คืนนี้ระหว่างนั่งทำโจทย์ เสวี่ยเอินถังเงยหน้ามองเวลาหลายครั้ง ดู ๆ ก็ไม่มีสมาธิ
สุดท้ายเธอก็วางปากกาลง
พอเวลาใกล้เข้ามา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แตะเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ
สายถูกโทรออกไป กริ่งดังอยู่ไม่กี่ทีก็มีคนรับ
“เอินเป่า! ฉันเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนได้โทรศัพท์มา!”
น้ำเสียงคุ้นเคยทำเอาเสวี่ยเอินถังจมูกจี้ ใจหายวาบ
“หนิงหนิง”
เสียงของเซี่ยหนิงที่ปลายสายฟังดูรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีบางอย่างผิดปกติ จึงถามว่า “เป็นอะไรไป เอินเป่า”
เสวี่ยเอินถังอธิบาย “เป็นหวัดนิดหน่อย”
เซี่ยหนิง “ก็ว่าไง อากาศที่เป่ยเฉิงกับทางบ้านเราต้องต่างกันแน่ ๆ เธอต้องดูแลตัวเองด้วยนะ”
เสวี่ยเอินถังตอบรับในคอ “อืม”
เซี่ยหนิง “ฉันคิดว่าเธอเพิ่งไปถึงก็ต้องปรับตัว คงยุ่งจนไม่มีเวลาโทรหาฉัน ที่ไหนได้ กลับมาถึงก็ได้ยินเสียงเธอเลย”
เซี่ยหนิงเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเสวี่ยเอินถังที่โรงเรียนเดิม และเป็นหนึ่งในความเสียใจที่เธอเก็บงำมาตลอด
ชาติก่อน เซี่ยหนิงเรียนเก่งมาก เป็นตัวเต็งคณิตศาสตร์โอลิมปิก
แต่พ่อแม่ของเธอกลับจู่ ๆ ก็หย่ากันตอนเธออยู่มัธยมปลายปีสอง แถมยังพูดอีกว่าถ้าไม่เพราะมีเธอล่ะก็ เลิกกันไปนานแล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ
เธอที่เป็นเด็กดีมาโดยตลอดสะเทือนใจหนัก เริ่มกลายเป็นคนดื้อรั้น
ช่วงนั้นเสวี่ยเอินถังเพิ่งย้ายมาเป่ยเฉิง ต้องปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ ชีวิตใหม่ เลยละเลยเธอไปบ้าง
กว่าจะรู้เรื่อง เซี่ยหนิงก็คบกับผู้ชายนอกโรงเรียนไปแล้ว และสละสิทธิ์โควตาทีมจังหวัด เลยไม่ได้เข้าแข่งขันรอบชิง
เกรดรูดลงเหว
เสวี่ยเอินถังพยายามห้ามปรามยังไงก็ไม่ได้ผล