ฟู้อวิ๋นกุยไม่ตอบ มือข้างหนึ่งกลับดึงออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วปล่อยลงข้างลำตัว ท่าทีเปลี่ยนจาก “เตรียมพร้อมอย่างผ่อนคลาย” เป็น “หันหน้าเข้าหาเบื้องหน้า”
ลูเซียนสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนั้น จึงหัวเราะเบา ๆ
เขาก้มลงวางแก้วเคลือบบนแท่นหินเรียบข้าง ๆ จากนั้นลุกขึ้นแล้วยัดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง
ปกเสื้อสูทสีแดงของเขาเปิดอ้า เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีแดงไวน์ด้านใน แขนเสื้อยังพับขึ้นถึงท่อนแขน ด้านนอกของแขนซ้ายมีรอยขีดข่วนยาวเรียวอยู่หลายรอย เป็นแผลที่เพิ่งได้มาใหม่ ขอบแผลยังมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
“ฉันรู้ว่าคุณสงสัยว่าฉันมาที่นี่เพื่ออะไร” สายตาของเขากลับมาหยุดอยู่บนใบหน้าของจี้สวิน “เพราะงั้นฉันจะไม่อ้อมค้อมแล้ว”
เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว จากตรงรอยต่อระหว่างแสงกับเงาในทางเดิน เดินเข้ามาอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นอย่างเต็มตัว ร่างของเขาสว่างขึ้นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ผมสั้นสีแดงของเขาภายใต้แสงไฟกลายเป็นสีส้มเข้มราวกับกำลังลุกไหม้
“ฉันมาเพื่อยืนยันสามเรื่อง” เขาชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ข้อแรก คุณได้ภาพบันทึกฉบับสมบูรณ์ของภาพเขียนบนหินและตัวอย่างเหล่านั้นมาจริง ๆ”
“ข้อสอง ราศีกันย์เป็นคนของคุณจริง ๆ ส่วนข้อสุดท้าย...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ต่อจากนี้คุณคิดจะใช้ของพวกนั้นทำอะไร?”
จี้สวินมองดวงตาของเขา ไม่ได้รีบตอบ เธอกำลังคำนวณ แน่นอนว่าครั้งนี้สิ่งที่เธอคำนวณไม่ใช่ระยะทางหรือความเร็ว แต่เป็นตัวแปร
ลูเซียนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือทั้งสองข้างสอดกระเป๋ากางเกง ท่าทางผ่อนคลายราวกับแวะมาเยี่ยมบ้าน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไม่มีรอยยิ้ม
“สามเรื่องนี้” ในที่สุดจี้สวินก็เอ่ยปาก “ฉันจะตอบคุณแค่เรื่องเดียว”