จี้สวินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก้มหน้ามองกระหม่อมของชายหนุ่ม สีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีทั้งการเยาะเย้ยหรือเวทนา และไม่มีความเกลียดชังในดวงตา
ฉู่เฉินเยี่ยนไม่ได้รับคำตอบจากเธอ เขารออยู่สองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยปากต่อ คราวนี้พูดช้าลงมาก
"ผมเลิกกับซูอิ่งแล้ว ใบหย่าเซ็นวันนั้น ตอนเธอออกไปผมไม่ได้ไปส่ง"
จี้สวินล้วงมือขวาในกระเป๋าเสื้ออย่างเลื่อนลอย ภายในว่างเปล่า เธอเพิ่งนึกได้ว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เฮ้อ ขาดเมล็ดทานตะวัน
เธอถอนมือออกมาอย่างจนใจ น้ำเสียงขี้เกียจ "อืม"
มือของฉู่เฉินเยี่ยนกำแน่นลงบนพื้นหินเขียว ข้อนิ้วเสียดสีกับหินจนถลอก มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่เขาไม่สนใจ
"ผมจำได้ว่าตอนเธออายุสิบสามปี ที่ปากซอย เธอถือปืนของเล่นช่วยผมไล่พวกอันธพาลกลุ่มไอ้พวกนั้นไป เธอบอกผมว่า 'ต่อไปฉันจะปกป้องเธอเอง'"
"ตอนนั้นเธอยัดปืนของเล่นใส่มือผม ที่ด้ามปืนติดสติกเกอร์ไว้ เป็นสติกเกอร์รูปดาวห้าแฉกที่ซื้อจากร้านค้าหน้าโรงเรียน เธอบอกว่านั่นคือเหรียญเกียรติยศ ผมภายหลังฉีกสติกเกอร์แผ่นออก"
เสียงของเขาจู่ๆ ก็สั่นเครือ "ผมคิดว่าเธอไม่เอาจริง คิดว่าเธอแค่เล่นสนุก...ไม่ใช่ เธอจริงจังมาตลอด เป็นผม...เป็นผมเองที่ไม่เคยมองเธอจริงจังสักครั้ง"
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้หลบสายตาเธอ
"แฟ้มเกณฑ์ทหาร วิดีโอในสมรภูมิ สิ่งที่เธอพูดบนหอสัญญาณไฟว่า 'กลับไปไม่ได้สักคน' ผมดูทุกตอน"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลงอย่างฉับพลัน "เธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ เป็นผมเองที่ตาบอด"