ตอนเที่ยง ถนนสายหลักในมหาวิทยาลัยมีผู้คนพลุกพล่าน
ใบต้นอู๋ถงส่งเสียงกรอบแกรบตามสายลม แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องว่างของกิ่งไม้และใบไม้ ทอดเงาลงบนพื้นเป็นหย่อม ๆ
ลู่เฟิงเดินอยู่ข้างหลินหร่าน สายตาที่เหลือบมองเธออยู่ตลอดโดยไม่รู้ตัว
วันนี้เธอดู...ไม่เหมือนเดิม
นุ่มนวลขึ้น ผ่อนคลายขึ้น ขาดออร่าที่เฉียบคมและก้าวร้าวเหมือนที่เคยมี
ราวกับสัตว์ร้ายที่ซ่อนเขี้ยวเล็บ เผยด้านที่อ่อนโยนออกมาชั่วคราว
"แม่เธอเป็นยังไงบ้าง?" จู่ ๆ เธอก็ถาม
ลู่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "เช้านี้ตื่นแล้ว สภาพยังโอเค ขอบใจ"
"จะมาขอบฉันทำไม" หลินหร่านยิ้มมุมปาก "ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"
ลู่เฟิงนิ่งเงียบ
เขารู้สึกว่าที่พูดขอบใจไปเมื่อครู่ก็ดูแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน
หลินหร่านก็แค่ถามแบบผ่านหูผ่านตา ไม่ได้เป็นห่วงเรื่องครอบครัวของเขาจริง ๆ
ในอดีต หลินหร่านเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เคยใช้ครอบครัวของเขาเป็นเครื่องต่อรองข่มขู่บ่อยครั้ง
คนใจร้ายขนาดนี้ ไม่คู่ควรกับคำขอบคุณของเขา
ทั้งสองคนต่างก็ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อใกล้ถึงปากโรงอาหาร จู่ ๆ ฝีเท้าของลู่เฟิงก็หยุดชะงัก
ข้างหน้ามีคนสองคนยืนอยู่
ซูหว่านอวี๋กับชายรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง
ชายคนนั้นหันหลังให้พวกเขา กำลังพูดคุยกับซูหว่านอวี๋อยู่
แล้วชายคนนั้นก็หันกลับมา
ที่แท้ก็เป็นเคอเยียนถิง
ลู่เฟิงรีบมองสีหน้าของหลินหร่าน เห็นเพียงท่าทีเรียบเฉยของเธอ
ดูเหมือนไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่...
หลินหร่านเห็นเขาเร็วกว่าเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกลับเป็นปกติในทันที
เคอเยียนถิงก็เห็นพวกเขาเหมือนกัน
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หลินหร่านสองวินาที ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วเดินเข้ามา
"คุณหลิน ช่างบังเอิญจริง"
"เรานัดกันไว้บ่ายนี้ที่บริษัท ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่"