ตีสี่รุ่งเช้า เมื่อพ่อค้ากลุ่มแรกของตลาดค้าส่งมาถึงคลังแช่เย็นเพื่อรับสินค้า พวกเขาก็พบเข้ากับเรื่องไม่คาดฝัน ประตูคลังเปิดอ้าอยู่ ไอเย็นภายในพวยพุ่งออกมาไม่หยุด
เหล่าพ่อค้าสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงพากันวิ่งเข้าไปในอาคาร ทว่าภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนตะลึงงัน
คลังแช่เย็นขนาดใหญ่โตว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่!
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เมื่อวานชั้นวางยังเต็มแน่น ทอดสายตามองไปก็สุดลูกหูลูกตา เพียงผ่านไปคืนเดียว เหตุใดจึงไม่เหลืออะไรเลย
เหล่าพ่อค้ามองหน้ากันไปมา
“สินค้าของพวกเราเล่า?” ใครคนหนึ่งเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจทุกคน
“ไม่รู้เหมือนกัน” ทุกคนต่างมีสีหน้างุนงง
“หรือคนของตลาดจะขนย้ายสินค้าของพวกเราไปตอนกลางคืน?”
“เป็นไปได้แค่นั้นแหละ!”
“ไป พวกเราไปหาผู้รับผิดชอบฝ่ายบริหารตลาดกัน”
ในเวลานั้นเอง เจ้าหน้าที่ดูแลคลังแช่เย็นก็มาถึง ทุกวันในเวลาเดียวกันนี้ เขาจะมาเปิดประตูคลังให้เหล่าพ่อค้าเข้าไปรับสินค้า
เมื่อเหล่าพ่อค้าเห็นเจ้าหน้าที่ดูแลคลัง ทุกคนก็กรูกันเข้าไปล้อมเขา พร้อมกล่าวโทษอย่างไม่ยั้งปาก
เจ้าหน้าที่ดูแลคลังถึงกับงงงัน เหตุใดวันนี้คนพวกนี้จึงเดือดดาลกันนัก ราวกับกินดินปืนเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น
“ทุกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ มีใครบอกข้าได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“พวกท่านช่างน่ารังเกียจ ลอบขนย้ายสินค้าของพวกเรา!”
“ใช่แล้ว น่ารังเกียจที่สุด พ่อค้าหน้าเลือด ชดใช้เงินมา!”
เจ้าหน้าที่ปฏิเสธทันควัน “ทุกท่าน นี่เป็นคำกล่าวหาใส่ร้ายชัดๆ พวกเราจะขนย้ายสินค้าของพวกท่านไปได้อย่างไร?”