“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่” ฟูเหยียนสิงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “ผมกลัวเขาจะเหนื่อยเกินไป เลยขอบคุณด้วยปากไปก่อน”
“……นายแค่ไม่อยากให้คนอื่นคุยกับฉันใช่ไหม”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง” ฟูเหยียนสิงก้มลง จุมพิตแผ่วเบาลงบนหน้าผากของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนและหวานซึ้ง “ผมแค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นของผม”
เสิ่นฮวามองดวงตาคู่นั้นที่มีรอยยิ้ม แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา
เธอมักรู้สึกว่าในแววตาของฟูเหยียนสิงมีบางอย่างซ่อนอยู่ เป็นสิ่งที่เธออ่านไม่ออก
เป็นความอ่อนโยนและความรักลึกซึ้ง ทว่ากลับแฝงด้วยความต้องการครอบครองอย่างยึดติด ราวกับจะกักขังเธอไว้ในโลกของเขาอย่างแน่นหนา ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
ภายในพื้นที่ระบบ 001 ยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าสีขาว เบื้องหน้ามีแผงข้อมูลโปร่งใสลอยอยู่ ตัวเลขและเส้นกราฟนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนแผงนั้น
ฉีหลินโจวยืนอยู่ข้างเขา สองมือสอดกระเป๋าเสื้อฮู้ด จ้องแผงข้อมูลพลางขมวดคิ้ว “เป็นยังไงบ้าง เจออะไรไหม”
001 เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “หาไม่เจอ ข้อมูลค่าความรู้สึกที่ฟูเหยียนสิงมีต่อเสิ่นฮวายังคงขาด ๆ หาย ๆ ส่วนใหญ่แล้วอ่านค่าไม่ได้”
“แปลกจริง” ฉีหลินโจวเอียงศีรษะ “ฉันอยู่ในระบบมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เจอระบบอ่านค่าความรู้สึกของเป้าหมายไม่ได้”