เช้าวันรุ่งขึ้น
บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าจัดวางไว้อย่างประณีต ทั้งไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง นม และโจ๊กข้าวฟ่างร้อน ๆ หนึ่งชาม
สวี่ยางผูกผ้ากันเปื้อน ยกสลัดผลไม้จานสุดท้ายมาวางบนโต๊ะ แล้วนั่งลงตรงข้ามปัวซื่อ
ปัวซื่อไม่ชอบให้คนนอกอยู่ในบ้าน เมื่อก่อนพี่เลี้ยงทำอาหารเสร็จก็กลับทันที
ตั้งแต่สวี่ยางอายุสิบหกปี ตราบใดที่เธออยู่บ้าน คนทำอาหารก็เป็นเธอเสมอ
ปัวซื่อห้ามเธอไม่ได้ จึงปล่อยให้เธอทำไปตามใจ
ตอนนี้เขากำลังดูโทรศัพท์ นิ้วยาวเรียวไถหน้าจอ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
สวี่ยางแอบมองเขาแวบหนึ่ง หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นนิดหน่อย
วันนี้คุณอาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม
ใบหน้าคมคายได้รูป แววตาและคิ้วมีความสุขุมแบบผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายโดยเฉพาะ ทุกอิริยาบถแผ่เสน่ห์ที่ยากจะมองข้าม
เธอชอบเขา ชอบมาหลายปีแล้ว
เดิมทีเธอตั้งใจจะบอกความในใจกับเขาในวันเกิดอายุสิบเก้าปี แต่เขากลับพาแฟนสาวคนหนึ่งกลับมาบ้าน
ตอนที่สวี่ยางรู้จักกับเสิ่นฮวา ในใจก็พลันเกิดความขมขื่นและริษยาที่พูดไม่ออก
เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรคิดเช่นนี้ คุณอาเลี้ยงดูเธอจนโต มีบุญคุณกับเธอมากมาย เธอจะคิดเกินเลยกับเขาได้อย่างไร
แต่เธอกลับควบคุมตัวเองไม่ได้
สวี่ยางก้มหน้า ใช้ช้อนเล็กคนโจ๊กข้าวฟ่างในชาม ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปาก
“คุณอา พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเทอมปีหนึ่งของฉัน คุณเคยรับปากว่าจะไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัย”
ปัวซื่อเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ มองเธอแวบหนึ่ง คล้ายกำลังนึกถึงเรื่องนี้
ครู่หนึ่งต่อมา เขาวางโทรศัพท์ลง ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ
“พรุ่งนี้ฉันมีธุระ ให้ลุงหลี่ไปส่งเธอแล้วกัน”
สวี่ยางชะงักไป ในใจรู้สึกน้อยใจขึ้นมา “แต่คุณลุง เดือนที่แล้วคุณรับปากฉันไว้ชัด ๆ...”
“มีธุระกะทันหัน” คิ้วของปัวซื่อขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “พรุ่งนี้ฉันต้องไปเป็นเพื่อนฮวาฮวาเพื่อพบเพื่อนของเธอ เลยไปไม่ได้”
สวี่ยางกำช้อนในมือแน่น
เสิ่นฮวาอีกแล้ว
ตั้งแต่คุณอาคบกับผู้หญิงคนนั้น คำสัญญาที่ให้เธอก็ยิ่งไม่มีค่า
เมื่อก่อนเขาพูดอะไรไว้ก็ทำตามเสมอ แต่ตอนนี้ ขอแค่เสิ่นฮวาพูดสักคำ เขาก็จัดเธอไว้ทีหลังโดยไม่ลังเล