หลายวันมานี้ หลูเหยียนรู้สึกว่าบรรยากาศในบ้านยิ่งอยู่ก็ยิ่งแปลก
เหมือนมีสิ่งชั่วร้ายคอยก่อกวน
ทำให้เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
วันนี้หลินซิ่วสวมกระโปรงลายดอกไม้สีเหลืองอ่อน ปล่อยผมยาวสยาย เวลาเดินชายกระโปรงก็พลิ้วไหวไปมา
หลูเหยียนลงมาชั้นล่างเพื่อรินน้ำ พอเห็นแผ่นหลังของเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เกือบนึกว่ามีญาติคนไหนมาเยี่ยมบ้าน
หลินซิ่วหันกลับมา ยิ้มทักทายเขา “หลูเหยียน วันนี้ตื่นเช้าจังนะ”
หลูเหยียนขานรับ “อืม” รินน้ำเสร็จก็เดินขึ้นชั้นบนไป
เขาคิดในใจว่า เมื่อก่อนเธอไม่ใส่กางเกงยีนส์ก็สวมเสื้อสีเข้ม แล้วช่วงสองสามวันนี้ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนสไตล์ล่ะ?
วันรุ่งขึ้นเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ด้านล่างจับคู่กับกางเกงขากว้างสีขาว แถมยังถักผมเป็นเปียด้วย
หลูเหยียนเดินออกมาจากห้องหนังสือ ก็เจอเธอเดินสวนเข้ามาพอดี สายตาหยุดอยู่บนตัวเธอสองวินาที ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณพี่หลิน ช่วงนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าบ่อยจังเลยนะครับ?”
แม้ที่บ้านเขาจะไม่ได้กำหนดเรื่องการแต่งกาย แต่เธอก็อายุปูนนี้แล้ว ยังแต่งตัวแบบนี้ทุกวัน หรือว่าเธอกำลังคบใครอยู่?
หลินซิ่วยิ้ม “อากาศดีขึ้นแล้ว ก็เลยอยากแต่งตัวให้ดูสดใสหน่อย”
หลูเหยียนไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินจากไป
แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ อยู่ตลอด
เขาอธิบายไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน รู้เพียงว่าท่าทีและการกระทำของหลินซิ่วช่วงนี้ไม่ค่อยเหมือนหลินซิ่วที่เขารู้จัก