ภาพวาดบนหินไม่ได้สลักด้วยเครื่องมือสมัยใหม่ เส้นสายหยาบกร้านและอัดแน่น ราวกับถูกสกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเครื่องมือหินแหลมคมบางชนิด
เม็ดสีเป็นสีแดงน้ำตาลเข้ม เมื่ออยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองนวลก็เผยเฉดใกล้เคียงกับสนิมเหล็ก บางบริเวณถูกความชื้นกัดกร่อนตามกาลเวลาจนเลือนราง แต่ส่วนสำคัญยังคงมองเห็นได้ชัดเจน
ภาพวาดบนหินเป็นภาพสายน้ำคดเคี้ยว ไหลลงมาจากส่วนบนของภาพ ก่อนจะแยกเป็นลำน้ำสาขาสิบกว่าสายบนผิวผนังหิน ดูราวกับต้นไม้ที่เติบโตกลับหัว
เส้นสายน้ำลึกกว่าลวดลายอื่นโดยรอบ ระหว่างทางมีสัญลักษณ์บางอย่างที่จี้สวินอ่านไม่ออก แต่การเรียงตัวของสัญลักษณ์เหล่านั้นเป็นระเบียบ คล้ายเครื่องหมายระบุตำแหน่งบนแผนที่ชนิดหนึ่ง
สายตาของจี้สวินเลื่อนตามสายน้ำสายหลักลงไป ก่อนจะหยุดอยู่ตรงส่วนล่างสุดของภาพ ใกล้ฐานผนังหิน
ตรงนั้นมีสัญลักษณ์หนึ่งถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นโดยลำพัง เป็นวงกลมที่มีจุดเล็ก ๆ สิบสองจุดล้อมรอบอย่างสม่ำเสมอ
จุดเล็ก ๆ เหล่านั้นไม่ได้เรียงเป็นรูปทรงเรขาคณิตอย่างเป็นระเบียบ ระยะห่างระหว่างแต่ละจุดแตกต่างกันเล็กน้อย ราวกับวางไว้ตามความสัมพันธ์ของทิศทางบางอย่าง
เธอย่อตัวลง โน้มเข้าไปดูรูปร่างของจุดเล็ก ๆ เหล่านั้นใกล้ ๆ
พวกมันไม่ใช่จุดกลมธรรมดา แต่ละจุดมีโครงร่างเฉพาะตัว
จุดหนึ่งเป็นแผ่นหลังโก่งกับปากที่ยื่นยาว อีกจุดเป็นลวดลายเกล็ดที่ขดวน อีกจุดเป็นเขาที่โค้งงอ
จุดเล็ก ๆ สิบสองจุด สัตว์สิบสองชนิดที่มีรูปร่างแตกต่างกัน
เสือดาว งูเหลือมยักษ์ แอนทิโลปป่าฝน ฮิปโปโปเตมัส…
นี่คือตราเผ่าสัตว์วิญญาณแห่งป่าสิบสองชนิดของเผ่าซังจา
พวกมันกระจายอยู่รอบวงกลมอย่างสม่ำเสมอ ทิศทางที่แต่ละตราชี้ไปตรงกับลำน้ำสาขาสายหนึ่งของแม่น้ำใต้ดิน
ส่วนตำแหน่งของวงกลมนั้นตรงกับจุดบนผนังหินที่อยู่เหนือช่วงกว้างที่สุดของสายน้ำหลักใต้ดินพอดี หรือก็คือตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ในตอนนี้