ลู่เฟิงหันกลับไป
ซูหว่านอวี๋ยืนอยู่ไม่ไกล แต่งหน้าแต่งตัวมาอย่างดี ดูประณีตกว่าปกติมาก
ข้างกายเธอมีผู้ชายท่าทางเกเรคนหนึ่งยืนอยู่
ลู่เฟิงจำเขาได้
เป็นรุ่นพี่ปีสี่คณะการเงิน ชื่อตู้หาว ฐานะครอบครัวดีมาก
เขาจำได้ว่า ซูหว่านอวี๋เคยบ่นว่า ผู้ชายคนนี้มีวิธีทำงานที่เธอไม่ชอบมาก
แต่จะคบหาใครเป็นเพื่อนก็เป็นสิทธิ์ของซูหว่านอวี๋
ลู่เฟิงไม่คิดจะพูดให้มากความ
ซูหว่านอวี๋ยิ้มแย้ม เดินเข้ามาจะเอ่ยปาก ก็เห็นเงาของหลินหร่านเดินมาจากด้านข้าง
รอยยิ้มเธอชะงักไปทันที
“รุ่นพี่หลินหร่าน ช่างบังเอิญจริงๆ” เสียงของซูหว่านอวี๋ยังสดใสเหมือนเคย แต่กลับมียิ้มแฝงมีด
หลินหร่านเหมือนไม่รู้ว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว คว้าแขนลู่เฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ “ใช่สิ บังเอิญจริงๆ”
จิงเป่ยใหญ่ขนาดนี้ ที่ไหนจะมีเรื่องบังเอิญกันได้
ไม่แน่ว่าอาจเป็นพลังของเนื้อเรื่องเล่นงาน
สายตาหลินหร่านเลื่อนไปมองผู้ชายข้างกายซูหว่านอวี๋ — ตู้หาว
ในนิยายต้นฉบับ เขานับได้เป็นพระรองอันดับสาม
เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่จากเจียงเฉิง นิสัยหยิ่งยะโส
ในช่วงต้นเนื้อเรื่องจะตามตื๊อนางเอกไม่เลิก พฤติกรรมเจ้าชู้ของเขาทำให้นางเอกเกลียดมาก
ไม่คิดว่านางเอกที่กลายเป็นคนร้ายแล้วจะมีความสามารถพอๆ กัน เรียนรู้การฉวยโอกาสได้ทันที
หลินหร่านยิ้มมุมปาก
คนสี่คนเผชิญหน้ากัน บรรยากาศเริ่มพิกล
ซูหว่านอวี๋ไม่ได้คิดจะแนะนำตู้หาว ส่วนตู้หาวก็ไม่อยากทักทายอีกฝ่ายก่อน