ลู่เฟิงหัวใจกระตุกวูบ
เขามองหลินหร่าน ริมฝีปากขยับราวจะพูดอะไร แต่คำพูดก็ถูกกลืนกลับลงคอ
เขาอยากถามเธอว่า จะไปไหม
แต่หลินหร่านจะไปสนใจการแข่งขันแบบนี้ได้อย่างไร?
เมื่อวานเธอยังคุยโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้านกับเคอเยียนถิงอยู่เลย คืนนี้บางทีอาจมีงานเลี้ยงธุรกิจสำคัญที่ต้องไปอีก
แล้ว...เขาจะไปชวนเธอด้วยสถานะไหน?
ลู่เฟิงเลือกที่จะเงียบ
หลินหร่านมองท่าทางที่เหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูดของเขา แววตาเผยความเข้าใจเล็กน้อย
แต่เธอไม่พูดอะไร แค่วางการ์ดเชิญลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นสวมเสื้อโค้ท
"ฉันต้องไปบริษัทแล้ว" เธอเดินไปที่ประตูห้องนอน
ในจังหวะที่มือของเธอเกือบจะแตะลูกบิดประตู ลู่เฟิงก็เรียกเธอไว้ เสียงของเขาแฝงความตึงเครียดเล็กน้อยที่แทบสังเกตไม่เห็น
"...คืนนี้เธอว่างไหม?"
หลินหร่านหยุดชะงัก หันกลับมา สายตาเรียบนิ่ง "ไม่ว่าง แล้วไง?"
เธอตอบสั้นและฉับไว แทบไม่มีความลังเล
หัวใจของลู่เฟิงจมดิ่งลง
"ไม่มีอะไร แค่ถามเล่น ๆ" เสียงของเขาเบาลง
หลินหร่านมองขนตาที่หลุบลงและริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขา ใจของเธอรู้ทันที
เธอรู้ว่าถ้าเธอบอกว่าว่าง เขาจะขออะไรบางอย่าง
แต่เธอตั้งใจบอกว่าไม่ว่าง
เพราะต้องทำให้เขารู้สึกผิดหวัง เสียใจ และได้สัมผัสความรู้สึกแบบ "อยากได้แต่ไม่ได้"
เมื่อถึงคืนนี้ที่สนามแข่งรอบชิง เขาจะได้เห็นเธอนั่งอยู่แถวหน้าในฐานะตัวแทนผู้สนับสนุน—