ชั้นบนสุดของตึกเก่าในย่านเมืองเก่า ห้องส่วนตัวของแม่ฉู่เฉินเยี่ยน
ซูอิ่งผลักประตูเข้าไป โดยไม่เปิดไฟ เธอเดินไปนั่งที่โซฟา แสงจันทร์นอกหน้าต่างลอดผ่านม่านที่ไม่ได้ปิดสนิทเข้ามา
เธอนั่งอยู่นาน จนไฟดวงสุดท้ายในตึกฝั่งตรงข้ามดับไปด้วย จึงหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอสว่างขึ้น แสงจ้าทำให้เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย
บนอันดับข่าวฮอตยังมีข่าว "พิธีมอบยศพลตรีหานเกอจะจัดขึ้นพรุ่งนี้" คอมเมนต์เต็มไปด้วย "เคารพหานเกอ" "ต้อนรับท่านแม่ทัพกลับบ้าน"
เธอเลื่อนลงไป เห็นชื่อของตัวเอง — "ซูอิ่งยังไม่ไปไกลจากนครเหนืออีกเหรอ"
เธอกดเข้าไป ข้อความแรกคือ: "ได้ยินว่าฉู่เฉินเยี่ยนคุกเข่าหน้าบ้านเธอจนมืด แต่สรุปจี้เฉินไปกับฟู้อวิ๋นกุย 55555"
ข้อความที่สอง: "รักช้าด้อยกว่าหญ้า ซูกับฉู่สองคนนี่ไม่ยอมไปจากนครเหนืออีก ทั้งที่หน้าก็หนาเป็นบ้าน"
ข้อความที่สามมีแค่สองคำ — "น่าขยะแขยง"
เธอวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนเข่า นิ้วโป้งแนบกับกรอบโลหะที่เย็นเฉียบ
สิบกว่าวินาทีต่อมา เธอนั่งตัวตรง จัดคอเสื้อใหม่ ใช้มือหวีผมที่ปลิวตามลมให้เข้าที่
เปิดกล้องโทรศัพท์ สลับไปที่โหมดบันทึกวิดีโอ
"ฉันชื่อซูอิ่ง" เสียงของเธอเบามาก ใบหน้าในกล้องดูซีดเซียวภายใต้แสงเย็นของหน้าจอ รอยแดงรอบดวงตายังไม่จางลง
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหายใจเข้าลึก ๆ ยกมือเสยผมที่ร่วงอยู่ข้างแก้มไปไว้หลังหู เผยให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำ
"เรื่องที่ทะเลเมื่อหกปีก่อน ฉันไม่เคยมีโอกาสอธิบาย ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างตัดผ่านอากาศจริง ๆ ... นั่นคือเสียงกระสุนเฉือนผิวน้ำ"