หลินหร่านยังคงใช้เสียงเยาะเย้ยเล็กน้อยแบบที่คุ้นเคย แต่ในหูลู่เฟิงตอนนี้ กลับฟังดูไพเราะเป็นพิเศษ
เขาอธิบายว่า "คืนนี้ฉันถูกโจมตี คนของคุณมาช่วยทันเวลา"
"ขอบคุณนะ หลินหร่าน"
ห้าคำสุดท้ายที่ลู่เฟิงพูด ฟังดูจริงจังเป็นพิเศษ
ปลายสายเงียบไปสองวินาที "จับคนได้แล้ว?"
"อืม"
"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม"
"ไม่เป็นไร" ลู่เฟิงหยุดเล็กน้อย "ทำไมเธอถึงคิดส่งคนมาปกป้องฉันล่ะ"
คำถามนี้เขาคิดอยู่นานตั้งแต่ที่สถานีตำรวจ
หลินหร่านพูดอย่างไม่ใส่ใจ "บริษัทของเธอถูกกดดันอย่างแปลกประหลาด ตอนนี้เธอผ่านพ้นวิกฤตมาได้ ในสถานการณ์แบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าคนอยู่เบื้องหลังจะจนมุมแล้วกัดไม่ปล่อยหรือเปล่า"
"ฉันเป็นคนแบบนี้นะ เกลียดที่สุดที่คนอื่นมาแตะต้องของของฉัน"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเย้าแหย่
"เธอเป็นของฉัน มีแค่ฉันเท่านั้นที่รังแกได้ คนอื่นจะคิดแตะต้อง ต้องถามฉันก่อนว่ายอมหรือเปล่า"
ลู่เฟิงกำโทรศัพท์ไว้ ยืนอยู่กลางถนนในคืนที่หนาวเหน็บ
สายลมยามราตรีพัดมาเย็นเฉียบบนใบหน้า แต่ในใจบางจุดกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ขอบคุณ"
เขาพูดอีกครั้ง เสียงแหบเล็กน้อย
"อย่ามามากเรื่อง" หลินหร่านส่งเสียงหึไล่ "กลับไปพักผ่อนเร็วๆ"
"ได้"
วางสายโทรศัพท์
ด้านหลัง บอดี้การ์ดพูดเสียงเบา "คุณลู่ ให้ผมส่งท่านกลับไหมครับ"
ลู่เฟิงเก็บโทรศัพท์ พยักหน้า "อื้ม"