หลังสวี่ยางจากไป เสิ่นฮวาก็หาเหตุผลขอตัวออกมาเช่นกัน
ช่วงบ่ายเธอไปตรวจสุขภาพอย่างละเอียดที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
ความร้อนวูบวาบเมื่อวานราวกับเป็นเพียงภาพหลอนของเธอ
แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอนอย่างแน่นอน ร่างกายของเธอต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ
ค่ำวันนั้นเสิ่นฮวานอนขดตัวอยู่บนโซฟาในคอนโด ไถดูคลิปสั้นอย่างเบื่อหน่าย
คลิปแล้วคลิปเล่าผ่านไป มีทั้งแมวน่ารัก คลิปรีวิวร้านอาหาร และวีล็อกชีวิตคู่
เธอมองคลิปคู่รักหวานเลี่ยนเหล่านั้น แล้วใบหน้าของปัวซื่อก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้
มองยังไงปัวซื่อก็หล่อกว่าบล็อกเกอร์หนุ่มพวกนั้นเสียอีก
ชิ เป็นบ้าอะไรของเธอ
เธอส่ายหัว พยายามสะบัดใบหน้านั้นออกจากความคิด แต่ยิ่งพยายามลืม ใบหน้านั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ความร้อนวูบวาบคุ้นเคยพลันปะทุขึ้นจากส่วนลึกของร่างกายอย่างไร้สัญญาณเตือน
เสิ่นฮวาชะงักค้างทันที
มาอีกแล้วเหรอ?!
เธอวางโทรศัพท์ลง สูดหายใจลึก ๆ พยายามกดความร้อนประหลาดนั้นเอาไว้
แต่กระแสร้อนนั้นราวกับมีชีวิต วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทุกแห่งที่มันผ่านล้วนร้อนผ่าวขึ้นมา
แก้มของเธอเริ่มร้อนวูบ ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น
เสิ่นฮวากัดฟันทนเอาไว้
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
001 ไม่อยู่ โรงพยาบาลก็ตรวจไม่พบความผิดปกติใด ๆ
เธอรู้สึกราวกับร่างกายถูกวางไว้บนกองไฟ ผิวหนังทุกตารางนิ้วโหยหาความเย็น
โดยเฉพาะผู้ชาย......
ภาพของปัวซื่อผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้
นิ้วเรียวยาวแข็งแรงของเขาคงจะ......
เสิ่นฮวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของปัวซื่อ นิ้วกำลังจะกดปุ่มโทรออกอยู่แล้ว——
เดี๋ยวก่อน!
เธอได้สติขึ้นมาทันควัน แล้วโยนโทรศัพท์ไปอีกฟากของโซฟาราวกับมันเป็นมันฝรั่งร้อน ๆ
เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้ว เกือบทำเรื่องผิดพลาดเข้าให้
เสิ่นฮวาหอบหายใจ ใช้มือพัดให้ตัวเอง พยายามลดอุณหภูมิลง
แต่ความร้อนวูบวาบนั้นไม่เพียงไม่บรรเทา กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับจะเผาเธอทั้งคนให้ลุกเป็นไฟ
เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเป็นบ้าแล้ว
ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
เสิ่นฮวาลุกพรวดจากโซฟาอย่างสะเปะสะปะ ก่อนโซเซพุ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วบิดก๊อกน้ำทันที