โลต้าที่อยู่ด้านข้างปลายนิ้วเคาะลงบนแก้วกระดาษเบา ๆ พยักหน้าพูดว่า "ผมก็อยู่ด้วย คืนนั้นทุกคนที่เซ็นข้อตกลงสันติภาพมากันหมด"
"กลุ่มติดอาวุธรัฐอิสระ แนวร่วมหัวหน้ากบฏ ผู้อาวุโสชนเผ่า ตัวแทนทหารรับจ้าง พ่อค้าอาวุธ... ทุกคนอยู่ครบ"
"เชียร์ขึ้นไปพูดบนเวที 20 นาที พูดอะไรเกี่ยวกับ 'ยุคใหม่' 'การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ' 'ความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน' เขาพูดอยู่ด้านบน ส่วนผมนั่งดูสีหน้าหานเกออยู่ด้านล่าง"
"เธอยืนอยู่ที่มุมห้อง ถือแก้วไวน์อยู่ มุมปากมีรอยยิ้ม"
"ยิ้มแบบไหน?" มีคนถามขึ้นมากะทันหัน
โลต้าวางแก้วกระดาษลง ก้นแก้วกระทบกับโต๊ะเสียงดังเบา ๆ ไม่เหมือนเสียงหมัดทุบพื้นกรงเหล็กในสนามประลองเลยสักนิด
แต่เสียงที่เขาได้ยินคือเสียงนั้น "ก็ยิ้มแบบนั้น ไอ้รอยยิ้มตอนที่เอาคนล้มลงในสนามประลองน่ะ"
เขาหยุดไปหนึ่งวินาที "ตอนนั้นฉันคิดว่าเธอมองเชียร์ แต่หลัง ๆ ฉันคิดได้ว่า เธอมองพวกเราทุกคนต่างหาก"
"มองพวกเราเซ็นชื่อ จับมือ มอบปืน มัดข้อตกลงสันติภาพเป็นเล่ม... เธอกำลังตรวจงานที่ทำเสร็จ!"
เสียงของนาตาเลียดังขึ้น น้ำเสียงมีความชื่นชมปนอยู่เล็กน้อย "หลังงานเลี้ยงนั้นเชียร์ก็หายไป มีคนบอกว่าเขาต้องกลับไปรายงานตัวที่ยุโรปเหนือ"
"ตอนนี้อำนาจของเขาตกไปอยู่กับเกอส์น้องชายของเขา เกอส์ไม่เหมือนเชียร์ เชียร์อย่างน้อยก็ยังทำเป็นสุภาพบุรุษ เกอส์เป็นแค่คนหยาบ ๆ ควบคุมคนข้างใต้ไว้ไม่อยู่"
"ตอนนี้แต่ละฝ่ายยังทำตามข้อตกลงสันติภาพอยู่บนผิวหน้า แต่ลับหลังเริ่มมีความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แล้ว ที่แปลกคือ เชียร์จากไปเร็วเกินไป ดูเหมือนไม่แคร์ว่าจะนั่งตำแหน่งนั้นได้มั่นคงหรือไม่"