คอมเมนต์เริ่มขึ้นพร้อมกัน—
[ถูกยิงเจ็ดนัด???]
[น้ำเสียงที่เธอพูดว่า “ถูกยิงเจ็ดนัดยังไม่แม้แต่จะร้อง” เหมือนกับแม่ฉันพูดว่า “วันนี้ราคาผักขึ้นอีกแล้ว” ทุกประการ]
[เธอกำลังกดที่ซี่โครง……เธอไม่ได้กด เธอกำลังกดห้ามเลือดเอง! ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ การกดหลังกระดูกซี่โครงร้าวสามารถชะลอการตกเลือดภายในได้ แต่ห้ามเลือดไม่ได้ เธอกำลังซื้อเวลาให้ตัวเอง! ท่านี้เจ็บมาก เธอทำต่อหน้ากล้องนานกว่าหนึ่งนาทีแล้วสีหน้าไม่เปลี่ยนเลย]
[เจ็บมาก แต่สีหน้าเธอไม่เปลี่ยนเลย ฉันขอย้ำอีกครั้ง!]
[หน้าเธอขาวแล้ว!!! อย่าคุยกันแล้ว!!! เรียกทีมแพทย์สิ!!!]
จี้สวินเงยหน้าขึ้น มองไปยังพระอาทิตย์ตกที่อยู่ไกลออกไป
ลมพัดมาจากพื้นทราย พัดเส้นผมเส้นหนึ่งมาปัดบนใบหน้า เธอยกมือปัดมันออก เหล่ตาลงเล็กน้อย แล้วหัวเราะออกมา
“อีกไม่กี่ปี ถ้าฉันตายในสนามรบ……” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า น้ำเสียงพลันเบาลงเล็กน้อย
“ช่างเถอะ พูดแต่เรื่องอัปมงคล ที่ใดมีเขียวชอุ่ม ที่นั่นมีกระดูกผู้ภักดี”
ฉู่เฉินเยี่ยนยืนอยู่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่นของตระกูลฉู่
บนหน้าจอ ใบหน้าด้านข้างของจี้สวินที่มองพระอาทิตย์ตกถูกกล้องจับภาพไว้ชั่วขณะ
ใบหน้าด้านข้างนั้น กับใบหน้าของเด็กสาวอายุสิบสามที่ยกปืนของเล่นยืนอยู่ข้างหลังเขา ปรากฏซ้อนทับกันในภาพเดียวกัน
นิ้วของเขาจิกเข้าไปในพนักโซฟา ลมหายใจขาดเป็นช่วง ๆ
ตอนเธออายุสิบสามพูดว่า “ฉันจะปกป้องเธอ” เขาคิดว่าเป็นเด็กพูดเล่น
ตอนเธออายุยี่สิบยืนอยู่บนโขดหินพูดว่า “ฟังฉันก่อน” เขาไม่ฟัง