บนหอสัญญาณ อาโลกดเครื่องรับส่งสัญญาณ
ไม่กี่วินาทีต่อมา ในภาพถ่ายทอดสดก็มีเสียงแคร็กขาดๆ ของคลื่นวิทยุดังออกมา ตามด้วยเสียงชายห้าวๆ คร่ำครึ
เป็นเสียงจากช่องสื่อสารภายในของกองทัพเฟนริล พูดภาษาแดนเหนือ อาโลแปลเป็นตัวอักษรภาษาหัวกั๋วพร้อมกันแล้วขึ้นจอ
"...รายชื่อผู้เสียชีวิตกดไว้ตั้งนานแค่ไหนแล้ว ไกล่เกลี่ยไม่ให้รายงาน ญาติถามหลายครั้งแล้ว ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของอัสเตอร์ปัดกลับหมด"
"เงินเยียวยาล่ะ? น้องชายฉันตายมาแล้วสามเดือน แล้วเงินล่ะ? ให้ตายเถอะ ไม่ได้สักบาท!"
"ค่านายหน้าก็ยังเป็นตัวเลขเดิม จะจ่ายหลังสงคราม แต่บอกว่าค่าเสียหายในการรบต้องออกเอง ให้ตายสิ! อุปกรณ์พัง จะรายงานก็ไม่มีใครดูแล"
"พวกแก่ๆ ในอัสเตอร์นั่งนับเงินอยู่แดนเหนือ แต่เรามาตายแทนพวกมันในทะเลทรายดินแดนสามไม่จัดการแห่งนี้!"
"ให้ตายเถอะ มันเรื่องอะไรกัน? เรามาที่นี่เพื่อจับผู้หญิงหัวกั๋วคนเดียวหรือไง?"
ห้องถ่ายทอดสดเงียบไปสองสามวินาที แล้วคอมเมนต์ก็พุ่งออกมาเหมือนเขื่อนแตก:
[พวกเขาทะเลาะกันเองเหรอ?? ลูกน้องด่าเจ้านายตัวเองเนี่ยนะ?!]
[ทหารเฟนริลไม่รู้ว่าเงินเยียวยาถูกหักไว้ จี้เฉินนี่ช่วยศัตรูแฉความลับให้ศัตรูนี่แหละ!]
[โอ้โห! นี่ไม่ใช่การรบเลยนี่? นี่คือการถลกหนังอัสเตอร์ต่อหน้าธารกำนัล สุดยอด!]
[การถ่ายทอดสดครั้งนี้จะกลายเป็นกรณีศึกษาคลาสสิกของสงครามจิตวิทยาสมัยใหม่ ฉันเริ่มบันทึกหน้าจอเก็บไว้แล้ว!!!]
จี้สวินยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย ราวกับว่าเสียงเหล่านี้เป็นเพียงไพ่ใบหนึ่งในมือของเธอ และเธอยังมีอีกหลายใบที่ยังไม่ได้เล่น