ในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ตระกูลฉู่ ฉู่เฉินเยี่ยนยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ หน้าจอมือถือสว่างขึ้น ภาพหยุดนิ่งอยู่ที่ช่วงเวลาที่ชายหนุ่มผมยาวชุดดำผงกคิ้วขึ้น
เขามองใบหน้านั้น มองดวงตาที่ลึกและนิ่งสงบ นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อย
ฟู้อวิ๋นกุย เขานึกถึงในวิดีโอแรก อันเซี่ยนเอ่ยถึงชื่อหนึ่ง — "พี่อวิ๋นกุย"
ตอนนั้นคอมเมนต์ต่างเดากันว่าเขาคือใคร เป็นเพื่อน หรือเพื่อนร่วมรบ หรืออย่างอื่น
ต่อมาเขาจึงรู้ว่าคนคนนี้คือคนรักของจี้สวิน เป็นคนที่เธอเลือกตั้งแต่สามปีก่อน
ในห้องโถงใหญ่ของตระกูลจี้ จี้เจิ้นซานจ้องใบหน้าบนจออยู่นาน จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา แล้วส่ายหน้า "เด็กนี่ เรื่องเลือกสามีเนี้ย โหดกว่าเลือกกลศึกอีก"
เขาพันลูกประคำกลับเข้าข้อมือ แล้วนับทีละเม็ด "ไอ้หนุ่มอวิ๋นกุยคนนั้น มันวางหมากแทนเสี่ยวสวินทั้งกระดาน ฝีมือก็ไม่เบา"
จี้หมิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะด้วย เขาหัวเราะกับแหวนปลอกกระสุนบนนิ้วนางข้างซ้ายของฟู้อวิ๋นกุย
เขาเป็นทหารผ่านศึก เห็นแวบ ก็รู้ว่ามันคือปลอกกระสุนจริง ตรงก้นทองแดงถูกสึกไปหนึ่งรอบ
ไม่ใช่การสึกจากเครื่องจักร แต่เป็นการเสียดสีกับผิวหนังวันแล้ววันเล่าจากการสวมใส่
ปลอกกระสุนนั้นอยู่บนนิ้วของชายคนนั้นมานานมากแล้ว
เสี่ยวสวินมอบปลอกกระสุนให้คนที่เธอรักเป็นแหวน แล้วคนคนนั้นก็สวมมันขึ้นถ่ายทอดสดทั่วโลก กล่าวต่อหน้าผู้ชมหลายพันล้านคนว่า "คนรักของฉัน"
จี้หมิงเฉิงและหลินซู่ฮวานั่งอยู่ทางขวาของจี้หมิง สองคนนี้ตั้งแต่ถ่ายทอดสดเริ่มจนจบ ไม่ได้พูดอะไรสักคำ
ตอนนี้นิ้วของหลินซู่ฮวากำเข้าที่พนักแขน มุมปากขยับเล็กน้อย บางสิ่งที่ถูกอัดแน่นอยู่ข้างในคอได้คลายลงเล็กน้อย
ลูกสาวของเธอ มีคนรักเธอ
ส่วนญาติและคนรุ่นหลังของตระกูลจี้ ดวงตาต่างจ้องเขม็งไปที่จอ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความภาคภูมิใจ