อาโลออกเดินทางตั้งแต่ช่วงเย็นวันนั้น เขาไม่ได้พาทหารองครักษ์หรืออาวุธไปด้วย ขับรถออฟโรดเก่า ๆ ไปเพียงคันเดียว แม้แต่ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์คาร์ลันก็ยังไม่ได้พ่นลงบนตัวรถ
ก่อนเขาจะจากไป จี้สวินพูดไว้เพียงประโยคเดียวว่า “ไม่ต้องเกลี้ยกล่อม ไม่ต้องวิงวอน แค่พูดประโยคเดียว พูดจบก็กลับมา”
อาโลจำไว้ขึ้นใจ
จุดแรกที่เขาไปคือค่ายชั่วคราวของฮาซาน จะเรียกว่าค่ายก็เถอะ ที่จริงมีแค่เต็นท์โทรม ๆ สิบกว่าหลังตั้งอยู่ริมท้องแม่น้ำที่แห้งขอด
ทหารรับจ้างจากรัฐอิสระที่รอดชีวิตนั่งยอง ๆ กระจายกันอยู่บนผืนทราย เช็ดปืนกันอยู่ พอเห็นเขาลงจากรถ ปืนนับร้อยกระบอกก็ยกขึ้นพร้อมกัน
อาโลยืนอยู่หน้าประตูรถ ปล่อยมือทั้งสองข้างแนบลำตัว แล้วพูดประโยคนั้นเป็นภาษาท้องถิ่นว่า “ครูรอพวกคุณอยู่ที่คาร์ลัน”
ฮาซานพิงซากรถหุ้มเกราะที่ถูกระเบิดจนบิดงอ ไหล่ซ้ายพันผ้าพันแผล ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดหม่นจับจ้องอาโลอยู่นาน
เขาไม่ได้ถามว่า “ครูคือใคร” และไม่ได้ถามว่า “ไปทำอะไร” เพียงถามว่า “เธอยังยินดีช่วยพวกเราอยู่อีกหรือ”
อาโลพยักหน้า
ฮาซานกดก้นบุหรี่ในมือลงบนผืนทรายจนดับ เขามองอาโลอีกครั้ง ก่อนหันไปพูดกับพวกพ้องที่ยังยกปืนอยู่ด้านหลังว่า
“วางปืนลง ถ้าเธอคิดจะทำร้ายพวกเรา คงไม่รอจนถึงวันนี้หรอก”
จุดที่สองคือที่ซ่อนตัวของอับดุลเลาะห์
ที่นั่นเป็นสถานีสูบน้ำใต้ดินร้าง ประตูเหล็กขึ้นสนิมจนแสงลอดผ่านได้ หน้าประตูมีกระสุนวางกองอยู่หลายลัง ยังไม่ทันได้ขนย้าย
อับดุลเลาะห์นั่งอยู่บนลังกระสุน แขนซ้ายคล้องผ้าไว้ ใบหน้าซีดเผือด ยาทาบนใบหน้าครึ่งซีกที่ถูกไฟไหม้เพิ่งเปลี่ยนใหม่
หลังฟังอาโลพูด เขาเงียบไปนานก่อนจะถามว่า “เธอยังจำบัญชีแค้นที่คลังอาวุธของฉันถูกระเบิดได้ไหม”