ฟูเหยียนสิงหลับใหลไปนานถึงสามวันสามคืนเต็ม
เสิ่นฮวานั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย กุมมือของเขาไว้
ในวินาทีที่เกิดอุบัติเหตุ เขาใช้ร่างกายปกป้องเธอไว้ ส่วนตัวเองกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส มีเลือดออกในกะโหลกศีรษะ แพทย์ออกใบแจ้งอาการวิกฤตถึงสองครั้ง
เธอเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัด และเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสความหวาดกลัวซึ่งไม่เคยรู้จักมาก่อน
แต่ก็เป็นวินาทีนั้นเองที่เธอสัมผัสได้อย่างแท้จริงว่าเขารักเธอมากเพียงใด
ที่แท้ก็ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
ฟูเหยียนสิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาเริ่มจับภาพชัดเจน ก่อนจะหยุดอยู่บนใบหน้าของเสิ่นฮวา
“ฮวาฮวา ทำไมร้องไห้ล่ะ”
เสิ่นฮวาชะงัก รีบยกมือขึ้นแตะใบหน้า ถึงได้รู้ว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำตาก็ไหลอาบแก้มไปหมดแล้ว
เธอรีบเช็ดน้ำตา ฝืนยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร แค่...ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว”
ฟูเหยียนสิงมองเธอ เอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาเจือความสับสน “ทำไมฉันถึงมาอยู่โรงพยาบาล เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
เสิ่นฮวาอ้าปาก กำลังจะตอบ แต่แพทย์ก็เดินเข้ามาเสียก่อน
ตลอดครึ่งชั่วโมงต่อจากนั้น แพทย์ตรวจร่างกายเขาหลายอย่าง ก่อนจะแจ้งผลวินิจฉัย
การทำงานของร่างกายฟูเหยียนสิงฟื้นคืนมาเกือบเป็นปกติแล้ว แต่ความทรงจำของเขากลับมีปัญหา
ความทรงจำของเขาหยุดอยู่เมื่อสามปีก่อน ในช่วงที่เขากับเสิ่นฮวากำลังรักกันอย่างหวานชื่น
“อาการแบบนี้เรียกทางการแพทย์ว่า ภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วน มักเกิดจากการบาดเจ็บที่สมอง” แพทย์อธิบาย
“ผู้ป่วยจะลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งโดยเฉพาะ แต่ความทรงจำส่วนอื่นไม่ได้รับผลกระทบ ส่วนจะฟื้นคืนได้หรือไม่ และจะฟื้นเมื่อไหร่ คงตอบได้ยาก”
ฟูเหยียนสิงพิงหัวเตียง มองเสิ่นฮวาที่เดินเข้ามา แววตาเผยความกังวลเล็กน้อย “ฮวาฮวา คุณเป็นอะไร ทำไมไม่พูดอะไรเลย”