คำพูดที่ว่า"เห็นแล้วก็เห็นแล้ว"ของถานจี้หลี่ทำให้ซวีเอินถังไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรดี
พอเห็นหมอนถูกกวาดเข้ามา เธอกัดฟันยืนขวางหน้าถานจี้หลี่ ยกหมอนในมือขึ้นตั้งรับ
ยังไม่ทันได้ปะทะ แขนก็ถูกดึงรั้ง
ขนนกปลิวกระจายราวกับหิมะโปรย
เสียงหัวเราะดังมาจากเหนือหัว: "จะเข้าขวางจริง ๆ เหรอ"
เธอถูกถานจี้หลี่ดึงไปไว้ข้างหลัง
ร่างกายที่สูงกว่าเธอมากมายืนบังอยู่ตรงหน้า ดั่งกำแพง
ยังไม่ทันพูดอะไร หมอนอีกใบที่ไส้เหลือแค่ครึ่งเดียวก็ลอยมาจากไหนไม่รู้
ไฟแรงเกินไปแล้ว
อย่างที่อวี้เฉินพูด คนคนนี้นี่มันดึงดูดสายตาเกินไปจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง เจ้าของวันเกิดอวี้ซวี่เยี่ยที่ถูกทุกคนรุมแกล้งวิ่งหนีไปทั่ว วิ่งมาหาตัวช่วย
"พี่!! พี่หรานจื้อ! เอินถัง!"
"ช่วยฉันด้วยยยยย!!"
อวี้เฉินและเจียงหรานจื้อถูกดึงกลับเข้าสู่สมรภูมิอีกครั้ง
ตรงนั้นกลายเป็นจุดที่การต่อสู้ดุเดือดที่สุด
อวี้เฉินฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนวุ่นวายจะโจมตีถานจี้หลี่ แต่กลับโดนถานจี้หลี่สวนกลับอย่างจัง
ขนนกสีขาวแทบจะปกคลุมผมของเขามิดทั้งหัว
แทบจะมองไม่เห็นหน้า
อวี้เฉินงงไปสองวินาที ก่อนจะด่าเสียงดัง: "ถานรอง! แกมันสารเลว!"
วุ่นวายกันสุด ๆ จริง ๆ
ไม่มีใครได้ไปดี
สงครามหมอนเป็นเกมที่เปลืองแรง พอเล่นไปสักพักทุกคนก็เริ่มเหนื่อย ต่างทยอยหยุดพัก
ยังมีขนนกหลงเหลือลอยไปมาในอากาศ ทำให้จมูกของซวีเอินถังคัน ๆ
เธออาศัยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกต ออกไปข้างนอก