สวนหลังบ้านตระกูลปัวมีสนามหญ้าผืนหนึ่งที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ปลายสนามหญ้าเป็นภูเขาจำลองลูกเล็กกับบ่อปลาคาร์ป ข้างบ่อปลูกต้นเมเปิลแดงไว้หลายต้น ดูสง่างามมีรสนิยม
แสงแดดอุ่น ๆ สาดลงมา ปูประกายสีทองอ่อนโยนไว้บนผืนหญ้า
【001 คุณแน่ใจนะว่าตัวรองอยู่ที่นี่?】
001:【ใช่】
เสิ่นฮวาเดินลึกเข้าไปตามทางกรวด พอเลี้ยวผ่านพุ่มไม้ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นออกกำลังกาย กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนสนามหญ้า ผูกสายจูงให้สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์
เขาก้มหน้า เส้นผมสีดำถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย เผยให้เห็นแนวกรามที่ได้รูปชัดเจน
สุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ส่ายหางไม่หยุด ถูไถไปมาภายใต้อุ้งมือของเขาอย่างตื่นเต้น มุมปากเขายกยิ้มบาง ๆ ก่อนยื่นมือไปลูบหัวมัน
เพ่ย์วั่ง
ลูกพี่ลูกน้องของปัวซื่อ
หลานชายฝั่งบ้านเดิมของแม่ปัว
ตัวรองในนิยายต้นฉบับ เป็นคนเอาแต่ใจ วางอำนาจ ปากร้ายและหยิ่งยโส แอบคอยปกป้องสวี่ยาง ตัวเอกหญิงอยู่เงียบ ๆ เป็นตัวละครที่ภายนอกเย็นชา แต่ภายในรักลึกซึ้ง
เสิ่นฮวาสำรวจเขา รู้สึกว่าท่าทางของเขาไม่ค่อยตรงกับคำบรรยายในนิยายต้นฉบับ ดูสะอาดบริสุทธิ์อยู่บ้าง เหมือนลูกสุนัขที่ไม่เคยผ่านลมฝน
เพ่ย์วั่งกำลังก้มหน้าลูบคอให้โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ แต่หางตาพลันเหลือบเห็นเงาร่างคุ้นตา
เขาเงยหน้าขึ้น พอเห็นใบหน้าที่คิดถึงอยู่ทุกคืนวันชัด ๆ ก็เหมือนถูกฟ้าผ่า รีบลุกพรวดขึ้นมาทันที
“ภรรยา!”
เสียงเรียก “ภรรยา” ทำเอาเสิ่นฮวางุนงงไปหมด
เธอมองซ้ายมองขวา พอยืนยันแล้วว่าสวนหลังบ้านแห่งนี้ นอกจากโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวนั้น ก็มีแค่เธอกับเพ่ย์วั่งสองคน จึงชี้ตัวเอง
“...เรียกฉันเหรอ?”
เพ่ย์วั่งก้าวสามขุมมาหยุดตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแดงสลับขาว ในดวงตาฉายทั้งความดีใจและความน้อยใจ
“คะ...คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?”
เสิ่นฮวา:“……”
เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยเจอเขามาก่อน
“คุณจำคนผิดหรือเปล่า?” เสิ่นฮวาเตือนอย่างนุ่มนวล “ฉันอาจจะแค่หน้าคล้ายคนที่คุณรู้จักก็ได้”
“ไม่ใช่ คุณก็คือคุณ” เพ่ย์วั่งก้าวเข้ามาอีกก้าว คว้าแขนเธอไว้ด้วยท่าทางร้อนรน
“คุณยังจำครั้งก่อนที่บาร์ราตรีได้ไหม? คืนนั้นคุณดื่มเยอะ เดินชนผมตรงทางเดิน แล้วก็...แล้วก็—”