จี้สวินพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้ฝีเท้าหนักแน่นกว่าเดิม ทุกย่างก้าวที่ลงพื้นล้วนมั่นคงจริง ๆ
มือขวาของเธอพลิกขึ้นจากข้างเอว นิ้วทั้งห้าชิดกันเป็นสันมือ พุ่งแทงตรงไปยังรอยต่อขอบหน้ากากของเขา
ราศีกันย์เบี่ยงตัวหลบสันมือของเธอ แต่เธอก็คว้าท่อนแขนขวาของเขาไว้ได้แล้ว นิ้วโป้งกดลงบนกลุ่มเส้นประสาทตรงข้อพับศอก!
ท่านี้จี้สวินเรียนรู้มาจากอี้หลงหลิงกับเย่จ้าง
ปฏิกิริยาของราศีกันย์ชะงักไปชั่วขณะ แม้จะเพียงเล็กน้อย ราวกับลำดับท่าที่ฝังอยู่ในความทรงจำของกล้ามเนื้อซึ่งทำซ้ำมานับครั้งเกิดสับสนขึ้นมา
ในชั่วขณะนั้น จี้สวินสัมผัสได้ถึงวิธีออกแรงของกล้ามเนื้อแขนเขา จังหวะที่เกร็งแน่นก่อนแล้วจึงคลายออก เธอคุ้นเคยกับมันเหลือเกิน
เธอไม่ได้รู้จักจังหวะนี้จากสนามรบ แต่จากห้องครัวในที่พักที่ชายแดนเหนือ
ตอนที่คนคนนั้นยื่นมือจากด้านหลังไปหยิบชามบนตู้ กล้ามเนื้อแขนก็ออกแรงในลักษณะนี้เช่นกัน
รูม่านตาของเธอหดลงเล็กน้อย แต่การเคลื่อนไหวยังคงดำเนินต่อไป
นิ้วที่ชิดกันเปลี่ยนจากการแทงขอบหน้ากากเป็นการคว้าผ้าเครื่องแบบตรงไหล่ซ้ายของชายหนุ่ม ขณะเดียวกันเข่าขวาก็ยกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เล็งไปยังช่องว่างระหว่างซี่โครงของเขา—
ปัง!
อีกฝ่ายไม่หลบเข่าครั้งนั้น แต่เลือกยืนรับมันตรง ๆ!
จี้สวินชะงักไป แต่ไม่มีเวลาให้คิดมาก วินาทีถัดมาอีกฝ่ายก็คว้าข้อมือขวาของเธอ แล้วดึงเธอเข้าหาอ้อมอกหนึ่งก้าว…
ท่าสังหารของเธอหยุดค้าง ปลายนิ้วลอยอยู่ตรงขมับข้างหน้ากากของชายหนุ่ม ห่างไปเพียงหนึ่งนิ้ว