มารดาของฉู่เฉินเยี่ยนจ้องหน้าจอมือถือ มองเห็นข้อความที่ว่า "จะไม่มีวันกลับเมืองเหนือ" สีเลือดสุดท้ายบนใบหน้าก็หายไปจนหมดสิ้น
นางค่อย ๆ หันไปมองซูอิ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ซูอิ่งไม่ได้มองนาง ปิดหน้าจอมือถือ คอมเมนต์สุดท้ายบนหน้าจอคือ "ทุกคนเป็นหนี้เธอ จะใช้หนี้? ใช้ไหวหรือไง?"
เธอวางมือถือลงบนที่วางแขนโซฟา เดินไปที่หน้าต่าง ผลักหน้าต่างไม้เก่านั้นออก
ลมกลางคืนพัดเข้ามา พัดผมที่สยายอยู่บนไหล่ของเธอปลิวไสว
ตรอกแคบ ๆ ด้านล่างว่างเปล่า ไฟถนนส่องแสงบนพื้นหินเขียวจนสว่างไสว มีใบแปะก๊วยสีเขียวใบหนึ่งปลิวมาจากที่ไหนไม่รู้ ตกลงในซอกหิน โดนลมพัดกลิ้งไปสองรอบ แล้วก็หยุดนิ่ง
ซูอิ่งยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูใบแปะก๊วยผืนนั้น เธอนึกถึงหลายปีก่อน ฤดูใบไม้ร่วง ใบแปะก๊วยในลานบ้านตระกูลจี้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง ปูพื้นเป็นสีทองทั้งลาน
จี้สวินนั่งใต้ต้นไม้เช็ดปืนของเล่น เธอยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองมองดู ไม่ได้ลงไป
ตอนนั้นเธอคิดว่า ทำไมหล่อนถึงได้นั่งอยู่ตรงนั้นได้ ทำไมหล่อนถึงมีทุกอย่าง
ตอนนี้เธอรู้แล้ว จี้สวินไม่เคย "มีทุกอย่าง" เธอแบกรับสิ่งที่ไม่ควรมีไว้คนเดียว
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าของมารดาของฉู่เฉินเยี่ยน นางเดินไปนั่งลงที่โซฟา ผู้หญิงสองคนห่างกันครึ่งห้องนั่งเล่น ต่างคนต่างไม่มองหน้ากัน
มารดาของฉู่เฉินเยี่ยนวางมือถือลงบนโต๊ะน้ำชา เงียบอยู่นานจึงพูดด้วยเสียงแหบห้าวหนึ่งประโยค: "เฉินเยี่ยนไม่กลับมาแล้ว"