ซวีเอินถังพูดไม่ลังเล เดินตรงไปทางถานจี้หลี่
อวี้เฉินขยับตัวไปด้านข้าง เว้นที่ว่างข้างๆ ถานจี้หลี่ไว้ แล้วพูดอย่างคุ้นเคยเป็นกันเองว่า "มานั่งตรงนี้สิ——"
เขากลืนคำว่า "คุณหนูน้อย" ที่เกือบจะหลุดปากออกไป แล้วเปลี่ยนเป็นพูดว่า "นั่งตรงนี้สิ น้องสาว"
ชาติก่อนซวีเอินถังไม่ค่อยสนิทกับถานจี้หลี่ และยิ่งไม่สนิทกับอวี้เฉินกับเจียงหรานจื้อที่อยู่ข้างๆ เขาเลย เพราะรู้จักอวี้เฉินแค่ไม่กี่ครั้งก็เพราะอวี้ซวี่เยี่ย
เธอเหมือนถูกโทรศัพท์นั่นสะกดจิต ไม่ได้คิดอะไรเลยก็เดินมาที่นี่
พอมานั่งแล้วก็รู้สึกเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะทำตัวยังไง
เธอนั่งลงข้างๆ ถานจี้หลี่ แล้วพูดกับอวี้เฉินว่า "เรียกฉันว่าซวีเอินถังก็พอแล้ว"
ถานจี้หลี่แนะนำ "นี่อวี้เฉิน นั่นเจียงหรานจื้อ นายเคยเห็นทั้งคู่แล้ว"
เขาหมายถึงตอนที่เจอกันที่ร้านค้าในโรงเรียนนั่น
อวี้เฉิน: "ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของซวี่เยี่ย"
ซวีเอินถังพยักหน้า "ฉันรู้"
หลังจากทักทายกันเสร็จ ถานจี้หลี่พูดว่า "ได้ยินจากคุณตาว่านางกลับมาที่หลีเฉิงแล้ว เพิ่งกลับมาเหรอ?"
ซวีเอินถังตอบ "อืม" แล้วพูด "กลับมาตอนเย็น"
อวี้เฉินถาม "ครั้งนี้ทำไมไม่เรียกถานเอ้อให้ไปเป็นเพื่อนกลับด้วยล่ะ"
ซวีเอินถังได้ยินคำเรียก "ถานเอ้อ" ก็เผลอมองไปทางถานจี้หลี่โดยไม่รู้ตัว
เธอรู้ว่าคนที่สนิทกับเขาเรียกเขาว่า "ถานเอ้อ" แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินกับหูตัวเอง
ใครจะไปคิดว่าสายตานั้นไปชนกับสายตาของถานจี้หลี่พอดี
ซวีเอินถังรีบกวาดสายตาหนี แล้วพูดว่า "ฉันไปเองได้ ครั้งที่แล้วคุณตาถานไม่สบายใจ"
อวี้เฉิน: "ครั้งที่แล้วถ้าฉันไม่ได้กลับเป่ยเฉิงเพราะมีธุระ ก็จะไปเที่ยวหลีเฉิงกับถานเอ้อด้วยแล้วล่ะ ได้ยินว่าหลีเฉิงของกินอร่อยเยอะมาก"
ซวีเอินถัง: "ใช่ ขนมของหลีเฉิงอร่อยมาก"
อวี้เฉิน: "งั้นยังไงพรุ่งนี้ถ้าฉันไปหลีเฉิง นางต้องเป็นไกด์นำทางให้นะ"