หัวใจของลู่เฟิงกระตุกวูบขึ้นมาทันที
เขาง้มหน้ามองไปทางด้านข้างของเวที
หลินหร่านก้าวออกมา
เธอสวมชุดราตรีกำมะหยี่สีไวน์แดง ดีไซน์เปิดไหล่
เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนและกระดูกไหปลาร้าละเอียดอ่อน
ผมยาวเกล้าขึ้นเป็นมวยสวยงามท้ายทอย คอยาวเรียวบางประดับด้วยสร้อยไข่มุก ต่างหูแดงเม็ดเล็กบนติ่งหูเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ
เธอเดินไปยังกลางเวที รับไมค์จากพิธีกร แล้วเริ่มกล่าวสุนทรพจน์
เสียงของเธอดังออกผ่านลำโพง ราบเรียบ ชัดเจน พร้อมด้วยความสงบและมั่นใจที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ
ลู่เฟิงแทบจะละสายตาไม่ได้
คำกล่าวของหลินหร่านไม่ยาว สองนาทีก็จบแล้วเดินลงเวทีไปนั่งที่แถวหน้า
ลู่เฟิงมองตามเธอไป แล้วเขาก็เห็นอีกคนหนึ่ง
เคอเยียนถิง
ที่นั่งของเธออยู่ข้างๆ เขาพอดี
หลังจากหลินหร่านนั่งลง เขาก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเธอ หลินหร่านหันข้างไปยิ้มให้เขา
รอยยิ้มที่ผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ บ่งบอกถึงความสนิทสนมที่พูดไม่ถูก
มือที่วางบนขาของลู่เฟิงค่อยๆ กำแน่น ดวงตาของเขาเยือกเย็นลง
ที่แท้ที่เธอบอกว่า "คืนนี้ไม่ว่าง" ก็คือต้องไปงานนี้กับเคอเยียนถิงนี่เอง
ซูหว่านอวี๋ที่นั่งอยู่แถวหลังก็สีหน้าไม่ดีเช่นกัน
ตอนที่เห็นหลินหร่านขึ้นเวที ความอึดอัดใจก็จุกขึ้นมาที่ลำคอ
ทำไมที่ไหนๆ ก็มีหลินหร่านได้ทุกที่?
ในเวลาเดียวกัน หลินหร่านที่แถวหน้าได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ
[เจ้าของร่าง ค่าความรักของพระเอกลู่เฟิง -8 ค่าความรักปัจจุบัน (10/100)]
"รู้แล้ว"
หลินหร่านยิ้มมุมปากอย่างเงียบๆ
พอรู้ตัวว่าถูกหลอกก็ลดค่าความรัก พระเอกช่วงนี้ช่างไร้เดียงสาและน่าสนุกจริงๆ
พอเขากลับไปตระกูลใหญ่ ฝ่าฟันออกมาจากวังวนอำนาจและกุมอำนาจใหญ่ได้ เมื่อนั้นคงไม่ "น่าสนุก" แบบนี้อีกแล้ว