เขาจูบอย่างรุนแรงราวกับจะระบายความอับอายและความอดกลั้นทั้งหมดออกมา
หลินหร่านแผ่นหลังพิงขาตั้งภาพ ด้านหน้าคือร่างของลู่เฟิงที่แนบชิด
ร้อนผ่าว แสบร้อน
เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นถี่รัวและกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งของเขา
รับรู้ได้ว่าจูบของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดอั้นและเกือบจะรุนแรง
ดีมาก
นี่คือสิ่งที่เธอต้องการ
ยิ่งเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งขัดขืน เกมชิงทรัพย์ครั้งนี้เธอก็ยิ่งอยู่รอดได้จนถึงที่สุด
จูบลึกขึ้นเรื่อยๆ หนักขึ้นเรื่อยๆ
อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
แสงจันทร์สาดส่องลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ เสียงคลื่นจากทะเลลอยมากระทบหูเบาๆ
ขาตั้งภาพถูกแรงปะทะของพวกเขาทำให้สั่นไหวเล็กน้อย ดินสอกลิ้งตกพื้น เสียงดังใสกังวาน
ไม่มีใครสนใจมัน
จูบของเขาเลื่อนจากริมฝีปากของเธอไปที่คาง แล้วก็ไปที่ลำคอ ทิ้งร่องรอยชื้นอุ่นไว้
หลินหร่านเงยหน้าขึ้น ผิวปากหายใจหอบถี่ๆ
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการสูญเสียการควบคุม
ในขณะที่มือของลู่เฟิงกำลังจะรุกล้ำไปมากกว่านั้น—
จู่ๆ หลินหร่านก็ผลักเขาออกไป
จบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว
ลู่เฟิงยืนงงอยู่กับที่ ในดวงตามีทั้งกิเลสที่ยังไม่จางหาย และความว่างเปล่าที่เพิ่งก่อตัว
“คุณนอนห้องนี้”
หลินหร่านเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“อะไรนะ?”
“ฉันบอกว่า คืนนี้คุณนอนที่นี่”
หลินหร่านจัดกระโปรงเล็กน้อย ปัดปอยผมที่หลุดออกจากหน้า ท่าทางเรียบร้อย