วันรุ่งขึ้น เป็นวันสุดท้ายของวันหยุด
เช้ามีคนมาหาท่านปู่และคุณยายลู่ ส่วนซวีเอินถังทานอาหารเช้าในห้องของตัวเอง
ท่านปู่ลู่ถึงจะเกษียณแล้ว แต่ช่วงวันหยุดนี้ก็ยังมีคนมาเยี่ยมที่สวนฟู่ไม่ขาด
รถที่จอดอยู่ด้านนอกสวนฟู่ ป้ายทะเบียนล้วนไม่ธรรมดา
ท่านปู่ลู่ชอบความสงบ ส่วนใหญ่ก็ไม่ยอมพบ
ป้าโจวเลยต้องเหนื่อย ต้องรับมือกับคนพวกนี้
ตอนเที่ยง ซวีเอินถังไปทานข้าวที่ห้องอาหาร
เธอเพิ่งจะนั่งลง ลู่จินก็เดินเข้ามา นั่งลงข้างๆ เธอ ท่าทางเหมือนคนเหนื่อยๆ ระหว่างคิ้วยังมีความกดดันต่ำของคนเพิ่งตื่นนอนหลงเหลืออยู่
คุณยายลู่ถาม: "เมื่อคืนกลับมาตอนไหน?"
ลู่จิน: "ประมาณเที่ยงคืนกว่าๆ"
คุณยายลู่: "สนุกดีไหม?"
ลู่จิน: "สนุกดี"
ทานข้าวเสร็จ ซวีเอินถังเดินเล่นเป็นเพื่อนคุณยายลู่ย่อยอาหาร
ลู่จินเบื่อหน่าย ไปแกล้งเต่าที่ท่านปู่ลู่เพิ่งเลี้ยงเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
เต่าตัวนั้นเป็นเต่าพันธุ์ปิดจมูกที่เผือก ทั้งตัวรวมถึงกระดองเป็นสีทอง ดวงตาเป็นสีแดง หายากมาก
เห็นลู่จินคว่ำเต่าหลายครั้ง ท่านปู่ลู่ขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่พอใจนัก: "ว่างก็ไปเล่นอย่างอื่นสิ อย่ามาแกล้งมัน! ระวังมันโตแล้วกัดเอานะ"
คุณยายลู่ที่กำลังเดินเล่นอยู่ ได้ยินเสียงท่านปู่ลู่ เลยมองไปทางนั้น
นางถามซวีเอินถัง: "ถังถัง เมื่อคืนวันเกิดอาจิน มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"
ซวีเอินถังนึกถึงลู่เซิงเทาที่เจอเมื่อคืน
เธอรู้ว่าทำไมคุณยายถึงอยู่ดีๆ ถามแบบนี้
เวลาลู่จินอารมณ์ไม่ดี เขาจะชอบอยู่ที่สวนฟู่ ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้
เธอส่ายหัว ตอบว่า: "ไม่มี"
เดินเล่นสักพัก คุณยายลู่ก็ไปพักผ่อน
ซวีเอินถังก็คิดจะกลับห้องพักสักหน่อย แล้วค่อยไปทำโจทย์