"ไม่ต้องอธิบาย" หลินหร่านหันมามองเขาในที่สุด "เธอจ่ายค่ามันไปแล้ว"
ประตูถูกเคาะ ผู้ดูแลบ้านเข็นรถอาหารเข้ามา
บนนั้นมีโจ๊กร้อนๆ หนึ่งชาม กับเครื่องเคียงจืดๆ อีกสองสามอย่าง
เขาวางรถอาหารลง แล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม
หลินหร่านปิดคอมพิวเตอร์ ยกชามโจ๊กขึ้น
เธอตักโจ๊กหนึ่งช้อน เป่าให้เย็น แล้วส่งไปที่ปากเขา
สองคนสบตากัน
ไม่กี่วินาที ลู่เฟิงก็ค่อยๆ อ้าปาก รับช้อนนั้นไว้
โจ๊กอุ่นๆ ไหลลงคอ พร้อมกลิ่นหอมของข้าวและรสเค็มจางๆ ความอบอุ่นแผ่กระจายจากท้องขึ้นมา
หลินหร่านป้อนเขาทีละช้อน
ท่าทางไม่เร่งรีบ สอดคล้องกับจังหวะเคี้ยวของเขา
ลู่เฟิงเคี้ยวไป พลางเตือนตัวเองในใจว่านี่คือกลอุบายแครอทกับไม้เรียวของหลินหร่าน
หลังทำให้เขาอับอาย ก็มาป้อนข้าวให้เขาด้วยตัวเอง
อยากให้เขาซาบซึ้ง จมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดอันอ่อนโยนของเธอ
น่าขัน
เขาพูดไว้แล้ว ว่าหาเรื่องเขาแล้วต้องเสียใจ!
หลินหร่าน สักวันหนึ่งฉันจะทำให้เธอกลับมาประจบฉันเอง!
ฝ่ามือใต้ผ้าห่มกำแน่น ลู่เฟิงจ้องหลินหร่านไม่วางตา เหมือนจะเผาเธอให้เป็นรู
เมื่อหลินหร่านมองมา ลู่เฟิงก็ทำเป็นวางใจเย็นชา
หลินหร่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยที่แทบมองไม่เห็น
กินโจ๊กเสร็จ เธอหยิบทิชชู่ เช็ดมุมปากให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ
"นอนเถอะ"
หลินหร่านเตรียมลุกขึ้น
ลู่เฟิงเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอไว้
หลินหร่านหันกลับมา สายตาคมกริบ "ยังไง? ยังไม่พออีกเหรอ?"
"เปล่า"
"แล้ว?"
ลู่เฟิงไม่พูด แค่มองเธอ แต่มือกลับกอดแน่นขึ้น
"พูดออกมา" ดวงตาหลินหร่านเปล่งประกายราวดวงดาวภายใต้แสงอบอุ่น
นิ่งงัน
สองวินาที
สามวินาที
ริมฝีปากลู่เฟิงขยับ เสียงเบามาก
"...ฉันอยากให้เธออยู่ด้วย"