เฉินเฟิงวิ่งออกจากห้องสมุด ตามเส้นทางที่จำได้จากความฝัน มุ่งหน้าไปยังถนนร่มไม้ที่ทอดจากห้องสมุดไปยังหอพักหญิง
ระหว่างทาง นักศึกษาหลายกลุ่มเดินผ่านเขาพลางพูดคุยหัวเราะ บางคนกอดหนังสือไว้ในอ้อมแขน บางคนถือชานมที่เพิ่งซื้อมา ส่วนบางคนก็ก้มหน้ากดโทรศัพท์ ไม่มีใครรู้เลยว่าโลกกำลังเข้าสู่ช่วงนับถอยหลังสุดท้าย
เฉินเฟิงวิ่งไปพลางกวาดตามองสองข้างทาง
ในความฝัน ผลไม้สีทองลูกที่สองซ่อนอยู่ใต้ต้นหวยไม้เก่าแก่ที่เอนเอียง ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางจากห้องสมุดไปยังหอพักหญิง
นั่นคือผลไม้แห่งพรสวรรค์ของหยางเสี่ยวหมาน
ระหว่างทางมีต้นหวยอยู่มากมาย แต่ต้นที่เอนเอียงมีเพียงต้นเดียวเท่านั้น หาได้ง่ายมาก
เขาวิ่งไปถึงใต้ต้นหวยแก่ หมอบลง แล้วแหวกใบหญ้าหนาทึบออก ในที่สุดก็เห็นผลไม้สีทองขนาดเท่าไข่นกกระทาเรืองแสงอ่อน ๆ อยู่ระหว่างดินกับรากหญ้า
หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างฉับพลัน
เขายื่นมือกำผลไม้นั้นไว้ในฝ่ามือ ความเย็นเฉียบแผ่ผ่านผิวหนัง พร้อมกับคลื่นประหลาดที่ไม่อาจบรรยายได้
ผลไม้สีทองลูกที่สอง ถึงมือแล้ว
เขาไม่หยุดพักแม้แต่น้อย ลุกขึ้นยืน รีบเก็บผลไม้ลงกระเป๋า แล้วหันไปวิ่งยังทิศทางของทะเลสาบเทียม
ผลไม้หลอมรวมในความฝันซ่อนอยู่ในถ้ำของภูเขาจำลองกลางทะเลสาบเทียม
ภูเขาจำลองนั้นสร้างขึ้นพร้อมกับทะเลสาบภูมิทัศน์เมื่อไม่กี่ปีก่อน สูงกว่าสามเมตร ก้อนหินแปลกตาซ้อนกันอยู่ตรงกลางมีปากถ้ำสูงประมาณครึ่งคน ซึ่งปกติแล้วไม่มีใครคิดจะมุดเข้าไป
เมื่อเฉินเฟิงวิ่งถึงริมทะเลสาบ หญิงสาวกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งให้อาหารนกพิราบบนม้านั่งริมทะเลสาบ
เขาไม่สนใจจะปิดบัง เดินเหยียบหินเปียกที่ริมทะเลสาบกระโดดขึ้นไปบนฐานภูเขาจำลอง แล้วมุดเข้าไปในปากถ้ำอันมืดมิด
ภายในถ้ำแคบมาก ต้องก้มตัวถึงจะยืนได้ แสงสลัว เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของดิน
เขายื่นมือคลำไปตามผนังถ้ำ ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวหินขรุขระ เศษดินร่วงหล่นลงมา
ในความฝัน ชายผู้โชคดีคนนั้นเคยบอกว่า ผลไม้หลอมรวมติดอยู่ในซอกหินบนเพดานถ้ำ
เฉินเฟิงเงยหน้ามองหาในความมืดสลัว ในไม่ช้าก็เห็นแสงโปร่งใสวาววับอยู่ในซอกหิน
ผลไม้นั้นทั้งลูกใสแวววาว ราวกับหยดน้ำที่แข็งตัวเป็นก้อน หรือไม่ก็ลูกแก้วที่บริสุทธิ์ที่สุด สะท้อนแสงระยิบระยับในแสงสลัว
เขายกเท้าขึ้นเขย่ง นิ้วมือสอดเข้าไปในซอกหิน ค่อย ๆ หยิบผลไม้โปร่งใสลูกนั้นออกมา
เมื่อสัมผัส ร่มเย็น นุ่มนิ่ม ยืดหยุ่นเล็กน้อย คล้ายเยลลี่บางอย่าง
ผลไม้หลอมรวม ถึงมือแล้ว
เขาสูดหายใจลึก เก็บผลไม้อย่างดี แล้วก้มตัวออกจากถ้ำ
เมื่อแสงแดดส่องลงบนใบหน้าอีกครั้ง เขามองดูโทรศัพท์ เวลาผ่านไปถึงสิบเอ็ดนาฬิกาห้าสิบสามนาที
เหลืออีกเจ็ดนาที
เขาเร่งฝีเท้าวิ่งไปยังหอพักชาย
ตลอดทางเขาปะทะกับผู้คนที่เดินสวนมาเรื่อย ๆ บางคนถูกเขาชนไหล่ บ่นด่าไปหนึ่งประโยค แต่เขาไม่มีเวลาสนใจตอบ
ในความฝัน ผลไม้นั้นปรากฏอยู่ข้างกระถางดอกไม้บนระเบียงหอพัก
นั่นคือผลไม้แห่งพรสวรรค์ของเขา
เมื่อเขาวิ่งเข้าหอพัก หญิงแก่ที่เฝ้าหอพักนั่งปอกถั่วอยู่ที่เก้าอี้เล็กหน้าประตู เงยหน้ามองเขาแล้วยิ้มพูดว่า "วิ่งรีบร้อนไปไหน"
เฉินเฟิงไม่ตอบ รีบวิ่งขึ้นบันไดสามขั้นสองขั้น
ชั้นสาม ห้อง 305
เขาบิดลูกบิดประตู ตรงดิ่งเข้าสู่ระเบียง
บนระเบียงมีเสื้อยืดสองตัวที่ซักเมื่อคืนตากอยู่ ต้นพลูด่างในกระถางใบเฉา ๆ ห้อยลงมา
ระหว่างซอกกระถางดอกไม้กับกำแพง ผลไม้สีทองกลมโตลูกหนึ่งวางอยู่เงียบ ๆ ราวกับรอคอยมานานแสนนาน
เฉินเฟิงยื่นมือหยิบมันขึ้นมา
ผลไม้สีทองลูกที่สามถึงมือแล้ว
เขากำผลไม้นี้ไว้บนระเบียง หอบหายใจแรง หัวใจเต้นดังตึ๊ก ๆ
ถนนในมหาวิทยาลัยเบื้องล่าง นักศึกษากลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่ยังคงเดินพูดคุยหัวเราะกัน มีคนถือขนมที่เพิ่งซื้อมาเดินกอดคอกับเพื่อนร่วมห้อง มีหญิงสาวผลักจักรยานเดินคุยเรื่องซุบซิบกับเพื่อนไปเรื่อย ๆ ฝั่งโรงอาหารมีกลิ่นหอมของอาหารลอยมา
ทุกอย่างไม่ต่างจากวันเสาร์ปกติเลยแม้แต่น้อย
เฉินเฟิงหยิบผลไม้สีทองอีกสองลูกกับผลไม้หลอมรวมโปร่งใสออกมาจากกระเป๋า กางฝ่ามือ ให้ผลไม้ทั้งสี่ลูกรวมกันอยู่ตรงกลาง
แล้ว เหตุการณ์ที่น่าตะลึงก็เกิดขึ้น
ผลไม้สีทองสามลูกราวกับถูกบางสิ่งดึงดูด พร้อมกันเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ ขณะที่ผลไม้หลอมรวมโปร่งใสเริ่มละลายช้า ๆ กลายเป็นของเหลวใส เคลือบห่อหุ้มผลไม้สีทองทั้งสามลูกไว้
สีทองและสีใสผสานกัน แสงยิ่งสว่างจ้า จนเฉินเฟิงต้องหรี่ตาลง
แสงพุ่งขึ้นจากฝ่ามือ ไหลเวียน พันเกี่ยว หลอมรวมกันในอากาศ ราวกับมีบางสิ่งกำลังถูกถักทอขึ้นใหม่
ไม่ถึงสิบวินาที แสงก็หดหายไปทันใด
เฉินเฟิงก้มลงมอง บนฝ่ามือเหลือเพียงผลไม้ลูกเดียว
ผลไม้นั้นทั้งลูกเปล่งแสงสีรุ้งเจ็ดสี สวยงามจนไม่ใช่ของที่ควรมีในโลกมนุษย์
ผลไม้สีรุ้ง
นี่คือผลไม้ที่ไม่เคยปรากฏในความฝันมาก่อน
เฉินเฟิงมองผลไม้นี้ในฝ่ามือ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ส่งเข้าปากทันที
ผลไม้ละลายในปาก กลายเป็นของเหลวอุ่นไหลลงคอเข้าสู่ท้อง
แต่วันสิ้นโลกยังไม่มาถึง ผลไม้นี้จึงยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เขามองดูเวลาบนโทรศัพท์ สิบเอ็ดนาฬิกาห้าสิบเก้านาทีสามสิบวินาที
เหลืออีกสามสิบวินาทีสุดท้าย
เขาเงยหน้าขึ้นมองถนนในมหาวิทยาลัยนอกระเบียง
บนถนนเบื้องล่าง นักศึกษายังคงไปมาอย่างไม่ขาดสาย
คู่รักคู่หนึ่งกำลังบอกลากันใต้เสาไฟ หนุ่มช่วยสาวจัดผมที่ปลิวตามลมให้เรียบร้อย
ชายหนุ่มสองคนเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตพร้อมถุงพลาสติก แต่ละคนถือโค้กเย็นหนึ่งขวด ก้มหน้ากำลังปรึกษากันว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเที่ยง
หญิงสาวชุดเดรสสีขาวคนหนึ่งผลักจักรยานเดินผ่าน หนังสือสองสามเล่มในตะกร้าหน้ารถ กระโปรงปลิวตามลมเล็กน้อย
หน้าห้องสมุดมีคนเข้าออก หน้ากระจกโรงอาหารยังมีคนต่อแถว หน้าร้านขายของว่างมีนักศึกษาหลายคนยืนล้อมรอเสียบลูกชิ้นย่าง
ทุกอย่างมีชีวิตชีวา ปกติ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมนุษยชาติ
เฉินเฟิงยืนมองภาพทั้งหมดนี้อย่างเงียบ ๆ ในใจเกิดอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะเอ่ย
สามสิบวินาทีต่อจากนี้ ในหมู่คนเหล่านี้จะมีกี่คนกลายเป็นซอมบี้?
อีกกี่คนจะถูกคนใกล้ชิดที่สุดกัด บาดเจ็บ ติดเชื้อ แล้วกลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบเดียวกัน?
สิบปีในความฝัน เขาเห็นมามากมายเกินจะนับ
ญาติพี่น้องแตกคอ เพื่อนทรยศ ฐานที่มั่นล่มสลาย ผู้รอดชีวิตดิ้นรนเหมือนมดปลวกในซากปรักหักพัง
และทั้งหมดนี้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เข็มนาทีบนหน้าปัดเดินทีละทีละหนึ่ง
เฉินเฟิงกำราวระเบียงแน่น ข้อนิ้วขาวขึ้นเพราะแรงกด
ในที่สุด เที่ยงวันก็มาถึง
นอกหอพัก ชายหนุ่มที่ถือถุงพลาสติกจากซูเปอร์มาร์เก็ตบนถนน ร่างกายแข็งทื่อกะทันหัน ถุงในมือหล่นดังปัง โค้กเย็นกลิ้งออกไปไกล
เขาทั้งตัวล้มไปข้างหลังโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า กระแทกลงบนพื้นคอนกรีตอย่างแรง ร่างกายเริ่มกระตุกอย่างรุนแรง
เพื่อนของเขาตกใจ รีบย่อตัวลงไปพยุง: "เฮ้ย เป็นอะไรไป?"
วินาทีถัดมา ชายหนุ่มที่ล้มลงก็ลืมตาขึ้นมาทันใด
ดวงตาคู่นั้นกลายเป็นสีขาวหม่นขุ่น ม่านตาขยาย ปากส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอ
เขาคว้าแขนเพื่อนที่ยื่นมา เปิดปากกัดลงไปทันที
ฟันแหลมคมแทงทะลุผิวหนัง เลือดกระเซ็นออกมา
เพื่อนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นดึงแขนกลับ แต่ชายหนุ่มที่กลายเป็นซอมบี้มีแรงมหาศาล จับแน่นไม่ยอมปล่อย
ไม่ไกลนัก หญิงสาวชุดเดรสสีขาวที่ผลักจักรยานอยู่ก็ทรุดลงกับพื้นกะทันหัน
จักรยานล้มดังโครมลงบนถนน หนังสือกระจัดกระจาย กระโปรงสีขาวแผ่บนพื้นคอนกรีตสีเทา
เธอกระตุกสองสามครั้ง แล้วก็โซซัดโซเซลุกขึ้นยืน คอเอียงไปในมุมที่ผิดปกติ น้ำลายไหลออกมุมปาก พุ่งเข้าใส่คนแปลกหน้าที่อยู่ใกล้ที่สุด
จากทิศทางโรงอาหารมีเสียงกรีดร้องดังมา
หน้าห้องสมุดมีเสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มคว่ำดังสนั่น
หน้าร้านของว่าง นักศึกษาที่รอลูกชิ้นย่างแตกกระเจิงหนีตาย บางคนล้มลง ถูกซอมบี้ที่พุ่งมากัดที่น่องทันที
ทั้งมหาวิทยาลัยในเวลาไม่กี่วินาที เปลี่ยนจากโลกที่สงบสุข กลายเป็นนรกที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเลือด
เฉินเฟิงยืนบนระเบียง มองลงไปยังทุกสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง
ลมพัดผมหน้าม้าของเขาปลิว ความสงบนิ่งบนใบหน้าอย่างที่สุด
ในขณะนี้ เขาก็ยืนยันได้ในที่สุด
ทุกอย่างในความฝันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด
วันสิ้นโลกมาเยือนแล้วจริง ๆ
และแทบจะในเวลาเดียวกัน ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมองของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ข้อมูลเหล่านั้นใหญ่โตและซับซ้อน ดั่งน้ำท่วมพังเขื่อนพุ่งทะลักเปิดประตูจิตสำนึกของเขา
ร่างกายของเฉินเฟิงสั่นสะเทือนอย่างแรง รูม่านตาหดตัวอย่างฉับพลัน
พรสวรรค์ของเขา ตื่นขึ้นแล้ว
พรสวรรค์ระดับเทพขั้นสูงสุด การเสริมพลังไร้ขีดจำกัด