พอมาถึงแผนกนานาชาติ ซวีเอินถังรออยู่ที่ชั้นล่าง ส่วนลู่จินขึ้นไปเอาหนังสือ
“นั่นน้องเอินถังไม่ใช่หรือไง”
ซวีเอินถังได้ยินเสียงก็หันกลับไป เห็นเป็นถานจี้หลี่กับอวี้เฉิน
ทั้งสองดูเหมือนเพิ่งกลับจากร้านขายของชำ
อวี้เฉินถือขวดโค้กที่เปิดดื่มไปแล้วสองสามอึก ส่วนถานจี้หลี่ถือกล่องนมสตรอเบอร์รี่สีชมพู
เขาชอบของหวานจริงๆ นะ
อวี้เฉินถาม “มาได้ยังไงเนี่ย มาหาทานเอ้อเหรอ”
จังหวะนั้นพอดีลู่จินเดินลงมาจากชั้นบน
เขามองทั้งสามคน
อวี้เฉินทักทายอย่างสนิทสนม “เที่ยงนี้ไม่ไปตีแบดเหรอ”
ลู่จิน “คืนนี้นอนไม่ค่อยหลับ ขอพักสักวัน”
เขาเดินมาหาซวีเอินถัง ยื่นหนังสือสองเล่มให้เธอ
อวี้เฉินสังเกตออกว่า ซวีเอินถังส่วนใหญ่ไม่ได้มาหาทานเอ้อ หากแต่มาหาลู่จิน
ซวีเอินถังพูด “ฉันมาหยิบของน่ะ หนังสือสองเล่มลืมไว้ที่สวนฟู่”
อวี้เฉิน “นี่นา รู้งี้น่าจะบอกทานเอ้อไว้สักคำ ให้เขาหิ้วมาให้ กันให้เธอต้องวิ่งมาเสียแรง”
เธอเองก็เพิ่งรู้เมื่อสิบนาทีก่อนว่าหนังสืออยู่ที่ลู่จิน
ซวีเอินถัง “พอดีฉันไม่ได้มีธุระอะไรนี่นา”
เธอเหลือบมองถานจี้หลี่แวบหนึ่ง พอดีสบสายตากับเขา
วันนี้เขาใส่ชุดดำทั้งชุด ท่าทางหยิ่งๆ แต่กล่องนมสตรอเบอร์รี่สีชมพูในมือ contrast กับภาพรวมไม่น้อย
ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า เขาดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี พูดน้อยไปหน่อย
ตอนเช้าตอนมาโรงเรียนยังปกติดีเลย
ซวีเอินถังถอนสายตา กดริมฝีปากเบาๆ แล้วพูด “งั้นฉันกลับไปพักเที่ยงก่อนนะ”
ถานจี้หลี่ “วันนี้เลิกเรียนไม่ต้องรอฉัน ไปหาคุณปู่ก่อนเลย”
เช้านี้ท่านป้าถานโทรมาบอกว่า มีคนส่งปูใหญ่ให้ เรียกให้ไปกินด้วยกัน