ซูอิ่งเก็บรอยยิ้ม แต่หางปากยังคงโค้งขึ้น
“ฉันหัวเราะเยาะเธอ” น้ำเสียงของนางเรียบนิ่ง “เธอบอกว่าฉันเป็นต้นเหตุ งั้นเธอล่ะ? ลูกชายเธอล่ะ? ทั้งตระกูลฉู่ล่ะ? ใครบ้างที่บริสุทธิ์?”
“ใครบ้างที่ไม่เคยด่าแม่ทัพหญิงคนนั้น? แม่ทัพหญิงคนนั้นไม่ใช่ฉันที่แจ้งความจับ เธอเป็นคนของลูกชายเธอ คนที่ด่าว่าเธอเป็นฆาตกรก็ไม่ใช่ฉัน เป็นเธอต่างหาก”
“ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่เคยด่านางสักคำ พวกเธอต่างหาก! นางถูกตัดสินว่า ‘พยายามฆ่า’ แต่ในปากของพวกเธอกลับกลายเป็น ฆ่า-ตาย-กร”
นางเน้นคำว่า “ฆาตกร” เบาๆ แต่ใบหน้าของแม่สามีกลับขาวซีด
“เธอคิดมาตลอดว่าแม่ทัพหญิงคนนั้นนิสัยดื้อรั้น ไม่คู่ควรกับลูกชายเธอ” ซูอิ่งก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว รูปร่างของนางสูสีกับแม่สามี
แต่ในขณะนี้นางก้มหน้ามองผู้หญิงที่เตี้ยกว่านางครึ่งนิ้วคนนี้ สายตาของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อนของคนที่อ่านบัญชีเก่ามาจนจบ
“เธอคิดว่าฉันอ่อนโยน เรียบร้อย คิดว่าฉันเชื่อง่าย คิดว่าฉันพ่อแม่ตายไร้ที่พึ่ง แต่งเข้ามาก็เป็นลูกชายเธอพูดได้ทุกอย่าง ฉู่เฉินเยี่ยนก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน... ฮะ ตอนนี้เขาทำเป็นวางท่าคนรักเดียวใจเดียวเพื่ออะไร?”
“ตอนนั้นที่ฉันพ่อแม่ตายมาอยู่ตระกูลจี้ เป็นลูกชายเธอที่เข้ามาหาฉันก่อน เป็นเขานั้นที่รอฉันหลังเลิกเรียนทุกวัน ช่วยสอนหนังสือให้ฉัน เป็นเขาที่บอกฉันว่า ‘ไม่ต้องกลัว ต่อไปฉันจะดูแลเธอเอง’”
“เขาเหมือนเธอ... สองแม่ลูกไม่ได้ชอบแม่ทัพหญิงคนนั้น หรือชอบฉัน แต่ชอบลูกสะใภ้ที่อยู่ในกำมือพวกเธอต่างหาก! แม่ทัพหญิงคนนั้นจับไม่ได้ ก็เลยเลือกฉัน”
ริมฝีปากของแม่สามีสั่นระริก นางอยากโต้กลับ แต่ซูอิ่งไม่เปิดโอกาสให้ น้ำเสียงของนางจู่ๆ ก็หนักขึ้น: