ขยะตัวเล็กเดาไม่ออกหรอกว่าจี้สวินกำลังคิดอะไรอยู่ มันส่ายหัวจุ๊บจิ๊บแล้วพึมพำว่า
“งั้นเปย์ก็ได้เรียนรู้ทั้งภาษาและนิสัยด้วย แต่ตอนที่เขาหมุนแก้ว เปย์รู้สึกเหมือนเขากำลังจะสื่ออะไรบางอย่าง แต่นกน้อยอย่างเปย์จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ”
เหมือนกำลังจะสื่ออะไรบางอย่าง...
จี้สวินชะงักไป เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงสอดมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อคลุม แล้วหยิบเหรียญโลหะออกมา
สัมผัสของเหรียญยังเหมือนตอนที่เธอเพิ่งได้มา ขอบเรียบลื่น น้ำหนักกำลังดี ไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เธอรู้จักลูเซียนดี บางครั้งเขาก็ไม่ชอบทำอะไรตามธรรมเนียม...
จี้สวินใช้นิ้วลูบคลำเหรียญอยู่สองสามครั้ง พอพลิกอีกด้านก็เห็นรายละเอียดที่ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกต
“นี่มัน...?!”
ลวดลายสองสามเส้นบนด้านหลังเหรียญที่ดูเหมือนเป็นเพียงของตกแต่ง ปรากฏเป็นเงาซ้อนบาง ๆ ใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่น
ไม่ใช่รอยสลัก แต่เป็นการฝัง
จี้สวินใช้เนื้อนิ้วโป้งไล้ไปตามลายเส้นหนึ่ง สัมผัสได้ถึงส่วนที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับแผ่นโลหะบางเฉียบถูกกดลงในร่องบนผิวเหรียญ แล้วใช้วัสดุชนิดเดียวกันถมจนพื้นผิวเรียบเสมอกัน
ถ้าไม่ตั้งใจใช้มือลูบคลำ ก็ไม่มีทางสังเกตเห็น
“ไฟ” เธอบอกขยะตัวเล็ก
ขยะตัวเล็กเปลี่ยนโหมดแสงทันที ลำแสงสีขาวเย็นที่รวมจุดแคบกว่าเดิมส่องออกมาจากดวงตาของมัน ตกลงบนด้านหลังเหรียญ
เงาซ้อนบาง ๆ ปรากฏชัดขึ้นภายใต้แสงสีขาวเย็น กลายเป็นแผนผังเส้นทางที่ประกอบขึ้นจากเส้นเล็กละเอียด ยืนยันว่าเส้นเหล่านั้นถูกฝังอยู่จริง
ความแตกต่างของแสงสะท้อนจากแผ่นโลหะเมื่อมองจากคนละมุมช่วยขับให้เห็นโครงร่างของเส้นทาง
จี้สวินหรี่ตามองอยู่สองสามวินาที แล้วยื่นเหรียญให้ขยะตัวเล็ก “สแกน แล้วอธิบาย”