว แต่อาวุธเบาทั่วไปอย่างปืนพกปืนยาวยังไงก็ต้องไม่มีปัญหา พาไปยุคโบราณนี่คือการโจมตีแบบลดระดับมิติ!
เสบียงอาหารก็ต้องหามาไว้บ้าง ต่อให้ยุคโบราณจะซื้อข้าวได้ แต่ในฐานะกบฏ ก็ควรทำตัวเงียบ ๆ ไว้ จะไปซื้อทีหลังทำไม ในเมื่อขโมยล่วงหน้าได้?
เลี้ยงกองทัพสักกองทัพต้องใช้เสบียงมหาศาล ซื้อทีเดียวมากเกินไปก็ง่ายที่จะทำให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองเพ่งเล็ง เกรงว่ายังไม่ทันยกทัพก็ถูกราชสำนักจับได้ซะก่อน
อาวุธเย็นก็ต้องมี ต่อให้มีอาวุธปืน กระสุนก็ไม่ได้มีไม่จำกัด ยังไงก็ต้องมีวันหมด
อีกอย่างอาวุธเย็นที่ผลิตด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่คุณภาพไม่มีปัญหา สุดยอดกว่าอาวุธเย็นยุคโบราณเป็นไหน ๆ
แต่อาวุธเย็นไม่มีที่ให้ขโมย สังคมสมัยใหม่ใครจะไปผลิตอาวุธเย็นไว้มากมายเพื่ออะไร อย่างนี้ต้องไปสั่งจอง
ยังมีเวลาอีกสิบวัน น่าจะผลิตได้ชุดหนึ่ง
แล้วก็ยา เสื้อผ้า หนังสือ เมล็ดพันธุ์...
สรุปคือของอะไรที่น่าจะใช้ประโยชน์ได้ในยุคโบราณก็เตรียมไว้บ้าง ต่อให้สุดท้ายใช้ไม่หมดก็ไม่เป็นไร
เออ อย่างนี้แหละ รีบออกไปต่างประเทศทีเดียว เตรียมของที่ต้องพาไปให้ครบ
การไปต่างประเทศต้องใช้พาสปอร์ต แต่เฉินหนานไม่มีพาสปอร์ต
ถ้าทำพาสปอร์ตและวีซ่าตามขั้นตอนปกติ รอให้ได้มาก็ข้ามเวลาไปยุคโบราณพอดี
โชคดีที่เฉินหนานเป็นคนฮกเกี้ยน
คนฮกเกี้ยนจะไปต่างประเทศ แค่แม่เจ้าแม่ทับทิมอนุญาต ว่าจะไปก็ไปได้เลย อยากไปประเทศไหนก็ไปประเทศนั้น
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือหาเงินทุนตั้งต้นก่อน
ทำบัตรปลอม ซื้อตั๋วเครื่องบิน ก็ต้องใช้เงิน แล้วยังต้องวางมัดจำตอนสั่งอาวุธเย็นและชุดเกราะอีก
เฉินหนานทั้งตัวมีเงินไม่ถึงห้าพันบาท เห็นได้ชัดว่าไม่พอ
ต้องไปหาหลิวจื้อกางเพื่อทวงค่าคอมมิชชันสองหมื่นคืนมา
อ้อ แล้วยังมีเจียงอิง แฟนเก่าที่ยังเป็นหนี้เฉินหนานอยู่หนึ่งแสนบาท ไม่ยอมคืนสักที ก็ต้องไปทวงด้วย
ถ้าคนสองคนนี้ยังทำตัวไร้ยางอายต่อไป ก็คงต้องจัดการพวกมันให้ตายคามือ
ยังไงก็ต้องออกจากโลกนี้ไปแล้ว แย่หน่อยก็พาไอ้พวกขยะพวกนี้ไปด้วยสักสองสามคน
ถือซะว่าช่วยโลกกำจัดคนเลว!