บนชั้นสอง ในห้องนอน
หลินหร่านปิดม่านลง นั่งลงบนโซฟา แล้วหยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเตรียมตรวจสอบเอกสารบริษัท
ไม่นานนัก ผู้ดูแลบ้านก็เคาะประตูเบา ๆ แล้วเดินเข้ามา
“คุณหนู ท่านลู่ไปคุกเข่าอยู่ที่สนามหน้าบ้านแล้วขอรับ”
“รู้แล้ว” หลินหร่านไม่แม้แต่จะเงยหน้า
ผู้ดูแลบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยปาก
“คุณหนู อีกเดี๋ยวจะมีพายุฝนฟ้าคะนอง ท่านลู่เขาครับ...”
“ลุงโจว” น้ำเสียงของหลินหร่านหนักขึ้นเล็กน้อย
ผู้ดูแลบ้านรีบหุบปาก ถอนตัวออกไปอย่างนอบน้อม
เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลินหร่านทันที
[เจ้าของร่าง ให้พระเอกคุกเข่าแบบนี้จะรุนแรงไปไหม? ทำแบบนี้พระเอกจะยิ่งเกลียดเธอมากขึ้นนะ]
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ “ต่อให้ฉันไม่ทำแบบนี้ เขาก็เกลียดฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”
ระบบ: ......
ฟังดูมีเหตุผล
หลินหร่านหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะขึ้นมา รินเข้าปากอึกใหญ่ วางแก้วลง แล้วน้ำเสียงก็แฝงความเฉียบคมขึ้นมา
“ที่ฉันทำแบบนี้ ล้วนเพื่อภารกิจต่อไปต่างหากล่ะ”
[ขอเจ้าของร่างช่วยอธิบายด้วย]
หลินหร่านสีหน้าจริงจัง “ระบบน้อย ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ค่าความรักของพระเอกฉันเรียกคืนจากลบ 100 ขึ้นมาถึงบวก 25 ได้ รู้ไหมว่าฉันพึ่งพาอะไร?”
ระบบคิดแล้วตอบ: [เจ้าของร่างเคยบอกว่า เป็นการทำให้พระเอกสนใจเธอแต่เพียงผู้เดียว ต่อให้เป็นความเกลียด ก็ต้องใช้มันกระตุ้นอารมณ์ของเขา]
หลินหร่านเลิกคิ้วขึ้น “พูดถูกแต่ก็ไม่ทั้งหมด”
“โดยแก่นแท้แล้ว สิ่งที่ฉันพึ่งพาคือการก้าวก่ายเส้นแบ่งของเขาทุกครั้ง”
“สิ่งที่ฉันต้องทำคือค่อย ๆ ทลายเส้นแบ่งของเขา ทำให้หลักการของเขาหันมาทางฉันทั้งหมด”