“เรื่องแบบนั้นมักเกิดขึ้นในเมืองเล็กห่างไกลจากมหานคร ระบบรักษาความปลอดภัยของเมืองเล็กพวกนั้นด้อยกว่ามหานครมาก ร้านขายปืนส่วนตัวหลายแห่งก็เป็นเพียงอาคารธรรมดา การป้องกันหละหลวมสุด ๆ พวกอาชญากรขับรถกระบะมาชนก็พังเข้าไปได้แล้ว”
“เสียงดังขนาดนั้น ชาวบ้านแถวนั้นไม่แจ้งตำรวจหรือ?”
“แจ้งสิ แต่กำลังตำรวจในเมืองเล็กมีจำกัด รับมือเหตุฉุกเฉินได้ไม่รวดเร็วพอ บางเมืองเล็กถึงกับไม่มีสถานีตำรวจ ต้องเรียกกำลังจากเมืองรอบข้างมาช่วย พอตำรวจมาถึง พวกโจรก็หนีไปไกลแล้ว ขอแค่พวกมันหนีออกจากเมืองเข้าไปในพื้นที่รกร้าง ก็ไม่มีทางจับได้หรอก”
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”
เฉินหนานพยักหน้าเบา ๆ ดูท่าจะเลือกร้านขายปืนในเมืองเล็กห่างไกลลงมือได้
เฉินหนานหมดอารมณ์จะดูต่อ จึงเสนอให้ไปเดินเล่นที่อื่น
ระหว่างทาง เฉินหนานถามหลายเรื่อง หนิวต้าจ้วงรู้เรื่องใดก็เล่าเรื่องนั้น ทำให้เฉินหนานล้วงข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาได้ไม่น้อย
อย่างเช่น ฟาร์มแถบลอสแอนเจลิสแห่งไหนปลูกข้าวแห่งไหนปลูกข้าวสาลี หรือแม้แต่ที่ไหนมีรถบรรทุกน้ำมันบ้าง...
คราวนี้ที่มาอเมริกา นอกจากจะหาอาวุธปืนแล้ว ยังต้องหาเสบียงอาหารกับพลังงานมาด้วย
หลังจากตระเวนรอบลอสแอนเจลิส เฉินหนานพบว่ากล้องวงจรปิดที่นี่แม้จะมีไม่หนาแน่นเท่าในประเทศ แต่ก็มีอยู่ไม่น้อย
บริเวณรอบร้านขายปืนกับห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ยิ่งมีกล้องวงจรปิดมากกว่า ดังที่หนิวต้าจ้วงบอก ต่อให้ลงมือสำเร็จ ก็จะเรียกตำรวจมาอย่างรวดเร็ว หนีไม่พ้นอยู่ดี