"ตึง—ตึง—ตึง—"
เสียงระฆังเที่ยงคืนถูกตีขึ้น
ผู้คนเรียกมันว่าระฆังมรณะ
ทุกคนในโลกนี้ เมื่อถึงเที่ยงคืนของวันที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ จะถูกบังคับให้เข้าสู่โลกจำลองที่สร้างโดยสิ่งประหลาด และถูกเปิดเผยท่าทางทั้งหมดของพวกเขาที่กำลังดิ้นรนระหว่างความเป็นความตายสู่สาธารณะ
ไม่มีใครต้านทานได้
นี่คือโลกที่ถูกสิ่งประหลาดรุกรานและควบคุมอย่างสมบูรณ์
ถ้าไม่ใช่เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน มนุษย์จะไม่มีแม้แต่ช่วงปลอดภัยสิบแปดปีด้วยซ้ำ
ก็เหมือนกับการเลี้ยงหมู
และอายุสิบแปดคือเส้นแบ่งชีวิต
แม้แต่ในช่วงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ก็ยังมีข้อกำหนดระยะเวลาการรับชมสดรายเดือน เพื่อเก็บเกี่ยวพลังงานอารมณ์ที่เข้มข้นและสุดโต่งจากเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมากขึ้น
มนุษย์ไม่สามารถนอนหลับในตอนกลางคืนได้ ต้องพยายามหาเพื่อนที่ไว้ใจได้มารวมตัวกันดูการถ่ายทอดสด รอจนฟ้าสางแล้วค่อยเข้านอน
หน้าจอถ่ายทอดสดปรากฏในความคิดของมนุษย์ สามารถควบคุมได้ด้วยความคิด
หลังจากเที่ยงคืน พื้นที่ใหม่ของห้องถ่ายทอดสดจำลองถูกฟื้นฟูอีกครั้ง ดึงดูดสายตาของผู้ชมนับไม่ถ้วน
นอกจากบางรายการที่กำลังอยู่ในช่วงความเป็นความตาย และคนที่มีสตรีมเมอร์ที่ตนเองชื่นชอบแล้ว ผู้ชมส่วนใหญ่จะเลือกที่จะดูสถานการณ์ของห้องถ่ายทอดสดใหม่ก่อน
เพราะอาจจะรวบรวมข้อมูลของโลกจำลองใหม่ได้ และเพราะว่าเมื่อการถ่ายทอดสดเพิ่งเริ่มต้น สตรีมเมอร์เพิ่งเข้าไปในโลกจำลองสิ่งประหลาด ซึ่งเป็นช่วงที่เกิดเรื่องง่ายที่สุด
ช่วงที่มีอัตราการเสียชีวิตสูงสุดในโลกจำลองคือตอนเริ่มต้นและตอนจบ
และผู้ชมสามารถดูได้เพียงหนึ่งห้องถ่ายทอดสดในเวลาเดียวกัน จึงต้องเลือกและรีบเลื่อนดูอย่างคร่าวๆ ว่าสตรีมเมอร์เป็นอย่างไร แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือไม่
ดังนั้น โดยทั่วไปแล้ว ชั่วโมงแรกที่ห้องถ่ายทอดสดเปิดใหม่คือช่วงที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
และความสามารถในการดึงดูดผู้ชมให้อยู่ต่อนั้นเป็นความสามารถของสตรีมเมอร์เอง
ยิ่งมีผู้ชมมาก ความนิยมยิ่งสูง สตรีมเมอร์ก็จะสามารถซื้ออุปกรณ์เอาชีวิตรอดในห้างสรรพสินค้าได้มากขึ้น
ดังนั้น หลายคนเมื่อเข้าไปในโลกจำลอง แทนที่จะสำรวจและผ่านด่าน พวกเขากลับให้ความสำคัญกับผลของการถ่ายทอดสดมากกว่า
ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น ความยากของโลกจำลองสิ่งประหลาดนั้นสูงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะสิ้นหวัง มีเพียงห้องถ่ายทอดสดเท่านั้นที่มีความหวังเล็กน้อยในการมีชีวิต
แต่ในช่วงสองร้อยปีที่ถูกสิ่งประหลาดปกครองนี้ อารมณ์ของมนุษย์ถูกบีบคั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านการถ่ายทอดสดมาหลายปี ไม่ว่าจะเป็นกลอุบายแบบไหนก็ถูกผู้คนเล่นจนเบื่อ ระดับความต้องการของผู้ชมถูกผลักดันให้สูงขึ้นจนเกินจะจินตนาการ
ตอนนี้มีเพียงความตายและความเลือดสาดเท่านั้นที่สามารถกระตุ้นเส้นประสาทของผู้คนได้บ้าง แต่ความตายสำหรับมนุษย์ก็เป็นเรื่องธรรมดามากแล้ว
ถึงกระนั้น นี่ก็เป็นทางเลือกของสตรีมเมอร์ส่วนใหญ่
การฆ่า และเป็นการฆ่าอย่างทารุณ
แม้จะถูกด่า ก็ยังเป็นกระแส
ความรุนแรง เลือดสาด ของแปลก การหลอกลวง การทรยศ ความโกรธ ความสิ้นหวัง
ทุกสิ่งที่ทำให้คนคลั่งไคล้
ยิ่งเกินขีดจำกัด ก็ยิ่งกระตุ้นเส้นประสาทของผู้คน ดึงดูดกระแสได้มากขึ้น
บันเทิงจนตาย
นี่คือความจริงที่ทุกคนไม่สามารถปฏิเสธได้
แม้ในวินาทีถัดไปอาจตาย แต่ในวินาทีนี้ก็ต้องคลั่งไคล้ให้ถึงที่สุด
เพราะถ้าไม่คลั่งก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้
นี่คือความจริงของโลกแล้ว
ดังนั้น เมื่อผู้คนเห็นจุดสีชมพูที่นุ่มนวลและสะอาดท่ามกลางความมืดที่เต็มไปด้วยเลือดและความบิดเบี้ยวในรายการสตรีมเมอร์ใหม่ที่กำลังมาแรง พวกเขาเกือบคิดว่าตัวเองดูผิดไป
สมองยังไม่ทันตอบสนอง ดวงตาก็ถูกดึงดูดทันที เส้นประสาทสัมผัสมือก็คลิกเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
บางทีนั่นอาจจะเป็นสัญชาตญาณบางอย่างของมนุษย์ที่แสวงหาความงามที่ยังไม่หายไปหมดก็ได้
ดังนั้นเมื่อห้องถ่ายทอดสดถูกขยายและเห็นภาพชัดเจน ผู้ชมทุกคนก็ตะลึงงัน
นั่นคือหญิงสาวที่สวยงามมาก ผมยาวสีชมพูถูกมัดเป็นหางม้าคู่ด้วยโบว์ลูกไม้สีขาว ห้อยลงมาที่หน้าอกและหลัง
ที่สะดุดตากว่านั้นคือ เธอสวมกระโปรงสั้นสีชมพูขาวฟูฟ่อง ลายลูกไม้ประณีต ชายกระโปรงนุ่มนวล ด้านหลังมีริบบิ้นสีชมพูยาวสองเส้นปลิวไสว ปัดผ่านขายาวสีขาวนวลเนียนเหมือนกลีบดอกไม้ และสุดท้ายก็วางเบาๆ บนรองเท้าส้นสูงสีชมพูที่ประดับด้วยเพชร
เสื้อผ้าแบบนี้ สำหรับคนในโลกนี้แล้วช่างแปลกใหม่เหลือเกิน เกือบจะเป็นเพียงบางคนที่เคยเห็นจากบันทึกประวัติศาสตร์เมื่อนานมาแล้ว
เพราะมันไม่สะดวกและไร้ประโยชน์อย่างยิ่ง
แต่... ก็สวยจริงๆ นะ
ไม่เพียงแต่เสื้อผ้าที่สวย แต่หญิงสาวผมชมพูเองก็สวยยิ่งกว่าเสื้อผ้าเสียอีก ไม่ว่าเธอจะแสดงท่าทางหรือสีหน้าใด รอยยิ้มหรือแววตาก็ดึงดูดผู้คนจนไม่สามารถละสายตาได้
เหมือนกับเดินไปตามถนนแล้วจู่ๆ ก็เห็นดอกไม้ที่สวยงามอย่างที่สุด แม้จะไม่มีประโยชน์อะไร แต่สายตาก็ยังถูกดึงดูดโดยไม่รู้ตัว และชื่นชมความงามนั้นจากใจจริง
ยิ่งไปกว่านั้น ดอกไม้ที่อ่อนนุ่มและขาวสะอาดนั้น บัดนี้กลับเบ่งบานท่ามกลางความมืดและเลือดสาด ความขัดแย้งทางสายตารุนแรงจนเกินกว่าจะจินตนาการได้
หญิงสาวผมชมพูยืนอยู่ในถ้ำที่มืดสลัว เบื้องหลังเป็นหินรูปร่างประหลาด พื้นเป็นสีแดงเข้มเหมือนถูกเลือดแช่ นอกจากอุปกรณ์และเสื้อผ้าที่รกรุงรังแล้ว ยังมีกะโหลกศีรษะมนุษย์จำนวนมากที่ขาวซีดและน่ากลัวอีกด้วย
และเธอ ยืนอยู่ในถ้ำที่อึมครึมและน่ากลัวเช่นนี้ ใบหน้าขาวนวลที่อ่อนนุ่มไม่มีความคลั่งไคล้หรือความกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาสีชมพูเหมือนอัญมณีกลับใสกระจ่าง สดใสและอยากรู้อยากเห็นมองมาที่กล้องถ่ายทอดสด
...สวยงามเกินไป จนเกือบทำให้คนลืมว่าข้างหลังเธอเป็นภาพนรกแบบไหน และกำลังอยู่ในโลกจำลองที่สิ้นหวังแบบไหน
ผู้ชมงงอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ มีคนเริ่มรู้สึกตัว และเริ่มส่งข้อความกันอย่างบ้าคลั่ง
[มนุษย์พ่ายแพ้: นี่คือสิ่งประหลาดชนิดใหม่หรือ?]
[วิญญาณร้ายเห็นฉันเลี่ยง: นี่มันกลอุบายใหม่แบบไหน? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน!]
[อาอเว้ย001: ฉันดูเหมือนจะตกหลุมรักแรกพบ... อาอเว้ยตายแล้ว...]
[คนเดินถนนนรกดูสนุก: ไม่ถูกต้อง! นี่ต้องเป็นแผนการ! เธอตั้งใจแต่งตัวให้ดูไร้พิษภัยแบบนี้แน่ๆ! เพื่อรอให้คนอื่นผ่อนคลายแล้วจู่ๆ ก็ทรยศแล้วฆ่า! คนแบบนี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว!!!]
แต่--
ทำไมถึงสวยขนาดนี้?
และทำไมถึงสะอาดขนาดนี้?
คุณสมบัติที่พูดได้ไม่ชัดอย่างนี้ จริง ๆ แล้วจะสามารถปลอมแปลงได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้จริงหรือ?
ทำไมในโลกที่อันตรายและน่ากลัวแบบนี้ ในโลกจำลองที่เต็มไปด้วยคนบ้าจำนวนมาก ยังมีคนกล้าแต่งตัวสวยงามและดูไม่มีอันตรายใดๆ แบบนี้?
และทำไมสายตาของเธอถึงได้นุ่มนวลขนาดนั้น?
ไม่มีความกลัว ไม่มีความคลั่งไคล้ แม้แต่ความแหลมคมหรือความมืดมนแม้แต่น้อย
ดวงตาคู่นั้น...ใสกระจ่าง แค่ความอยากรู้อยากเห็นบริสุทธิ์ ไม่มีความมุ่งร้ายแม้แต่น้อย มองมาที่หน้าจอแบบนั้น สบตากับทุกคน เหมือนลูกกวางแรกเกิดที่มองดูป่าไม้กลางแสงแดด
แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอายและโล่งใจ
ตาสุกใสรอยยิ้มงดงาม ดั่งดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ
ชั่วขณะนั้น เหมือนฤดูใบไม้ผลิกลับมาสู่แผ่นดิน แสงแดดทะลุผ่านความมืด โลกเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้สีชมพูในพริบตา แม้แต่สายลมก็อ่อนโยนขึ้น
อ่า...
ผู้ชมอดคิดไม่ได้ ความรู้สึกแบบนี้... คือสิ่งที่พวกนั้นในกลุ่มรุ่งอรุณเรียกว่า "การชำระล้าง" งั้นหรือ?
พวกเขารู้สึกว่า ดวงตาและแม้แต่จิตวิญญาณของตัวเอง เพิ่งได้รับการชำระล้างครั้งหนึ่ง
ข้อความที่เพิ่งเริ่มบ้าคลั่ง หยุดชะงักไปชั่วขณะเพราะรอยยิ้มนี้
แต่หญิงสาวผมชมพูกลับถอยห่างออกไปเล็กน้อย แล้วหันความสนใจไปรอบๆ ตั้งใจจะเริ่มสำรวจโลกจำลอง
ผู้ชมเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
[อาอเว้ย001: เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งขยับ! รอบๆ อันตรายมาก! ฉันเป็นผู้เล่นเก่า ฟังฉันแล้วเดินไปตามที่ฉันบอก!]
[เสรีภาพจงเจริญ: โอ้โห โอ้โห โอ้โห เมียฉันจะรีบไปเรียกคนมาช่วยเธอ!!!]
[พระเจ้าเอ๊ยแกตายแล้วหรือ: เพิ่งมา นี่คือนางฟ้าหรือ? ฉันตายไปแล้วหรือ?]
[ฉันกล้าหาญมาก: ถามหน่อยมีวิธีที่ผู้ชมข้างนอกจะช่วยสตรีมเมอร์จากโลกจำลองได้มั้ย? รีบๆ หน่อย!]
[สังหารผีใต้จันทร์: ถึงจะมีก็เถอะ พวกที่มองแค่หน้าตาเนี่ย ฉันสุดจะทน คนแบบนี้ที่หน้าตาดีเพียงอย่างเดียว ช่วยมาแล้วจะมีประโยชน์อะไร?]
[นิกายประสูติจงเจริญ: เสียดาย ผู้หญิงคนนี้ดูอ่อนแอมาก ต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ขนาดตายยังตายโหงกว่าเดิมอีก]
[นิกายประสูติจงเจริญ: แต่ถ้าเธอยินดีสาบานเข้าร่วมนิกายประสูติ มอบทุกอย่างให้แก่เจ้านายของเรา เธอก็ยังมีความหวังรอดชีวิตอยู่บ้าง]
[นักล่าสิ่งประหลาด: ไม่เข้าใจว่าพวกคุณตื่นเต้นอะไร ผู้หญิงคนนี้ถึงจะสวย แต่ก็ไม่ถึงขั้นงดงามที่สุดนี่? แค่ยิ้มแล้วดูดีเท่านั้น ยังคิดจะทุ่มทุกอย่างเพื่อช่วยเธออีกเหรอ? และฉันดูข้อมูลแล้ว ยังเป็นมือใหม่ ลงโลกจำลองครั้งแรกก็แต่งแบบนี้ ทั้งโง่และน่าเบื่อฉันไม่อยากดู]
[ตามหาหมอก: งั้นทำไมแกยังดูอยู่ล่ะ?]
[อาอเว้ย001: งั้นแกยังพิมพ์เยอะแยะ? ยังไปดูข้อมูลเขาอีก! ฉันลืมดูเลยด้วยซ้ำ!]
[นักล่าสิ่งประหลาด: ฮึฮึ เพราะฉันอยากดูว่าผู้หญิงโง่ๆ คนนี้จะตายในโลกจำลองยังไง ยังพอมีความคาดหวังอยู่บ้าง]
[สิ่งประหลาดออกไปจากโลกนี้: ตายแล้ว! เพิ่งรู้ว่าโลกจำลองนี้คือ "ขุมนรกมรณะ"!!!]
[อย่ามายุ่งกับฉัน: ???]
[ตามหาวีเวียน: อ้า???]
[ทำลายโลกซะเถอะ: เดี๋ยวนะ! สตรีมเมอร์ไม่ใช่มือใหม่หรือ?! ทำไมถึงเข้าโลกจำลองระดับ B ได้ล่ะ!!!]
[สิ่งประหลาดขอให้ยกโทษให้: แล้วยังเป็นโลกจำลองมรณะชื่อดังที่มีอัตราการตายเกือบ 100% อีก...]
[นักสะสมศพ: เฮ้อ คราวนี้เธอต้องตายแน่นอน เสียดาย ถ้าตายในมือฉันได้คงดีไม่น้อย ฉันเพิ่งคิดวิธีทรมานเธอได้หลายวิธีเลย อยากรู้สีหน้าตอนเธอตายจริงๆ ดูผ่านหน้าจอไม่พอใจเลย]
[น้ำอัดลมเลือด: +1 ฉันยังไม่เคยฆ่าคนประเภทนี้เลย]
[เสียงกระซิบศพ: +444 แปลกจริง ตอนนี้แม้แต่เด็กห้าขวบก็ไม่น่ามีสายตาแบบนี้แล้ว เธอเติบโตมาได้ยังไง?]
[ไอคิวชั่วคราวไม่พอใช้: +4 น่าจะไม่ใช่การแสร้ง นอกจากจะเป็นพรสวรรค์เฉพาะตัว ถ้าเธอเป็นมือใหม่แล้วยังแสดงได้ถึงขนาดที่ฉันดูไม่ออก เธอก็ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ]
[วิญญาณร้ายเห็นฉันเลี่ยง: อย่าเพิ่งยอมแพ้เร็วขนาดนั้นสิ! อยากฆ่าเธอด้วยมือตัวเองคราวหน้า ก็ต้องหาทางให้เธอรอดจากโลกจำลองคราวนี้ก่อนสิ! ฉันยังอยากดูการถ่ายทอดสดของเธออีก!]
[ไอคิวชั่วคราวไม่พอใช้: สิ้นหวังแล้ว รอตายเถอะ "ขุมนรกมรณะ" เป็นโลกจำลองมรณะอย่างแท้จริง ถึงจะเรียกว่าระดับ B แต่แม้แต่ระดับ A ก็ตายไปหลายคน คนที่ผ่านได้คนเดียวก็เลื่อนเป็นระดับ S ไปแล้ว เธอแค่มือใหม่ระดับ D จะมีอะไรได้?]
[นักสะสมศพ: อย่าคิดมากเลย ฉันกล้ารับประกันว่าเธอต้องตายแน่นอน แต่ฉันจะเก็บวิดีโอการถ่ายทอดสดตอนเธอตายไว้อย่างดี เพราะฉันอยู่ดูตั้งแต่เริ่มเลย สนใจซื้อติดต่อ XXXXX]
ซวีซ่งเดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะตอบข้อความในห้องถ่ายทอดสด แต่เห็นว่าผู้ชมไม่แปลกใจกับชุดผู้หญิงของเขา ก็วางใจ
โชคดีที่ระบบเปลี่ยนชุดแต่งหน้าในคลิกเดียว ยังมีฟิลเตอร์อีก เหมือนเปิดโหมดความงาม ทำให้ทั้งร่างกายสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนหญิงสาวอายุ 18 จริงๆ ถึงแม้เขาจะมีหน้าเด็กที่ไม่บอกอายุอยู่แล้ว แต่ก็เกินจริงไปหน่อย
มหัศจรรย์มาก... ซวีซ่งอดไม่ได้ที่จะยื่นมือลูบหน้าตัวเอง ถึงจะเป็นใบหน้าของเขาจริงๆ ร่างกายของเขาจริงๆ แต่หลังจากเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ก็ดูไม่เหมือนเดิมเลย แม้แต่ผมก็กลายเป็นผมยาวสีชมพูจริงๆ
รู้สึกว่าต่อให้พ่อแม่ในอีกโลกหนึ่งมา ก็คงจำเขาไม่ได้... ดีมากเลย!
ซวีซ่งละทิ้งภาระเรื่องภาพลักษณ์ทั้งหมด เริ่มตั้งใจจัดการกับโลกจำลอง
ส่วนข้อความอื่นๆ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย แม้เขาจะดูบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่คิดจะไปยุ่ง
เพื่อรักษาสภาพจิตใจที่ดีของตัวเอง เขาไม่อยากคุยกับใคร และไม่อยากพูดคุยกับคนที่สภาพจิตใจไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัดในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้
จะถูกทำให้แปดเปื้อนได้
เขาไม่ชอบทะเลาะวิวาท ไม่ชอบความขัดแย้ง และไม่ชอบเผชิญกับความมุ่งร้ายของคนอื่น
แต่เขาควบคุมคนอื่นไม่ได้ ทำได้เพียงเลือกหลบหนีด้วยตัวเอง
การหลบหนีก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพื่อรักษาสภาพจิตใจที่แข็งแรงของตัวเอง การมีชีวิตอยู่โดยไม่สร้างอันตรายให้โลกก็ถือว่าดีมากแล้ว
ถ้าไม่เจอสถานการณ์แบบนี้ ซวีซ่งจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในบ้านเล็กๆ ของตัวเองไปตลอด เลี้ยงแมวหรือหมา พยายามหลีกเลี่ยงการติดต่อกับใคร
แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องพูดคุยกับคนจริงๆ เขาก็ไม่ได้กลัวมาก แค่รู้สึกอึดอัดเท่านั้น
เมื่อเข้าใจสถานการณ์โดยรวมชัดเจนแล้ว และเห็นหัวข้อในห้องถ่ายทอดสด ซวีซ่งก็พูดขึ้น
"แต่โลกจำลองของฉันครั้งนี้ แน่นอนว่าเป็นระดับ D สำหรับมือใหม่"
ซวีซ่งตรวจสอบแผงภารกิจของระบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาพลิกดูอย่างรวดเร็ว
"พวกคุณในห้องถ่ายทอดสดเห็นได้ชัดเจนใช่มั้ย? มุมซ้ายบนเขียนว่า 'ขุมนรกมรณะ' ระดับ D ใช่ ชื่อนี้จริงๆรู้สึกคุ้นๆ..."
เขาหาหน้าที่เพื่อนร่วมงานผู้ดีได้บันทึกเรื่อง "ขุมนรกมรณะ" เอาไว้ ก่อนจะดูก็เหลือบไปเห็นข้อความในห้องถ่ายทอดสด อยากรู้ว่าผู้ชมมีข้อมูลอะไรบ้าง
แต่สิ่งที่เห็นคือเครื่องหมายคำถามเต็มหน้าจอ
[ไอคิวชั่วคราวไม่พอใช้: ?]
[ฆ่าตัวตายระหว่างทางดูสด: ??]
[ผู้โชคดีอันดับสุดท้ายของโลก: ???]
[ขี้เกียจมีชีวิตอยู่: ...เสียงอะไร? สาวสวย ต่างหูเธอดูเหมือนกำลังพูดอยู่นะ?]
[มนุษย์พ่ายแพ้: ตายแล้ว แกเป็นผู้ชายเหรอ??????]