เพลงจบลง
หลินหร่านเดินออกจากฟลอร์เต้นรำ มุ่งหน้าไปยังโซนอาหารและเครื่องดื่ม
เคอเยียนถิงหยิบแชมเปญมาให้เธอหนึ่งแก้ว ทั้งคู่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูบรรยากาศยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง
"พูดตามตรง ฉันไม่คิดว่าเธอจะตรงขนาดนี้" เคอเยียนถิงเอ่ยขึ้นทันใด
หลินหร่านจิบแชมเปญ ยิ้มบาง ๆ "ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะเปิดใจขนาดนี้เหมือนกัน"
"ฉันนึกว่าเธอจะมาเล่นเกมแบบที่ผู้ใหญ่ต่างรู้กันดีกับฉันต่อไปอีกนะ"
"เกมแบบนั้นเล่นไปมาก็ไม่สนุก" เคอเยียนถิงมองเธอ "เธออย่างหลินหร่าน สมควรได้รับการปฏิบัติที่จริงใจกว่านั้น"
คำพูดนี้ฟังดูจริงใจอยู่ไม่น้อย
แต่หลินหร่านรู้ดีว่าเคอเยียนถิงตัวจริงนั้น อันตรายกว่าตอนสวมหน้ากากเสียอีก
เธอกำลังจะเอ่ยปาก——
"แปะ!"
ไฟทั่วทั้งหอประชุม ดับลงทั้งหมดในทันใด
"อ้า——!"
"เกิดอะไรขึ้น!?"
"ไฟดับหรือไง!?"
เสียงตกใจ เสียงกรีดร้อง และเสียงฝีเท้าที่สับสนอลหม่านปะทุขึ้นในทันที
ท่ามกลางความมืด หลินหร่านรู้สึกถึงมือข้างหนึ่งที่จู่ ๆ ก็คว้ามือเธอไว้
มือนั้นร้อนผิดปกติ แรงหนักมาก
เธอกำลังจะสะบัดออก——
ปลายจมูกได้กลิ่นความคุ้นเคยบางอย่าง
กลิ่นที่เย็นชา สะอาด ปนกลิ่นฝักสบู่จาง ๆ
ลู่เฟิง
หลินหร่านไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้มือนั้นจูงเธอ ทะลุฝูงชนที่สับสนอลหม่าน วิ่งไปทางด้านหลังของหอประชุม
ท่ามกลางความมืด เธอมองไม่เห็นทาง มีแต่สัมผัสได้ถึงมือนั้นที่กำเธอไว้แน่น
สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ของอีกฝ่าย สัมผัสได้ถึงสายลมที่เกิดจากการวิ่งของเขา
พวกเขาผ่านประตูข้าง วิ่งเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดสลัวด้านหลัง