“หลี่เว่ย หยางเสี่ยวหมาน ตามข้ามาตายด้วยกันเถอะ”
มหาวิทยาลัยอู้เฉิง หอพักชาย
เฉินเฟิงตะโกนพร้อมกับผุดลุกขึ้นนั่งจากเตียง ใบหน้าโหดร้าย
“นั่นมันความฝัน?”
เขาหอบหายใจแรง มองไปรอบ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง
หอพักที่คุ้นเคย แสงแดดที่ร้อนแรง เสียงพูดคุยที่อึกทึกด้านนอกหอพัก
ไม่มีวี่แววของวันสิ้นโลกแม้แต่น้อย
“ที่แท้ก็แค่ความฝัน”
เฉินเฟิงเช็ดเหงื่อ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วนอนลงบนเตียงอีกครั้ง หลับตาพักผ่อน
วันนี้เป็นวันเสาร์ เพื่อนร่วมห้องกลับบ้านกันหมด เหลือเขาเพียงคนเดียวในหอพัก
เมื่อคืนไปเที่ยวกับแฟนที่โรงแรมมาทั้งคืน เหนื่อยหน่อย
กลับมาก็นอนหลับทันที ที่แท้ก็ฝันไป
ในความฝัน ในที่สุดเวลาเที่ยงคืนวันสิ้นโลกก็มาถึง ซอมบี้ระบาด
เขาได้ผลไม้สีทอง กินเข้าไปแล้วตื่นพลังพรสวรรค์ระดับ SSS
ร่วมกับหยางเสี่ยวหมานแฟนสาวที่ตื่นพลังพรสวรรค์ระดับ SSS เช่นกัน และหลี่เว่ยพี่น้องร่วมสร้างฐานที่มั่นเฟิงหมาน
รับผู้รอดชีวิต ขยายฐานที่มั่น ล่าซอมบี้
หลังจากพยายามมาสิบปี ฐานที่มั่นก็กลายเป็นหนึ่งในสามฐานที่มั่นใหญ่ในต้าเซี่ย
ไม่คิดว่า ในวันครบรอบสิบปีของการก่อตั้งฐานที่มั่น จะถูกแฟนสาวและพี่น้องหักหลังร่วมกัน วางยาโจมตีเพื่อฆ่าเขา
ก่อนตาย เขาระเบิดตัวเอง ลากแฟนสาวและพี่น้องตายไปพร้อมกัน
โชคดีที่นั่นเป็นแค่ความฝัน
แปลก ทำไมฉันถึงฝันแบบนี้?
หรือว่าอ่านนิยายวันสิ้นโลกมากไป?
เฉินเฟิงหัวเราะเยาะตัวเอง
ลุกขึ้นไปล้างหน้าเพื่อให้ตัวเองรู้สึกตื่นตัว
เขาส่ายหัว พยายามปัดเป่าฝันร้าย
แต่ทุกอย่างในความฝันมันจริงเกินไป ทุกอย่างชัดเจนสุดขีด
ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นแฟนสาวโทรมา
เฉินเฟิงนึกถึงทุกอย่างในความฝันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วเล็กน้อย
กดปุ่มรับสาย เสียงของแฟนสาวก็ดังมาจากในโทรศัพท์
“อาฟ่ง ตอนเที่ยงฉันมีธุระเล็กน้อย ไม่กินข้าวกับเธอแล้วนะ”
ได้ยินคำพูดนี้ เฉินเฟิงก็ชะงักไป
ฉากนี้ ในความฝันก็เคยเจอมาก่อน
“อาฟ่ง ฉันพูดด้วยนะ เธอได้ยินไหม?”
ในโทรศัพท์ เสียงโกรธของแฟนสาวดังขึ้น
“โอ้ เอาล่ะ”
เฉินเฟิงตั้งสติได้ ตอบกลับไปหนึ่งคำ
วางสาย หลับตา ทุกอย่างในความฝันก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวอีกครั้ง
นานที เขาลืมตา แล้ววิ่งออกจากหอพัก
ในความฝัน แฟนสาวและพี่น้องทรยศเขา วางยาเขา คิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ เลยเล่าความลับให้ฟัง
นั่นคือประมาณครึ่งชั่วโมงที่หนึ่ง แฟนสาวเอาอาหารไปส่งให้พี่น้องที่อ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด จากนั้นก็หาความเสียวในห้องสมุด
จะพิสูจน์ว่าความฝันเป็นจริงหรือไม่ แค่ไปดูที่ห้องสมุดก็รู้
เฉินเฟิงรีบไปถึงห้องสมุด เวลาตรงกับครึ่งชั่วโมงที่หนึ่งจริง ๆ เห็นแฟนสาวถือกล่องอาหารเดินเข้าห้องสมุด
เขาตามไปข้างหลัง ขึ้นไปชั้นสามของห้องสมุด เห็นพี่น้องที่โตมาด้วยกัน เรียนประถม มัธยม มหาวิทยาลัยอยู่ห้องเดียวกันมาตลอด
พี่น้องวางหนังสือในมือ แล้วดึงแฟนสาวเข้ามากอด
แฟนสาวไม่เพียงไม่ปฏิเสธ กลับมีสีหน้าออดอ้อน
เห็นฉากนี้ เฉินเฟิงสีหน้าหม่นหมอง
ที่แท้ทุกอย่างในความฝันก็เป็นจริงทั้งหมด
ถ้าความฝันเป็นจริง ตอนเที่ยงวันนี้วันสิ้นโลกจะมาถึงจริง ๆ งั้นหรือ?
เดี๋ยวก่อน!
ถ้าอีกไม่นานวันสิ้นโลกจะมาถึงจริง งั้นตอนนี้ผลไม้แห่งพรสวรรค์คงปรากฏขึ้นแล้วสิ?
ในความฝัน เขาจำได้ชัดเจน ครึ่งชั่วโมงก่อนวันสิ้นโลก ทั่วโลกมีผลไม้สีต่าง ๆ ปรากฏขึ้น
กินเข้าไปแล้วจะตื่นพรสวรรค์หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง
คิดถึงตรงนี้ เขาไม่สนใจคู่รักหมาแพะนั่นแล้ว หันหลังจะกลับหอพัก
ในความฝัน ผลไม้สีทองที่เขาได้มา ก็เก็บได้ที่ระเบียงหอพักนี่เอง
แต่เพิ่งก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก็หยุดลงอีกครั้ง
คู่รักหมาแพะนั่นก็ได้พรสวรรค์ระดับ SSS เหมือนกัน ทำไมไม่แย่งผลไม้แห่งพรสวรรค์ของพวกมันมาหมดล่ะ?
ถึงแม้แต่ละคนกินผลไม้แห่งพรสวรรค์ได้แค่ผลเดียว แต่มีผลไม้หลอมรวมโปร่งใสชนิดหนึ่ง ที่สามารถหลอมรวมผลไม้ระดับเดียวกันหลายผลเป็นผลไม้ระดับสูงขึ้นได้
ตามประสบการณ์ในความฝัน ในโรงเรียนมีผลไม้หลอมรวมอยู่หนึ่งผล
น่าเสียดาย คนที่พบผลไม้หลอมรวมในความฝัน ไม่รู้หน้าที่ของมัน เลยกินเข้าไปตรง ๆ
พอกินเสร็จถึงได้ข้อมูลของผลไม้หลอมรวม
น่าเสียดาย มันสายเกินไปแล้ว
และผลไม้หลอมรวมนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้เขาตื่นพรสวรรค์
คิดถึงตรงนี้ เฉินเฟิงตรงดิ่งไปยังตำแหน่งที่แฟนสาวและพี่น้องอยู่
ทั้งสองคนได้ยินเสียง หันมามองพร้อมกัน
พอเห็นเฉินเฟิง ก็พากันหน้าซีด รีบลุกขึ้นยืนอย่างอลหม่าน
“อาฟ่ง อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่เอาอาหารมาให้หลี่เว่ยเท่านั้น”
หยางเสี่ยวหมานแฟนสาวรีบอธิบาย
“เหอะ!”
เฉินเฟิงหัวเราะเย็น “ที่แท้ที่เธอบอกว่าตอนเที่ยงมีธุระ กินข้าวกับฉันไม่ได้ ก็เพื่อเอาอาหารมาให้เขา แล้วหาเรื่องเสียวใส่ตาคนเฝ้าห้องควบคุมห้องสมุดที่น่าขยะแขยงนี่งั้นเหรอ?”
“อาฟ่ง พูดจาอะไรแบบนั้น!”
หยางเสี่ยวหมานพูดด้วยความโกรธ
แต่หลี่เว่ยพี่น้องกลับโอบเอวหยางเสี่ยวหมานไว้ แล้วพูดว่า “เฉินเฟิง ตั้งแต่เธอจับได้แล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก ยอมถอยออกไปเองดี ๆ จะได้ไม่ต้องทำให้ใครเสียหน้า”
เฉินเฟิงมองเขาอย่างเย็นชา พูดว่า “หลี่เว่ย รู้จักกันมาหลายปี เพิ่งรู้ว่าเธอยังชอบใส่รองเท้าเก่าที่คนอื่นใช้แล้วด้วย”
“เธอ!”
หลี่เว่ยและหยางเสี่ยวหมานต่างโกรธจัด
“บัญชีระหว่างเรา เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีกันใหม่”
พูดจบ เฉินเฟิงก็ผลักแฟนสาวที่ยืนขวางหน้าออกไป แล้วเดินไปที่ชั้นหนังสือด้านหลังเธอ
ในช่องว่างกลางชั้นหนังสือ มีผลไม้สีทองขนาดเท่าไข่นกกระทาอยู่จริง ๆ
เฉินเฟิงดีใจ คว้าผลไม้สีทองไว้ในมือ
ในความฝัน นี่คือผลไม้แห่งพรสวรรค์ของหลี่เว่ย
แต่ตอนนี้ มันเป็นของเขาแล้ว
“นั่นอะไร?”
เห็นฉากนี้ หลี่เว่ยรู้สึกใจคอไม่ดี เหมือนของสำคัญบางอย่างถูกใครแย่งไป
เฉินเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร ก้าวยาว ๆ จากไป
เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง
เขายังต้องไปเอาผลไม้อีกสามผล ภารกิจหนัก เวลาเร่งรีบ ไม่มีเวลามัวแต่เสียเวลากับคู่รักหมาแพะนี่
รอวันสิ้นโลกมาถึงก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีกันช้า ๆ
“อาฟ่ง!”
หยางเสี่ยวหมานอยากจะวิ่งตามไป แต่ถูกหลี่เว่ยดึงไว้
“ไปยุ่งกับมันทำไม ยังไงเธอก็ต้องเลิกกับมันอยู่ดี” หลี่เว่ยดึงหยางเสี่ยวหมานนั่งลงใหม่
เฉินเฟิงหันกลับมามองทั้งสองคนหนึ่งที หัวเราะเย็นในใจ
รอวันสิ้นโลกมาถึง เมื่อไหร่ก็คือนาทีตายของพวกเธอ