เมื่อหลี่สงกับเฟยสู่ตายลง เฉินหนานก็กลายเป็น “เจ้าถิ่น” คนใหม่แห่งคุกหมายเลขสาม
บัดนี้เฉินหนานมีอภิสิทธิ์อยู่บ้าง อย่างเช่นเลือกงานที่เบาที่สุดก่อนใครได้
บางครั้งจะแอบอู้งานหรือหย่อนมือบ้าง ก็ไม่มีใครว่า
ทุกครั้งที่ถึงเวลาอาหาร พวกนักโทษจะยกหมั่นโถวหยาบ ๆ ของตนมามอบให้เขา ทว่าเฉินหนานไม่รับไว้แม้แต่ชิ้นเดียว
เพราะเรื่องนี้ ชื่อเสียงของเฉินหนานจึงดีขึ้นไม่น้อย เหล่าสหายในคุกคิดว่าแม้ยามลงมือทำร้ายคนเขาจะดุดัน แต่เนื้อแท้ไม่ได้เลวร้าย อย่างน้อยก็ดีกว่าหลี่สงมากนัก
ความจริงแล้ว เฉินหนานเพียงดูแคลนหมั่นโถวชนิดนั้น แม้แต่สุนัขยังไม่กิน
หลายวันต่อมา ในยามค่ำ จางเหว่ยก็มาที่คุกอีกครั้ง
“พรุ่งนี้พวกเราจะปฏิบัติภารกิจหนึ่ง อาจเผชิญหน้ากับทหารแคว้นเหลียง จำเป็นต้องมีนักโทษเก้าคนร่วมมือ มีผู้ใดยินดีสมัครบ้าง?”
แท้จริงแล้วหวังเซิ่งต้องการคนสิบคน แต่เฉินหนานจำต้องไปด้วย จึงยังขาดอีกเก้าคน
ทั่วทั้งคุกเงียบกริบ
จางเหว่ยกล่าวเสริมว่า “อ้อ จริงสิ หากกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่ละคนจะได้รับวันหยุดสามวัน ช่วงสามวันนี้ไม่ต้องทำงาน ทั้งยังได้กินอาหารเช่นเดียวกับทหาร”
คราวนี้ ในที่สุดก็มีสามคนสมัคร
เพียงกลับมาได้อย่างปลอดภัยก็จะได้เสวยสุขอยู่สามวัน สำหรับนักโทษที่ต้องตรากตรำทำงานหนักถึงวันละหกชั่วยามแล้ว ช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก
อีกทั้งจางเหว่ยยังบอกว่าอาจเผชิญหน้ากับทหารแคว้นเหลียง หากไม่พบเข้าก็เท่ากับได้วันหยุดมาฟรี ๆ สามวัน
แต่คนส่วนใหญ่ยังไม่กล้าไป หากเผชิญหน้ากับทหารแคว้นเหลียง พวกเขาคงมีโอกาสรอดกลับมาน้อยยิ่ง