ซวีเอินถังหลุบตาลง พูดว่า "ไม่ทันสังเกต"
"คุณลู่ สามปีแล้วที่ไม่ได้เจอ" มีคนถือแก้วเหล้าเดินเข้ามาทักทาย
สายตาของลู่จินขยับออกจากตัวซวีเอินถัง ตอบรับไปหนึ่งเสียง
ในมือเขาไม่มีเหล้า คนที่เข้ามาก็ไม่ถือสา ดื่มของตัวเองจนหมดแก้ว แล้วพูดคุยทักทายอย่างเป็นกันเองอีกสองสามประโยค
ซวีเอินถังชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว คนพวกนี้แค่มาขอแตะหน้ากับลู่จินเท่านั้น
คนผู้นั้นไม่ได้รบกวนนานนัก
หลังจากเขาไป ลู่จินโอบซวีเอินถังขึ้นไปชั้นบน
บนชั้นสองตรงโซนเก้าอี้นั่ง ลูกพี่ลูกน้องสนิทของลู่จินหลายคนอยู่กันพร้อมหน้า
ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ ซวีเอินถังก็ได้ยินชื่อ "เจ้าเมิ่งซี" ถูกพูดถึงด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย
"ตอนนี้เธอเป็นนักไวโอลินฝีมือระดับมืออาชีพแล้วนะ"
"ครั้งหน้าที่กลับไปเป่ยเฉิง ต้องชวนพวกเรากินข้าวด้วยล่ะ"
หลายคนรู้สึกตัวว่าพวกเขาเดินมา ต่างปิดปากเงียบอย่างเข้าอกเข้าใจกัน
ซวีเอินถังรู้ว่าเป็นเพราะเธอ
เธอรู้จักพวกเขามาสิบกว่าปี ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าพวกเขา เธอกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก
เหอเจียยวี่ ยิ้มแป้นทักทายเธอ "น้องสาวซวี"
ลู่จินโอบซวีเอินถังนั่งลง ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เรียกใครว่าน้องสาว"
เหอเจียยวี่: "ก็เรียกน้องสาวเอินถังไง จะให้เรียกอะไร"
ลู่จิน: "เรียกพี่สะใภ้"
เหอเจียยวี่: "อาจินแกหาผลประโยชน์จากฉันใช่ไหม! อยากเป็นพี่ชายฉันเรอะ?"
ซวีเอินถังฟังพวกคุณชายพูดจาล้อเล่นกันอย่างไม่ค่อยสนใจ
คืนนี้เธอใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำยาว เนื้อผ้าเข้ากับสีผิวของเธอดี ภายใต้แสงไฟแบบนี้ ผิวของเธอยังคงขาวมาก เวลาไม่ยิ้มจะมีแววเย็นชา ขัดกับบรรยากาศหรูหราฟุ้งเฟ้อเช่นนี้อย่างสิ้นเชิง
แขนข้างหนึ่งของลู่จินวางพาดอยู่ด้านหลังเธอ ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามหัวไหล่ที่เย็นเฉียบของเธออย่างแผ่วเบา ถามว่า "เป็นอะไรไป?"
"ไม่เป็นอะไร" ซวีเอินถังหาข้ออ้าง "เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ"
ลู่จิน: "งั้นเดี๋ยวกลับเร็วหน่อยก็แล้วกัน"
ทั้งสองคนออกจากที่นั่นตอนสองทุ่มกว่า ๆ
กลับถึงบ้าน ลู่จินเข้าห้องหนังสือไปรับสายโทรศัพท์ ส่วนซวีเอินถังนั่งบนโซฟา ง่วงจนตาจะปิด ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน
เธอหลับไม่สนิท รู้สึกได้ถึงความขยับเขยื้อนรอบตัว ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
ลู่จินโน้มตัวลง กำลังจะยื่นมือมาอุ้มเธอ
เธอโอบคอเขาโดยสัญชาตญาณ
แต่จู่ ๆ ลู่จินก็หยุดการเคลื่อนไหว กระตุกมุมปากเล็กน้อย นั่งลงบนโซฟา แล้วดึงเธอขึ้นมาบนตัก ก้มหน้าเข้ามาจูบเธอ
ซวีเอินถังสะดุ้งตื่นขึ้นมาบ้างเพราะการเคลื่อนไหวกะทันหัน เธอเบนหน้าหนีโดยไม่ทันคิด
จูบของลู่จินพลาดไป ลมหายใจของเขาพัดผ่านใบหน้าเธอ
เขาหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที จากนั้นยกมือขึ้นเสยผมข้างแก้มของเธอออก
"คืนนี้ไม่ค่อยสบายใจ?"
ซวีเอินถังอ้าปาก อยากจะถามเขาว่ากลับมาคบกับเจ้าเมิ่งซีอีกครั้งหรือเปล่า อยากถามเขาว่ามีใจให้เธอบ้างไหม
แต่พอคำพูดจะเอ่ยออกมา เธอกลับถามไม่ไหว กลัวได้ความอับอายมาคืน
ลู่จิน: "เห็นข่าวแล้ว?"
ซวีเอินถังในคอตีบตัน แต่สุดท้ายก็ถามออกไป "เมื่อคืนคุณไปหาเจ้าเมิ่งซีจริง ๆ เรอะ?"
"บังเอิญเจอ" ลู่จินตอบแบบไม่ใส่ใจ
ลู่จินเป็นคนดึงดูดสาว ๆ ได้ง่ายมาโดยตลอด แค่เรื่องถูกเมาท์ว่าเป็นแฟนของดาราสาวดาวรุ่งในวงการบันเทิงก็ถูกแพร่สะพัดมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว
หลังจากพวกเขาแต่งงานกัน ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่ยอมเงียบหายไป มีนักแสดงหญิงจงใจสร้างข่าวลือ และมีคนส่งรูปมาโอ้อวดให้ซวีเอินถังดูอีก
ลู่จินตอบทุกครั้งว่า "บังเอิญเจอ" แล้วก็โน้มตัวมาจูบเธออย่างอ่อนโยน พร้อมหัวเราะเบา ๆ ว่าเธอขี้หึง
เรื่องพวกนั้นซวีเอินถังไม่เคยใส่ใจ แต่ครั้งนี้มันบังเอิญจริง ๆ เรอะ
บังเอิญกลับเมืองก่อนโดยไม่บอกเธอ บังเอิญไปอยู่ที่เมืองไห่เฉิง
ซวีเอินถังตั้งแต่อายุ 16 ย้ายมาเป่ยเฉิง ก็คอยตามหลังลู่จินมาโดยตลอด เห็นเขาคบสาวทีละคนสองคน และรู้ดีว่าเจ้าเมิ่งซีไม่เหมือนคนอื่น
เขามีท่าทีไม่แยแสกับผู้หญิงรอบข้างเสมอ จะไปก็ไม่เคยรั้ง สบาย ๆ สุดท้ายก็จากกันด้วยดี
มีเพียงครั้งเดียวตอนมัธยมปลายที่เลิกกับเจ้าเมิ่งซี ที่เขาเศร้าเสียใจจริง ๆ และนั่นก็เป็นครั้งเดียวที่เขาถูกทิ้ง
คางถูกยกขึ้น ซวีเอินถังกลับมาจากภวังค์ สบตากับลู่จิน
"ยังไม่ให้จูบอีกเหรอ?"
ยังไม่ทันที่ซวีเอินถังจะพูดอะไร จูบของลู่จินก็ร่วงหล่นลงมาแล้ว
ฝีมือการจูบของลู่จินดีมาก ซวีเอินถังจำความรู้สึกตอนที่ถูกเขาจูบครั้งแรกได้จนถึงทุกวันนี้
เหมือนเขาจะรู้สึกได้ว่าเธอใจลอย เขาจึงกัดริมฝีปากเธอเบา ๆ
ซวีเอินถังเจ็บจนครางแผ่วเบา
ตามมาด้วยความรู้สึกไร้น้ำหนัก ลู่จินอุ้มเธอกลับห้องนอน
...
ภายนอกไม่รู้ว่าฝนตกตั้งแต่เมื่อไหร่ ความชื้นเหมือนแพร่กระจายเข้ามาในห้อง หยดน้ำกลั่นตัวเกาะอยู่บนผิวกาย
หลังจากจบลง ซวีเอินถังซบอยู่บนอกของลู่จิน มือที่มีข้อนิ้วชัดเจนของเขาลูบไล้หัวไหล่เธอเบา ๆ
เธอค่อย ๆ หลับตาลง นึกถึงภาพตอนที่ลู่จินเอ่ยปากขอเธอแต่งงาน
คืนนั้นเธอกลับไปที่บ้านสวนเพื่อไปกินข้าวกับคุณปู่คุณย่าตระกูลลู่
กินข้าวได้ครึ่งทาง ก็มีคนบอกว่าลู่จินมา
ลู่จินกินข้าวมาแล้ว พอมาถึงก็เข้าไปทักทายท่านผู้เฒ่ากับคุณยาย แล้วก็ออกจากห้องอาหารไป
ได้ยินว่าเขาทะเลาะกับแม่มา
หลังกินข้าวเสร็จ ซวีเอินถังเดินเล่นในสวน แล้วก็เห็นลู่จิน
เขายืนอยู่ใต้ต้นซากุระ มือคีบบุหรี่ ใบหน้าเย็นชาเงียบเหงา ชัดเจนว่าอารมณ์ไม่ดี
ซวีเอินถังหยุดฝีเท้า กำลังคิดอยู่ว่าจะเข้าไปรบกวนเขาดีหรือไม่
ลู่จินพ่นควันบุหรี่ออกมา สายตามองเธอผ่านหมอกควัน "ถังถัง อยากแต่งงานกับฉันไหม?"
ตอนนั้นซวีเอินถังคิดว่าตัวเองหูฝาดไป
พอควันจางหายไป เธอก็สบตากับลู่จิน
ลู่จิน: "ไม่ใช่ชอบฉันหรอกเหรอ?"
ซวีเอินถังตกใจมาก
เขารู้ได้ยังไง??
ลู่จินพูดต่อ: "ตอนมัธยมปลาย เธอเคยแอบดูฉันจูบ"
ซวีเอินถังหน้าแดงจนอยากจะหาที่ไหนสักแห่งมุดลงไป
เธอคิดว่าตัวเองซ่อนมันไว้ดีมาตลอดหลายปี ที่แท้เขาก็รู้มานานแล้วว่าเธอชอบเขา
เธออดทนกับความเขินอาย อยากถามเขาว่ามีใจให้เธอบ้างไหม
ลู่จินพูด: "ลองดูไหม?"
ซวีเอินถังยังไม่ทันตั้งตัว ถามเขาว่าลองอะไร
ลู่จิน: "จูบกับฉัน"
ประโยคนี้ทำให้ทั้งตัวของซวีเอินถังร้อนผ่าวขึ้นมา
แต่ท้ายที่สุดลู่จินก็ไม่ได้จูบเธอ แค่ยิ้มแล้วดีดหน้าผากเธอเบา ๆ
หลังจากคืนนั้น ซวีเอินถังมีความสุขมาก รู้สึกว่าโชคชะตาลิขิต ความรักข้างเดียวของเธอหลายปีในที่สุดก็ได้รับการตอบสนอง
ตอนนี้ ความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สวยงามได้แตกสลายลง
ซวีเอินถังลืมตาขึ้น จมูกตีบตัน เสียงสั่นเอ่ยขึ้น "เราหย่ากันเถอะ"
มือที่ลูบหัวไหล่เธอเบา ๆ หยุดชะงัก
"อะไรนะ?"
ซวีเอินถังสูดหายใจลึก "ลู่จิน เราหย่ากัน"