หลินหร่านยิ้มหวาน
เธอยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน แล้ววางลง ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง
"ก่อนที่ฉันจะตอบคำถามนาย นายต้องตอบคำถามฉันก่อน"
"พูดมา"
ชายหนุ่มเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
"ถ้าการเป็นคนรักของฉัน แลกกับสิ่งที่เธอรักที่สุดในอาชีพการงาน เธอจะยอมไหม?"
"ฉัน..." จี้หลิงเซียวอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
เขารักเสียงดนตรี และก็มีความสุขกับงานที่ทำอยู่ตอนนี้
หลินหร่านไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
"เธอไม่แม้แต่จะคิดถึงผลที่จะตามมา แต่กลับพูดได้เต็มปากว่าจะเป็นรองสามีให้ฉัน"
"เธอคิดว่าความรักแบบนี้ ฉันจะเอาไหม?"
สองประโยคของหลินหร่านทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าหน้าแดงก่ำ เขาไม่รู้จะทำตัวอย่างไร จึงได้แต่ก้มหน้าลง
ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เสียงที่เบาลงก็ดังขึ้น
"ขอโทษ ที่ฉันคิดไปเองคนเดียว"
"ฉันไม่อยากให้ตัวเองต้องเสียใจทีหลัง ดังนั้นตั้งแต่แรก ฉันคิดไว้แล้วว่าจะเป็นคนรักลับๆ ของเธอ"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินหร่าน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหนักแน่นและมั่นคง
"ถึงแม้ฉันจะสู้คุณลู่ในหลายด้านไม่ได้ แต่คนทุนเย็นชาอย่างเขา ไม่มีทางรู้จักวิธีดูแลเอาใจใส่เธอหรอก"
"จากการติดต่อสองครั้งที่ผ่านมา พอจะดูออกว่าเขาเป็นคนที่หยิ่งผยองมากในหัวใจ ไม่มีทางยอมก้มหัวให้ใคร"
"ฉันไม่เหมือนเขา ฉันไม่ต้องการสถานะใดๆ ทั้งสิ้น แถมยังเต็มใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอพอใจ"
"เราแค่มีความสุขกับปัจจุบันไม่ได้หรือ?"
แสงไฟด้านบนส่องลงในดวงตาของชายหนุ่ม แววตาที่สดใสนั้นฉายแววแห่งความหวัง อยากจะได้ยินคำตอบในเชิงยอมรับ
หลินหร่านพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการสถานะ แต่เป็นเพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่มีทางได้มันมา"