รถแล่นออกจากถนนแคบ ๆ อย่างรวดเร็ว เข้าสู่ถนนใหญ่ใจกลางเมือง
ลู่เฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าฉาบขอบตึกสูงให้เป็นสีทองเลือนราง
เมืองนี้ดูสดใสหรูหราอยู่เสมอ แต่ก็มีคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดตลอดกาล
เขาเบือนสายตากลับ มองตรงไปข้างหน้า
ไม่นานเขาก็สังเกตว่าหลินหร่านขับรถนิ่งมาก แต่ความเร็วไม่ช้า การเปลี่ยนเลนแซงรถคล่องแคล่วเด็ดขาด
ลู่เฟิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
คิดว่าเธอมักจะให้คนขับรถมารับส่งเสียอีก
“เมื่อคืนนอนหลับดีไหม?” จู่ ๆ เธอก็ถามขึ้น
“ก็ดี”
“ฉันนอนไม่ค่อยหลับ” หลินหร่านพูดเสียงเรียบ “ฝันร้าย ฝันว่าเธอหนีไป”
ลู่เฟิงหันข้างมองเธอ
หลินหร่านถอดแว่นกันแดด โยนลงบนคอนโซลกลาง แล้วหันมายิ้มให้เขา
“แล้วฉันก็จับเธอกลับมา ขังไว้ในกรง”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนพูดเล่น
แต่ลู่เฟิงรู้ว่าเธอพูดจริงจัง
ผู้หญิงบ้าโหดร้ายคนนี้ ฝันอยากควบคุมเขาอยู่ตลอด
＊
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดที่ชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าระดับท็อปใจกลางเมือง
ที่นี่เต็มไปด้วยรถหรูหลากหลายรุ่น พื้นเงาสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ราวกับอากาศลอยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินทอง
หลินหร่านดับเครื่อง ถอดกุญแจ การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว
“ลงรถ”
ลู่เฟิงเดินตามเธอเข้าไปในลิฟต์โดยตรง
เมื่อเสียง “ติ๊ง——!” ดังขึ้น ลิฟต์จอดที่ชั้นห้า โซนเสื้อผ้าผู้ชาย
ก้าวออกจากลิฟต์ ป้ายแบรนด์ทั้งหมดที่อยู่ตรงข้ามเป็นแบรนด์ที่ลู่เฟิงเคยเห็นแต่ในนิตยสารเท่านั้น
หลินหร่านเดินตรงไปยังร้านหนึ่ง
พนักงานขายดูเหมือนรู้จักเธอ รีบเดินเข้ามาทัก “คุณหลิน สวัสดีตอนเช้าค่ะ”