ลมเดือนพฤศจิกายนที่เป่ยเฉิงแรงกว่าที่หลีเฉิงหลายเท่า
พัดจนตัวเย็นไปหมด
ซวีเอินถังดึงตัวเองออกจากความทรงจำ หันกลับเขาห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ในวินาทีที่เธอเปิดประตูระเบียงจากด้านนอก ลมก็พัดตามเข้าไปจากทางด้านหลัง
ม่านโปร่งสีขาวปลิวสะบัดเป็นลูกคลื่นกว้างใหญ่ เบาบางและอ่อนช้อย
ราวกับแสงจันทราที่หลั่งไหล
ซวีเอินถังชะงัก
มองผ่านม่านโปร่ง เธอเห็นว่ามีคนอยู่ในห้อง
ถานจี้หลี่กำลังหันข้างให้เธอ มือทั้งสองข้างไขว้จับชายเสื้อกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า
เสื้อฮู้ดสีดำถูกเขาดันขึ้นไปเหนือเอวแล้ว
ใต้เสื้อฮู้ดนั้น มองเลือนรางเห็นช่วงเอวที่เพรียวบางและแข็งแรง
ในจังหวะที่ม่านโปร่งปลิวไสว ผิวสีขาวเย็นเฉียบชัดเจนทะลุเข้ามาในสายตาของซวีเอินถัง
รวมถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องที่บางแต่ชัดเจน เส้นกล้ามเนื้อทอดยาวหายเข้าไปในกางเกงขายาวหลวมๆ
เพียงแค่หนึ่งถึงสองวินาที ถานจี้หลี่หันมามอง เจอเข้ากับเธอเข้าอย่างจัง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบกดชายเสื้อฮู้ดลงมา
ในเวลาเดียวกัน ม่านโปร่งที่ปลิวอยู่ก็ถูกลมพัดมาปิดหน้าของซวีเอินถัง บังตาของเธอไว้
ราวกับมีมือสองข้างมาปิดตาของเธอ
ขนตาของเธอกระดุกเล็กน้อย รู้สึกคันๆ
ลมที่พัดเปลี่ยนทิศทางไม่แน่นอน หายไปในพริบตา
ม่านบนใบหน้าร่วงลง ซวีเอินถังเห็นถานจี้หลี่มองเธออย่างวางก่ายวางใจ
ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงในพริบตา
"เธอ...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ถานจี้หลี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มาที่นี่เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ประตูไม่ได้ล็อก ฉันคิดว่าไม่มีคน"
ซวีเอินถังนึกขึ้นได้ว่าตัวเองถูกโทรศัพท์ของเหอเจียยวี่ดึงความสนใจจนไม่ได้ล็อกประตูจริงๆ