คราวนี้เธอจูบลึกขึ้น มือข้างหนึ่งเลื่อนจากเส้นผมของเขาไปที่ต้นคอ ส่วนอีกข้างแนบกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา
ลู่เฟิงหลับตา
ทุกลมหายใจสูดกลิ่นของเธอ ทุกการเต้นของหัวใจตอบสนองต่อสัมผัสของเธอ ทุกเซลล์ในร่างกายโหยหาความปรารถนาที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้
ในที่สุด หลินหร่านก็ปล่อยเขา
เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว มองเขาพร้อมรอยยิ้มที่พึงพอใจ
เธอยกมือขึ้น ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบลิปสติกที่มุมปากของเขา "รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาเถอะ"
พูดจบ เธอก็เปิดประตูเดินออกไป
ในห้องลองเสื้อ เหลือเพียงลู่เฟิงคนเดียว
เขาพิงกระจกอันเย็นเยียบ หายใจหอบ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง
หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุอกออกมา
บนริมฝีปากยังคงมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอหลงเหลืออยู่ ดั่งหนอนเกาะกระดูก ไม่อาจขจัดออกไปได้
ในกระจกสะท้อนภาพของเขา
ริมฝีปากบวมแดง แววตาคลอคล้ำ ใบหน้ายังมีรอยแดงระเรื่อ ดูราวกับเพิ่งถูกใครบางคนขยำจนยับเยิน
นอกประตูมีเสียงสนทนาระหว่างหลินหร่านกับพนักงานร้านดังมา:
"คุณหลินคะ ท่านชายเมื่อกี้..."
"เขาออกมาเดี๋ยวนี้ ของที่ลองทั้งหมดเอาเลย"
"ได้ค่ะ แล้วชุดในห้องลองเสื้อล่ะคะ?"