ซวีเอินถังหลังเลิกเรียนก็ไปหาท่านป้าถานทันที
พอไปถึงก็รู้ว่าลุงใหญ่ของถานจี้หลี่มาแล้ว กำลังคุยอยู่กับท่านป้าถาน
เธอเลยเดินเล่นในซื่อเหอเยี่ยนคนเดียว
ฤดูนี้เป็นช่วงที่ดอกเบญจมาศบานสะพรั่ง ท่านป้าถานเลี้ยงไว้ไม่น้อย
ทั้งสูงทั้งต่ำ มีทุกสายพันธุ์
ดูดอกเบญจมาศสีดำอยู่พักหนึ่ง ซวีเอินถังก็ไปดูนกที่ใต้ระเบียง
ใต้ระเบียงแขวนกรงนกไว้สองกรง ในนั้นมีนกกะรางหัวขวานตัวหนึ่ง กับนกขุนทองตัวหนึ่ง
แหย่เล่นไปสองสามที นกขุนทองก็เริ่มพูด
"สวัสดี——สวัสดี——"
"ถานจี้หลี่——"
"ถานจี้หลี่——"
"ไอ้ตัวแสบ ถานจี้หลี่——"
ซวีเอินถังกลั้นขำไม่ไหว
นกขุนทองตัวนี้ต้องไปเรียนมาจากท่านป้าถานแน่ๆ
หางตาพลันเห็นมีคนเดินมาจากปลายระเบียงยาว เธอหันไปมอง ใบหน้ายังมีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่
เป็นถานจี้หลี่
ซวีเอินถังเก็บยิ้มทันที
เธอไม่ได้ตั้งใจอยู่ตรงนี้แหย่นกให้มันด่าเขานะ
ถานจี้หลี่เดินเข้ามา ถามว่า "มาถึงนานแล้วเหรอ?"
ซวีเอินถัง: "ไม่นาน"
ถานจี้หลี่: "ลุงใหญ่ของฉันยังอยู่ข้างใน?"
ซวีเอินถังพยักหน้า
นกขุนทองในกรงกระโดดไปมาอย่างตื่นเต้น
ไม่รู้ว่าจำคนได้หรือบังเอิญ มันเริ่มร้องเรียกชื่อถานจี้หลี่ซ้ำๆ
"ถานจี้หลี่ ถานจี้หลี่——"
"ถานจี้หลี่——"
ร้องไปสองสามที มันก็เริ่มด่าอีก
"ถานจี้หลี่ ไอ้ตัวแสบ——"
ถานจี้หลี่เลิกคิ้ว
นกขุนทองตัวนี้ยังพูดต่อ
"ถานจี้หลี่ ไอ้ตัวแสบ ถานจี้หลี่——"
ถานจี้หลี่หยิบทัพพีไม้ด้ามยาวที่ใช้เติมอาหารนกข้างๆ ยื่นเข้าไปในกรงเขี่ยขานกขุนทอง