หลูเหยียนเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ห้าโมงเย็น
เขาอาบน้ำ เป่าผม แล้ววุ่นอยู่หน้ากระจกเกือบครึ่งชั่วโมง
ผมสีขาวถูกเขาหวีแล้วขยี้ ขยี้แล้วหวี ยังไงก็ไม่พอใจ
เมื่อก่อนเขาไม่เคยใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเอง ผมยุ่งก็ช่าง เสื้อเชิ้ตยับก็ช่าง ยังไงก็ไม่มีใครมองอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขามีแฟนสาว คืนนี้ต้องออกไปเดตกับแฟนสาว เขาจะไปพบเธอในสภาพมอมแมมไม่ได้
ขณะที่เขากำลังจัดแต่งผมหน้ากระจก จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากชั้นล่าง
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังและร่าเริงขึ้นว่า “ลูกแม่! แม่กลับมาแล้ว!”
มือของหลูเหยียนชะงัก สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อน เขาวางหวี ถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินออกจากห้อง
เขาเพิ่งเดินมาถึงตรงบันได ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดเดรสสีแดงสด แว่นกันแดด และผมดัดลอนใหญ่ยืนอยู่ในห้องรับแขก กางแขนทั้งสองข้าง เงยหน้ามองเขา
“ลูกแม่!” มารดาหลูเรียกเสียงดัง น้ำเสียงสดใสสนิทสนม “คิดถึงแม่ไหม?”
หลูเหยียนเดินลงบันได สีหน้าดูจนใจอยู่บ้าง
“แม่กลับมาทำไมกะทันหันล่ะครับ? ไม่ได้บอกว่าจะกลับเดือนหน้าเหรอ?”
กะทันหันเกินไปแล้ว
ต่อจากนี้บ้านหลังนี้คงไม่มีวันเงียบอีกแล้ว
“เที่ยวเสร็จก่อนกำหนดน่ะสิ” มารดาหลูถอดแว่นกันแดด เผยดวงตาสุกใสมีชีวิตชีวา แล้วรีบเดินเข้ามากอดหลูเหยียนพร้อมขยี้หัวเขาแรง ๆ
“ให้แม่ดูหน่อยสิว่าลูกแม่หล่อขึ้นอีกหรือเปล่า!”
หลูเหยียนโดนเธอขยี้จนผมยุ่งเหยิงเป็นกระจุก ได้แต่ร้องอย่างจนใจ
“แม่ครับ! ผมเพิ่งจัดผมเสร็จเอง!”
ที่ทำมาทั้งหมดเสียเปล่าแล้ว
มารดาหลูปล่อยเขา ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“อืม หล่อขึ้นจริงด้วย แต่ผมลูกเป็นอะไรไป? ทำไมขาวไปหมดเลย? ย้อมมาเหรอ?”
“ผมขาวมาตั้งแต่เกิดครับ” หลูเหยียนยกมือจัดผม น้ำเสียงจนใจ “แม่เห็นมาตั้งยี่สิบปีแล้ว ยังจะถามอีก”
“ก็แม่เห็นทีไรก็ยังรู้สึกแปลกใจทุกทีนี่นา” มารดาหลูยิ้มพลางตบไหล่เขาเบา ๆ “มา ๆ แม่มีของขวัญมาฝาก”