ซูหว่านอวี๋ลุกขึ้นกำลังจะพูดอะไรกับลู่เฟิง แต่ตู้หาวข้างๆ ก็จับมือเธอเดินไปที่ประตู
เธออ้าปากแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอ
เมฆแดงยามเย็นทอดยาวอยู่บนขอบฟ้า หลินหร่านขับรถส่งลู่เฟิงกลับบ้าน
ตลอดทางทั้งสองคนไม่พูดอะไรกันเลย
ลู่เฟิงมองทิวทัศน์ถนนที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง จิตใจลอยไปไกล
รถจอดที่หน้าประตูหมู่บ้าน ตอนนั้นฟ้ามืดลงแล้ว
หลินหร่านดับเครื่องยนต์ แต่ไม่ได้ให้เขาลงรถทันที เธอหันข้างมองเขาแล้วถามว่า "วันนี้มีความสุขไหม?"
ลู่เฟิงไม่ตอบ
หลินหร่านหยุมุมปาก "ฉันรู้ว่าเธอไม่มีความสุข แต่ใครให้เธอแพ้พนันล่ะ"
ลู่เฟิงหลับตาลงไม่พูดอะไร
เขารู้ดีว่าแพ้ได้ยังไง เธอรู้ดีที่สุด
แต่ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีความหมาย
หลินหร่านไม่ได้ตั้งใจจะฟังอะไรจากเขา เธอสั่งตรงๆ "เอาของไปเถอะ"
ลู่เฟิงลงจากรถเดินไปที่ท้ายรถ หยิบถุงช้อปปิ้งออกมา
ท้ายรถเพิ่งปิด หลินหร่านก็เหยียบคันเร่งพุ่งออกไปทันที
ไฟท้ายสีแดงสดสะท้อนเข้าตาลู่เฟิง
เขาก้มหน้าลง ถือถุงช้อปปิ้งกลับบ้าน
แม่บุญธรรมกำลังทำอาหารอยู่ เห็นถุงใหญ่ถุงเล็กที่เขาถือมาแปลกๆ ก็ตกใจ "เสี่ยวเฟิง นี่มัน..."
"เพื่อนฝากมา" ลู่เฟิงจบการสนทนา ตรงเข้าห้องแล้วปิดประตู
"ปัง!"
เขาทิ้งถุงช้อปปิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแส ไม่ได้เปิดไฟ รีบทรุดตัวลงบนเตียง จ้องเพดานเหม่อลอย
เขากลิ่นหอมน้ำหอมจากเคาน์เตอร์แบรนด์บนเสื้อผ้าใหม่ๆ ได้ ชิมรสหวานเลี่ยนของป็อปคอร์นที่ยังติดอยู่ในปาก รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหลินหร่านที่เหมือนจะยังหลงเหลืออยู่บนต้นขา